Laatste reacties


Dopé

En die Lance Armstrong blijft maar zoeken naar bronnen vol water des onschulds, waarin ie zijn rennershanden kan wassen. Pathetisch. Jarenlang alles ontkennen terwijl er al heel veel duidelijk was. dan zeggen dat je de geruchten niet meer zal bestrijden. Daarna toch nog uitwegen zoeken om er hier en daar van onder te muizen.

En dat ploegleiders mee in de machinerie zaten. En regelden. en jaren later in alle tonaarden ontkenden. Met een pokerface. Ik vind dat écht wraakroepend.

Nu, feit is dat hij niet alleen is en was. Dat heel zijn generatie het deed. En die daarvoor. En die daar nog eens voor. En wellicht die daarvoor ook. Of het nu beter is, valt af te wachten. ‘t Lijkt zo, maar met klassieke dopingparadijzen als Spanje en Italië moet je oppassen.

De zondeval van het wielrennen. Alweer eens. Alweer bezwaard. Never ending story, vrees ik. Zolang er prestige, geld en macht in het spel zijn, blijft dat duren. Een mens is niet gemaakt om eerlijk te zijn. (“Toute méchanceté vient de faiblesse” – Jean-Jacques Rousseau)

Als een mens kan foefelen en kan manipuleren, dan doet ie het. Ik ook, ik ben eerlijk. Maar ik probeer me tot het minimum en tot het sociaal draaglijke te beperken.

Jaar Jobs

Steve Jobs is één jaar geleden gestorven. Vorig jaar ontplofte tinternet erdoor, nu is het danig kalm. Hoe zoiets loopt… Zelf vandaag voor “De Ochtend” een interview over hem voorbereid en wat op een aaifoon getokkeld, als nieuwe appeleter. En geloof me, peoples, die smart phones, die zijn dus allemaal min of meer inwisselbaar hé. Misschien moet iemand eens al het beste samenvoegen? Atari? Ik zeg maar iets.

Bestemmingen

In de weekendkranten enkele tips gekregen. Tips voor trips. Te onthouden en indien dat niet lukt, staat het hier nog: Metz (gezellig Frans), München (meer dan bier en Bayern) en Salzburg (geweldig kasteel op een rots boven de stad).

Twee jaar geleden al eens een lijstje gepubliceerd. Intussen al afegwerkt: Rijsel, Bordeaux, Venetië en nog wat Umbrië en Toscane. Het merendeel niet afgewerkt natuurlijk. Wegens tijdsgebrek, kinderen en vooral centen zeker? Enfin, pro memorie nog eens note to myself dat volgende bestemmingen ook nog wachten:

- Oxford/Cambridge/Canterbury
- IJsland
- Sicilië (enorm veel zin in, dat zit enorm te jeuken, staat op 1, wie weet volgende zomer?)
- New York (was gepland voor 2013, maar wegens nieuwe bakstenen zla dat niet lukken)
- Kroatië
- herhaling van Berlijn en Barcelona
- Milaan/Turijn
- Madrid
- Friesland/Urk
- Lissabon/Coimbra

Iemand die Mecenas wil spelen? En iemand die nog goede, originele tips heeft voor mij, steevast Europa-reiziger?

Vijf

Exact vijf jaar geleden postte ik een wazige foto en een kort tekstje. Had nog geen goeie lens, ‘t moest snel gaan en ik was overdonderd. Janne was net geboren.

We zijn vijf jaar later, ik ben vijf jaar ouder, maar Janneke is al vijf jaar mijn heldin. Als je dan eens bedenkt wat er intussen allemaal is gebeurd en gepasseerd, daar word je even week van.

2012-09-17

Blijven gaan, Janne!

Foon

Een bedrijf stelt een product voor en het internet ontploft: een fascinerend, grappig en intrigerend eerstewereldfenomeen. Op het web vliegen de meningen, reacties, live bulletins en foto’s van de iPhone 5 van Apple je rond de oren.

Het gaat dus over een telefoon hé, niet min, niet meer, enfin, meer want ‘t is een smart phone. Ik blijf verbaasd kijken naar zulke toestanden, moet ik zeggen. En pas op, ik heb zelf ook een smart phone én ben een overtuigde user, absoluut. Zij het niet van dat merk. Nog niet eigenlijk, ‘t schijnt dat mijn werkgever daar verandering in zal brengen. Voor wat het waard is allemaal…

Van mijn milk

Vandaag in mijn keuken: de GSM rinkelt (alhoewel dat bij mij eerder een soft-erotisch deuntje is) en ik zie een onbekend nummer. “Met Peter”. “Hé Peter, ‘t Is hier met Linda van Milk Inc., euhm…”

Ja, jongens, mirakels en verrassingen, ze durven hier al eens binnenwaaien. En meer kan ik niet zeggen…

Muziekjes

Ik ben nu al drie uur naar Radio 1 aan ‘t luisteren en ik hoorde Kraftwerk (“The Model”), Alan Parsons Project (“Eye in the sky”) én Nits (“Schwebebahn”). En een beetje Prince ook en zo. Toch een mooie voormiddag, mag ik zeggen…

Een mens begrijpt toch niet waarom Radio 1 blijft hangen op 8 procent van de luistermarkt?

Los

Dochter 2 heeft sinds een halfuur ook al een juf, zie. En hup, intussen alweer een minuut voorbij. Voor een mens ‘t weet, is het leven voorbij geflitst.

O ja, Janne ging ook mee natuurlijk en leek trots te zijn dat haar zusje me was. Al sloeg ze ook wel even dicht. Typisch, Janne is nogal snel onder de indruk.

Ach, de meisjes, nu in dezelfde school, komt goed allemaal!

Veranderingen en hoe ermee om te gaan…

Ik blijf het moeilijk hebben met plotse veranderingen. Hoezeer ik ook een chaoot ben en een improvisator (eerder nog als mode de vie dan als speler in het improtheater), toch moet ik vaststellen dat ik soms moeilijk om kan met wisselingen, met veranderingen, met andere gesteldheden, met nieuwe wendingen.

Vanmiddag had ik weer last van wat ik noem reiswee (ooit al eens beschreven). De lichte pijn die er is omdat een voorbije tijd is afgesloten, die leuk was en die je had willen vasthouden. Twee weken lang heb ik met een bont gezelschap een huis, neen, een domein gedeeld in de regio van de Lot-et-Garonne in het zuidwesten van Frankrijk, knal tussen Bordeaux en Toulouse. Met mooie middeleeuwse dorpjes, een ietwat tegenvallend Toulouse en een wondermooi Bordeaux.

2012-08-25_52

Heerlijke tijden, een grote compagnie, veel karakters en eigenheden tesamen, maar ‘t werkte. ‘t Marcheerde, ‘t liep vlot en ‘t was zéér aangenaam. Drie mannen (nou ja, met een gemiddelde lengte van nog geen 170 centimeter), drie vrouwen en zeven kinderen, allemaal meisjes tussen 6 en 1 jaar. En en plus nog eens één week van de twee een extra vrouw én een extra meisje van 4 erbij. La compagnie folle, zoveel was duidelijk.

2012-08-24_62_1

2012-08-31_59

En dan kom je thuis, na 900 kilometer, en wacht er een zeker zwart gat. Bovendien werden we vrolijk ingehaald door enkele buren die nog de resten aan het opvegen waren (letterlijk want er werd anderhalve ton zand in onze straat gekeild om er een buurtfeest met de allures van een beach party van te maken). Gemist feestje, maar je kan niet alles doen.

En dan piekt mijn hart weer want net die buurt gaan we verlaten kort na de jaarwende. Doen we er wel goed aan om zo’n buurt te verlaten? (intussen hoorde we ook dat onze buurvrouw haar huis ook verkoopt om een B&B in Frankrijk te beginnen en onze overburen gaan om professionele redenen voor anderhalf jaar naar Japan) Tja, je weet het nooit en we zullen ‘t moeten ondervinden of we de juiste keuze hebben gemaakt. Al gaan we naar dichtbij en puur objectief verbeteren we ons want véél meer ruimte en sowieso is ‘t een heel mooi huis. En de projecten rond de buurt zijn veelbelovend en kunnen niet anders dan leiden tot een boost. Maar kom, een geboren twijfelaar annex piekeraar als ik weet het dan even niet meer.

En dan staat het autootje van mijn geliefde in de garage te blinken. Voor enkele dagen uitgeleend aan een goeie vriendin en ze heeft het rode prutsje vanbinnen én vanbuiten gepoetst. Mijn gehoede en begoede dame lachte breed.

2012-08-22_20

En komen we boven en is ‘t gerieflijk en net. Onze vaste babysit, de onvolprezen “teken-Lynn” (ze heet ook Lynn én tekent en knutselt als de besten met onze twee meisjes), heeft het prachtig achtergelaten. Tijdens onze Franse trip mocht ze er wonen, voor haar ook een beetje extra ruimte én congé én wij waren op ons gemak omdat er iemand in ons huis woonde. Wat zijn wij dat meisje al heel vaak dankbaar geweest!

2012-09-02_7

En dan had ze cadeautjes gelegd voor ons én voor de meisjes. Ik werd er emotioneel van, zo klein en teer van herteke ben ik wel.

En ze had een bedankkaartje gelegd met de vermelding van “wat voor een droomhuis wij toch hebben”. Hup, direct weer die twijfel, waarom hebben wij ooit iets anders gekocht? Té laat, ‘t is getekend en vanavond komt de kandidaat-koper langs om zo goed als zeker alles af te ronden…

En dingen blijven veranderen. Over enkele uren (wanneer ik dit aan ‘t schrijven ben) stapt Janne richting de derde kleuterklas en meer nog, Sientje, onze kleinste, begint al aan het eerste kleuterklasje. Clichés van tijden die vliegen en meisjes die groot worden wapperen rond mijn oren. Wat ben ik er toch dol op, op ons Janneke en ons Sientje. Janneke die echt groot wordt en -eigen kind, schoon kind, iedereen doet het, dus ik ook- die echt een meisje wordt. En mij vertedert.

2012-08-29_65

2012-08-28_6

En Sientje die een zot kieken is. Normaal gezien. Op reis had ze vaker dan we wilden kuren en dat vonden we jammer, meestal is ze de vlotheid en de lacherigheid zelve, maar in Frankrijk had ze ‘t moeilijk. Het weer? Moeilijk aanpassen? (zie de papa) Heimwee? Of -wat ik vooral denk- frustratie? Omdat ze niet mee kon met de oudsten en niet mee wou met de kleinsten? Hoe dan ook, eens thuis plooide ze als het ware in haar zijn van alledag van twee weken daarvoor en was ze weer écht de Sien die we kennen. Tja, ‘t groeit er wel uit.

2012-08-22_68

2012-08-19_48

En hoe ze zich hebben gestort op de geschenkjes van teken-Lynn. Ik ben zo klef en zo eerlijk om toe te geven dat ik mijn tranen voelde prikken. Op zoek naar buiten, maar ik hield de deur der ooglidknippering in de hand.

Pff, lastig, indrukken en gevoelens. Die je wil vasthouden, maar die, als geprikkeld door een onontkoombare bries, wegwaaien en wegwaaieren en die je enkel in gedachten nog kan koesteren. Maar gedachten zijn de bassins van de herinnering, zolang je leeft en beseft, bestaan de waarheden dan wel.

En dan is er nog iets nieuws. Morgen werk ik weer, op de sport, en da’s voor de allerlaatste maand. Daarna zwaai ik definitief af en kies ik voor de nieuwsdienst van de radio. Van half januari tot half juli mocht ik er proefstomen, wat me zeer is bevallen. De bazen blijkbaar ook, kortom, vanaf 1 oktober ben ik fulltime en definitief verslaggever voor de radionieuwsdienst. In den beginne voor de duiding, voor “De Ochtend” en “Vandaag”, zeg maar, daarna zien we wel. Ook weer een ferme verandering, die bij deze dan ook officieel is gecommuniceerd. Maar tevreden. Ik zal ruim acht jaar sportjournalistiek hebben gedaan, mooi zo, genoeg om eens iets anders te doen (en ondertussen kan ik daarover wel actief blijven als lector aan de hogeschool, ook fijn).

Veranderingen, andere tijden en wendingen en bijgevolg mood swings. Ja, ik zal ook raar ineen steken zeker? Maar kom, op naar het nieuwe, op naar andere momenten, de twijfel therapeutisch van me afgeschreven.

‘t Zal wel lukken. Toch?

(Zo is mijn blogje ook weer eens in gang gestampt. ‘t Is erg de voorbije maanden, maar nu in één tekst toch in een notendop wat me de voorbije maanden allemaal bezig hield. En eens goed nadenken nu -alweer- over hoe deze blog nader in te vullen, tips altijd welkom!)

- intussen Angelo Branduari beluisterd (jawel!), zijn “Carnevale Romano”, ik denk dat het volgend jaar weer Italië wordt…

Pianissimo

De buurvrouw recht tegenover ons speelt piano. Elektrische piano, denk ik. Als onze ramen openstaan en die van haar, dan hoor ik haar tokkelen. Geen enerverend getokkel van die iemand die piano probeert en studeert (al heb ik daar ook alle respect voor), neen, iemand die het kan en beheerst, speelt dan voor de hele straat. Heerlijk. Pianissimo. Ik ga dat missen, als we verhuisd zijn.

Geraakt

Dit vanochtend op Facebook gezet, toen ik aan ‘t luisteren was naar Radio 1: “Ik heb het precies wel voor die Jan Peumans (in “Touché” op Radio 1): fan van Youp van ‘t Hek, klein ventje, hart op de tong, lijkt me een gezellige mens en heeft zo’n heerlijk Limburgs accent. En neen, criticasters, dit houdt geen enkel politiek statement in!”

Heerlijke radio. Niet alleen die aflevering, maar ik heb enkele hele mooie gehoord: met Wannes Cappelle van “Het Zesde Metaal”, met collega Peter Vandenbempt, met Alain Winants, die met de seksbekentenis van Wilfried Martens heb ik gemist.

Meer van die radio. Geen dwingelandij van snelsnel, flitsen, snedigheid, snappysnappy en formats. Neen, honderduit vertellen, spreken en beschouwen, twee uur lang, onderbroken door wat nieuws, meer van dat. Radio moet een rustpunt zijn en is nu al te vaak (ook op Radio 1) een jachtig iets. In prime time moet je wel jagen en duwen, groot gelijk, denk maar aan “De ochtend” waar ik zo vaak aan werk. Maar tussenin mag het wat trager.

Zoals in “Touché”. Goed gedaan Radio 1, goed gedaan allemaal!

Olympisch

En ik maar hopen op de reünie van Pink Floyd op de openingsceremonie. Not. Historisch stuk (met Kenneth Branagh en de ringen) vond ik heerlijk, de rest al wat minder eigenlijk. Dat oubollig gedoe, die parade, de speeches, ‘t kan allemaal wat frisser. M’enfin, ‘t zorgt ervoor dat ik weer goed twee weken voor de Spelen werk voor Radio 1. Fijn.

« Vorig bericht