Van de week ga ik het doen. Dan ga ik mijn verse dochter “aangeven”. Richting de dienst bevolking van Stad Gent. Op het beruchte Woodrow Wilsonplein. Het Zuid, zeg maar. Door velen verguisd, door mezelf geliefd. Koel? Ja, maar ‘t heeft iets. Iets modern DDR zo, iets Berlijn op zijn Vlaams. Enfin.

Het kind heeft een naam nodig. Neen, het heeft al een naam: Sien. Ik moest er -net zoals bij Janne- nog wat aan wennen, dat is zo bij een nieuw kindje, maar ‘k ben al volledig mee. En aan verslingerd. Maar dan de voornamen. Net zoals bij Janne wordt dat weer een hele reeks voornamen.

Ikzelf ben bejegend met maar liefst zes voornamen. Zes? Ja, zes! Een of ander folieke van de mensen die mij zijn gaan “aangeven”. Ik ga dus officieel door het leven als Peter, Marc, Jo, Walter, Guido, Juul. Niet gezeverd! En ik vind het lachen!

Ik heb Janne dan ook maar direct vijf namen gegeven en ook Sien moet eraan geloven. Haar eerste naam is duidelijk, namen #2 en #3 mochten/moesten de meter en peter kiezen. Wij kozen bij onze kinderen vertrouwenswaardige vrienden als peter en meter (op één iemand na, Liens broer, maar da’s eigenlijk ook een vriend). Niets tegen de grootouders, wel integendeel, maar zij zijn per definitie al gefêteerd.

Meter Ilse koos voor Marieke.

Omdat ze ‘t mooi vindt (ze koos iets in die lijn voor haar eigen dochter, Mira) en rekening houdend met de liefde van mijn eega en mij voor Jacques Brel. Goeie keuze, zeg ik dan.

De derde naam komt van peter Joris: Martha.

Gehaald uit de film “Bella Martha” (“Mostly Martha”), die hij omschrijft als een warme film, een feelgood movie rond koken, met een mooie vrouw. Die vrouw trouwens is Martina Gedeck, die ook meespeelt in het alom geprezen “Das Leben der Anderen” en ze is ook Ulrike Meinhof in “Der Baader Meinhof Komplex”.

De vierde naam is evident: Elke. Zus van mijn vrouw en sinds kort niet meer bij ons. De pijn is hier al beschreven, is er nog altijd en gaat nooit meer weg. Een eerbetoon, noem het zo.

Naam nummer vijf is simpelweg Jip. Van Jip en Janneke, ja. Met dank aan (schrijfster) Annie M.G. Schmidt en (tekenares) Fiep Westendorp. Omdat we het kind in de buik ook zo noemden. Simpel.

Kortom, binnenkort staat in de annalen van de stad ene SIEN MARIEKE MARTHA ELKE JIP Decroubele. Kind van Lien, Mimi, Ellen en Peter, Marc, Jo, Walter, Guido, Juul. En zus van Janne, Maartje, Nadine, Elke, Mies.

Eigentijds barok, noem ik dat.

Over een zondagsplaat gesproken zeg: “La fenêtre” van mijn absolute held, Yann Tiersen (uit één van zijn beste platen, “Rue des cascades”). Bloemen alom. En dansante. Had ik maar een fractie van die man zijn muzikaal talent…

Eindelijk uitgekeken, alle afleveringen resideerden al lang op mijn hard disk: “Oud België”. Het epos over de vergane en verdwenen glorie “Ancienne Belgique” in Antwerpen.

Ik moest er wat in komen na de eerste aflevering, maar gaandeweg raakte ik verslingerd. Tragisch verhaal, la flandre profonde in zekere zin, maar o zo mooi gemaakt. Bijzonder knappe regie (van Indra Siera), zeer frisse montage en geweldige acteerprestaties van onder meer mijn eeuwige muze Els Dottermans, van Kristine Van Pellicom (wat een mooie vrouw, maar dit terzijde), van Viviane De Muynck en van good old Arnold Willems. En de heerlijke Warre Borgmans (als regisseur Jack), die ik van heel dichtbij meemaakte toen ik “Het Besluit” maakte voor Canvas en Radio 1, werkelijk een zalige mens.

En dan zwijg ik nog over de protagonisten, Peter Van Den Begin en Stany Crets. Die twee hebben me al meermaals bewezen over hoeveel talent ze beschikken. Oké, “Debby & Nancy” vond ik eigenlijk maar niets, maar dan kon ik hen wel enorm pruimen in hun projecten bij de Blauwe Maandag Compagnie, in “Raf en Ronny”, in “Fans”, hun hilarische vertolkingen in “Alles moet weg” etcetera. Het zijn de beste vrienden en “1+1=3″-gewijs laten ze dat knallen op het scherm. Topacteurs, ik heb er geen andere woorden voor.

Ik had na “Oud België” het gevoel dat ik had na “Terug naar Oosterdonk”: topcinema van Vlaamse bodem. Waar is die DVD? Dat ik hem koop!

Vanavond nog eens impro spelen met The Lunatics in Gent, morgen in de Minnepoort in Leuven ons jaarlijks specialleke voor 30CC MC’en (nog enkele tickets beschikbaar trouwens). Een mens zou het bijna vergeten in kindekenstijd, maar er is ook nog altijd zoiets als mijn andere passie (werken is maar voor over een tijdje).

En intussen thuis? Alles goed, dankuwel. De nieuwste worp is veelbelovend braaf.

Mijn recentste status op Facebook… En ik meen het meer dan volledig!

Peter Decroubele ziet bij de eerste dagen van z’n tweede dochter één verschil: hij heeft het al herhaaldelijk gevierd met vrienden, lukte vorige keer niet – ziet één noviteit: dochter #1 gaat er geweldig mee om – ziet één bevestiging: zijn eega is een oermama. En los van het conceptuele: Mumford & Sons hebben dé plaat van het decennium gemaakt!

Mijn moeder gaf me de tip, ik wist niet eens dat dit bestond: “Sien” van de legendarische Toon Hermans. Blijkbaar nogal een verschijning moet dat geweest zijn. “Sien, laat eens zien, Sien, laat eens zien hoe mooi je bent!”, een liedje uit 1965 al.

Een poldermeisje bleek het, neurotisch noch exotisch, heel gewoon met veel allure, rood haar, barokke verschijning, hoorde bij Hollands Glorie, deed elke man duizelen. De tekst erbij gezet, want dat van die “oogappel”, klinkt me nu al bekend in de oren.

En plots wordt me duidelijk dat ik mijn dochters -toevallig- nogal Hollands geïnspireerd heb genoemd. Alhoewel, zo’n toeval zal dat nu ook weer niet zijn.

Ze heet geen Lola
Ze draagt geen stola
Maar wel een blauwe blouse met witte ruitjes
Woont in de polder
Ze slaapt op zolder
Daar doet ze alles op d’r boerenfluitjes
Ze is geboren
Daar bij het koren
Onder de sterren gaat ze wel eens wandelen
Ze heeft twee kleuren
Als bellefleuren
Ze geurt naar goudreinetten en amandelen
Ze heeft dat pure
Geen haute couture
Maar wat ze hebben moet dat heeft ze wel
En daarom, daarom roept er elke vrijgezel

Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien hoe mooi je bent
Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien hoe mooi
Sien, laat eens zien
Laat eens zien Sien, hoe mooi je bent
Sien, laat eens zien
Je bent mijn oogappel Sien

Die plattelandse
Moet je zien dansen
Dan zwaait ze driftig met haar rooie lokken
Ze heeft dat warme
Een tikkie Carmen
En ook d’r heupen hebben dat barokke
Ze heeft dat robuuste
Dat zelfbewuuste
En in d’r armen is het eeuwig lente
Als ze je kust dan
Wees maar gerust, man
Ze breekt je hart meteen in gruzelementen
Ze is niet exotisch
Ze is niet neurotisch
Maar wat ze hebben moet dat heeft ze wel
En daarom, daarom roept er elke vrijgezel

Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien hoe mooi je bent
Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien hoe mooi
Sien, laat eens zien
Laat eens zien Sien, hoe mooi je bent
Sien, laat eens zien
Je bent mijn oogappel Sien

Ze gaat niet tea-en
Ze kan niet skieën
Maar mensenlief, wat heeft ze een allure
D’r volle knieën
Zijn melodieën
Ze heeft d’r hele handel van nature
Ze heeft dat malse
Als ze gaat walsen
Dan gaat het mannenhart holderdebolder
Ze heeft dat verse
Van rooie kersen
Dat mooie hemellichaam uit de polder
Ze hoort potdorie
Bij Hollands Glorie
En wat ze hebben moet dat heeft ze wel
En daarom, en daarom roept er elke vrijgezel

Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien hoe mooi je bent
Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien
Sien, laat eens zien hoe mooi
Sien, laat eens zien
Laat eens zien Sien, hoe mooi je bent
Sien, laat eens zien
Je bent mijn oogappel Sien

Mijn oogappel Sien
Mijn oogappel Sien
Mijn oogappel Sien
Mijn oogappel Sien
Mijn oogappel Sien

Bij vrolijke momenten hoort vrolijke muziek. Zoals klanken van één van mijn helden, Yann Tiersen. Meer dan alleen maar de componist van “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”. Hij verzorgde ook de soundtrack van de heerlijke film “Goodbye Lenin”, in regie van Wolfgang Becker (ooit gezien op een avond na een week Berlijn, apart gevoel).

Ik ben nogal een fan van de Ostalgie én dat gecombineerd met zo’n fantastische muzikale uithaal, tja. Tiersen is echt een meester in zijn vak – ik heb dan ook zo goed als alles van hem. En als je dan zijn productie bekijkt, dat voor iemand die nog 40 moet worden, dan kan iemand als ik alleen maar positief jaloers zijn.

Sien is drie dagen oud en ‘t voelt allemaal nog wat vreemd aan. Ik moet nog wennen aan de idee dat ik een tweede kind heb, loop eigenlijk wat half verdwaasd rond (ook al door heel het regelgedoe dat erbij komt kijken), vind het vreemd om ’s avonds in een leeg huis toe te komen (want Janneke verblijft dezer dagen bij vrienden en schoonfamilie en komt af en toe eens piepen in het ziekenhuis, gelukkig lijkt ze goed te reageren op haar zusje).

Nog even en we zijn met heel onze nest verenigd thuis. Ik met mijn drie vrouwen zeg, een vreemd maar aangenaam idee.

Benieuwd wat het allemaal brengen zal. Een deel van wat komt, kennen we al. Een ander deel moeten we schonekes afwachten. We zullen wel Sien (woeha, daarmee is de eerste foute punch line er ook al).

Iedereen bedankt voor de wensen hier, via Facebook, via SMS en vooral ook in het ziekenhuis. ‘t Overdondert nog allemaal wat eigenlijk…

Het moest er eens van komen. Gisteren, op 9 februari 2010 dus, is mijn tweede dochter op de wereld gekomen. In een verloskamer die baadde in het zonlicht was Sien er plots. Goed voor 51 centimeter mensje, 3,575 kilogram zwaar en eruit gefloept om 13.23 uur.

Ik heb weer eens geen aankomende NBA-ster gefabriceerd, maar stiekem hoopte ik op twee meisjes. Een kot vol vrouwen, wie droomt daar niet van?

Met weer eens bijzonder veel respect voor de intense strijd die vrouwlief heeft geleverd. Ik stond er weer mooi voor Piet Snot bij (let op het vrouwvriendelijke discours dat ik vanaf nu wel zeker zal moeten huldigen). Maar ‘t ging snel, ‘t mocht wel na anderhalve week wachten.

Na een ietwat ellendige tijd ben ik blij te kunnen zeggen dat ik gewoon diep gelukkig ben met Sien(tje). Dat mag al eens. En ja, dat ze maar doet, ik zal haar wel bijstaan. Even genieten nu.

Ik en mijn vrouwen zeg, ik kan er nog niet aan uit…

Op wie ze lijkt? Geen idee. Ik zie de mond die Janne ook heeft en zelfs de trekken van haar gezicht lijken er op. Maar de eerste uren is zo’n kind altijd wat gedeukt, wordt wel duidelijk. Hoe dan ook, deze keer met donker haar, zoals voorspeld. Alles komt, alles gaat en we zullen dat met beide handen aannemen.

Proficiatijn ook aan de grootouders, aan peter Joris (Vanderpoorten) en aan meter Ilse (Baetslé)… En met veel dank aan de zeer kundige mensen van de verlosafdeling van AZ Sint-Lucas in Gent!

Wachten is wat ik vooral heb gedaan de voorbije anderhalve week. Wachten op iets wat komen zal, maar je weet eigenlijk niet goed hoe of wanneer. Elf vakantiedagen kwijt in zekere zin, maar aan de andere kant heb ik ook wel degelijk die elfdaagse gehad.

Ik had en heb heel wat op mijn to do-lijst staan en daar zal eigenlijk maar een deel van gedaan zijn. Omdat je hoofd er niet naar staat, omdat je in andere sferen zit en ook wel door de turbulentie van de voorbije weken.

Maar ‘t heeft me een Gran Canaria in Gent bezorgd. Veel slapen (ik had precies wel wat in te halen), veel mentale rust, weinig ondernemen, enkel het weer viel minder mee. Veel kunnen samen zijn met mijn vrouw en dat is niet van onze gewoonte wegens agenda’s en van die moderne dingen. Veel samen geweest met Janne ook die haar laatste dagen als enige knuffelpop in huis beleefde. Ik vraag me af hoe bewust ze daarvan is. Ze was wel bewust genoeg om nu al de kleuren te leren en alles wat naar een bepaalde kleur neigt zo te benoemen. En ja, “groen” toont al een verdoken neiging tot een typische Gentse (schraap) -r.

Een dag als de afgelopen dag biedt dan ook leuke uitjes. Gewoon wat wandelen in de stad, fotootje trekken, hapje eten, muziekcollectie uitbreiden tegen batjesprijzen (Daan, Kings of Convenience, Absynthe Minded uiteindelijk, Massive Attack, Bram Vermeulen, Arsenal en Editors) en nadenken over hoe alles aan te pakken de komende weken. Leuk nevenfeit was en is hoe de blogosfeer, het Facebook-dom (of hoe noem je dat?) en de goeie ouderwetse vriendschap meeleefde. Tot op zeker moment, plots denkt iedereen dat er deze keer wél eentje zal blijven zitten.

Ooit moet dat kleintje de marathonzitting in de buik voor bekeken houden, ‘t moet wel voor één dezer dagen zijn zeker?

Dan nog enkele weken babybabablues en dan langzaamaan weer de serieuze dingen des levens en eens een puur rationele post. Een mens kan niet blijven in zijn purperen kasteel zitten…

Dan toch nog eens een zondagse plaat. Van de groep die me vorig jaar van mijn sokken blies, Mumford ans Sons. Marcus Mumford (al een tijd beslagen in folk en bluegrass in de Londense scene) en zijn drie kompanen die wonderlijke muziek fabriceren.

Opgenomen tijdens een akoestische sessie in een of andere boekhandel, vol gevoel, vol kunde. Ik zie nu al enorm uit naar hun optreden eind april in de AB. “The cave”, dames en heren.

En ik blijf wachten. Al bij al weinig beweging in de zaak, tot ergernis van mensen rondom ons die echt wel zitten te wachten op nieuws. En op goed nieuws, kunnen we gebruiken na enkele barre weken.

Vrouwlief is heel het boeltje ook kotsbeu en wil actie. Nieuwe dingen, nieuwe avonturen.

Al een week zitten we op mekaars lip. Maar ondanks de vele taken die nog liggen te wachten (ordenen, uitkuisen, opkalefateren…), slaat de verveling echt wel toe.

Ondertussen me dan maar verwonderen over de taalontwikkeling bij Janne. De tater staat niet meer stil, al begrijpen we ‘t niet altijd. En waarom krijgen we de woorden “bloem” en “konijn” er maar niet uit? “Paddestoel”, “broek” en “allez”, dat lukt dan wel. En waarom zegt ze “pik” in plaats van “kip”? En waarom is een eend een “kiek”? En vooral ook… “Nijaat”. Da’s “water” voor haar. Ik zie geen enkele verklaring hoe ze op dat woord is gekomen. “Boot en nijaat”, tja. Mocht ze nu nog “H2O” zeggen, alla…

Ola, ‘t is wakker daarboven. Eens halen en zien hoelang ik ze van Kaatje (van Ketnet) kan weg houden.

En ja? Is er nog iets gebeurd in de wereld? Ja zeker? Geen probleem, ik ben zo mee als wat, hopen tijd gehad om me op allerlei manieren te informeren. Nog even zo.