‘t Is even druk geweest. En raar. Nachtdiensten en zo. En mijn lijf heeft daar precies danig van afgezien. En lesvoorbereidingen, begonnen als (deeltijds van deeltijds- docent aan een hogeschool). En weg nu. Richting San Marco, Canal Grande en vaporetti. Venetië dus. Verwacht ik veel van. Ik beloof een verslag, ja. En foto’s…

Mijn eega kwam het me woensdagochtend zeggen toen ik nog sliep. Dat er een groot accident was geweest. Met veel Belgen. Kindjes. Langzamerhand besefte ik de draagwijdte van het gebeuren, de impact van de crash. Letterlijk.

Vreemd dat ik het niet eerder wist. De avond ervoor zat ik tot middernacht op de redactie, het was drie uur eerder gebeurd, de Zwitsers hebben de feiten kunnen verborgen houden, niet slecht op zich.

‘s Middags keken we naar “Het Journaal”. Alletwee de tranen verbijtend, met één van onze twee prinsessen bij ons in de living, de andere lag te slapen boven. Vredig. In stilte. Ongehavend. Gevrijwaard. Levend.

Als je zelf papa of mama bent, voel je de pijn van de ouders van de slachtoffers. Als je gewoonweg kind van iemand bent, voel je dat ook. Pijn kent geen klasse, geen areaal, geen beperking. Iedereen voelt mee.

Ik heb alles deze week vanuit een specifieke hoek gevolgd: die van de media, de journalistiek, de verslaggevers. Al ben ik zelf niet op pad gemoeten ervoor, ik had er echt maar zijdelings mee te maken, ik was toeschouwer en luisteraar. Hoe dan ook, ik zal het niet vergeten. Hoe iets zo alle gesprekken beheerste, de minuut stilte op de redactievloer, de blijheid als je je kinderen zorgeloos bezig ziet.

Smart is als oorlog, je wil niet dat het ooit terugkeert. In gedachten ben ik bij de ouders van de slachtoffers. En bij uitbreiding bij alle ouders die ooit een kind hebben moeten afgeven. Logica is soms niet des levens, helaas.

Moet ik nu mijn excuses aanbieden? Of lopen dingen nu eenmaal zo mank af en toe? Feit is dat mijn blog lange tijd, hele lange tijd een spookdorp leek. Een gat. Een ledige leemte. Braakliggende grond, waar de distels al stilaan begonnen te woekeren. Vergane halfglorie.

Van half november was het geleden dat ik iets geplaatst had. Daarna niets meer. Geen inspiratie? Neen, niet echt, denk ik. Maar mijn blog begon iets te veel een verplichting te worden, vrees ik. Je moet iets schrijven op den duur, je moet iets zetten, je moet iets plaatsen. Is er al een muziekje klaar voor de zondag? Is er al een nieuwe foto van Sientje? Et cetera. En dan ben ik nog een bezige bij met mijn werk, mijn improvisatietheaterclubje, veel weg van huis wegens sociaal verslaafd, veel met vrienden mee, vrouw en dochters die me passioneren, wat professionele veranderingen (later meer) en ga zo maar door. ‘t Was geen fun meer, tja, en dan laat je ‘t hangen. Liggen. Wegdeemsteren.

Enfin, sowieso heb ik de voorbije weken en maanden veel nagedacht over wat met de rest van mijn (vooral professioneel) leven kan en moet gebeuren (dat klinkt wel zwaarder dan het was) en ook dit stukje internet heb ik onder de loep gehouden. Komt erop neer dat ik vaste rubrieken (zoals de YouTube-filmpjes op zondag) laat vallen. De foto van Janne of Sien om de zoveel tijd, moet dat echt hier? Ik wil geen verplichtingen meer, ik zet wat ik wil wanneer ik wil. Maar wel met regelmaat. Laatste poging.

Is er iets mis mee als ik af en toe een Facebook-status hier gewoon krèk overneem? Kwestie van af en toe nog een beetje inkijk in mijn persoonlijk leven te geven? Neen toch? O ja, Twitter ken ik, maar ik stuur zelf nog altijd geen tweets de wereld in. Met mijn blog was ik een behoorlijke early adopter, in dat twiettwietding heb ik niet veel goesting. Moeilijk te verklaren.

Eigenlijk wil ik hier gewoon meer rauwe schrijfselen zetten. Meer columneske dingen, meer pure teksten, minder persoonlijke toetsen, daarvoor is er Facebook. En daarover heb ik controle, ik ken nog altijd élke “vriend” op Facebook, hier ken ik velen niet, internet blijft een equivalent van heel de wijde wereld, iedereen kan hier meelezen. Gelukkig maar zelfs.

Maar meer tekst, meer letters. Ik blijf ervan overtuigd dat in schrijven m’n ware passie ligt, mijn echt talent. Meer nog dan in radio, journalistiek of noem maar op…

Mag dat, zo meer tekstjes? En voor fotootjes van mijn gedochterte zijn er de mozaïekjes op de home, en deze leuke link op Flickr. En muziekjes af en toe…

Welaan dan. Avanti. Hups! We zijn weer weg!

(Mijn bezoekersaantal is natuurlijk gekelderd de voorbije tijd, maar toch ben ik verbaasd hoeveel mensen de voorbije maanden toch nog langskwamen in tijden van geen nieuwe stukjes, vreemd. O ja, wie wil, mag altijd eens een “promootje doen” voor de nieuwe keutels van Het Radiofonisch Instituut, link gerust…)

Spectaculaire beelden, hier, ik kan daar echt uren naar kijken. Naar koeltorens die als kaartenhuisjes in elkaar zakken.

‘t Doet me een beetje denken aan “Koyaanisqatsi“, met muziek van Philip Glass – ooit had ik het geluk om met mijnheer askatasuna de film nog eens helemaal te bekijken terwijl mijnheer Glass op zijn piano de score meetokkelde.

In Eindhoven was het, toen onze meisjes nog klein waren…

- Jaja, dit is een aankondiging van wat komen zal: ik heb wxeerr goesting, tijd, inspiratie en een nieuwe definitie om te bloggen, hou je vast…

Hoe komt het toch dat bepaalde vragen/mensen/feiten altijd tesamen komen en nooit met logische regelmaat? Boeiende tijden, dat wel…

Een supermarktketen biedt een héél gewild en bijna onkoopbaar trappistenbier aan en dat beheerst direct alle gesprekken, zelfs op de radio.

Doet me denken aan een verkoper van computers en aanverwanten (want dat was ie uiteindelijk) die goddelijke allures krijgt toebedeeld na zijn dood.

Los van bedenkingen over hypes denk ik dan vooral dat de economische crisis toch nog lijkt mee te vallen in onze contreien.

Terugdenken aan 9/11. Ik herinner me vooral een ouderwetse tv-avond met allemaal televisielozen die kwamen kijken daar in ons appartementje, recht tegenover waar we nu wonen. En dat we goed gelachen hebben. Sorry, guys.

Ik herinner me bij de schuldigen zeker nog mijn vrouw-die-toen-nog-vriendin-was, mijn nog altijd zeer goeie vriend annex peter van mijn jongste en ik van de zijne, Joris, vriendin Lies, die Henk van “Zonde van de zendtijd”, vriendin/actrice Katrien en Bjorn, ook al van “Zonde van de zendtijd”. En eigenlijk allemaal kornuiten van “The Lunatics”. Daarmee dat lachen zeker?

Enkele dagen later begon ik op de VRT. Da’s tien jaar geleden, mensen. Ik ga me even onderdompelen in een emmer melancholie.

Mijn geliefde camping “L’escargot” in Theux. Heerlijk plekje, heerlijke mensen. Zen.

En dan zie je je twee meisjes spelen. Simpelweg met kiezelsteentjes. In een potje gooien. In het water. En terug.

Eenvoud. Van een onversneden schoonheid.

In twee dagen tijd nu al drie mensen die me enthousiast begroeten en die ikzelf niet direct kan plaatsen (en ik noem mezelf een gezichten- en namenspecialist).

Na verloop van tijd valt de euro wel, alhoewel, die ene, daar twijfel ik nog over. Was dat nu die ex-klasgenoot die nu commissaris is? Ex-collega van bij IBM? Toch iemand uit de media? Grijs geworden zeg, oud ook!

Gênant allemaal toch.

Tja, wat moet ik zeggen? En schrijven? Mijn laatste post dateert van bijna twee maanden geleden, bloggen is echt een detail der details geworden bij mij. Jammer, maar ‘k ga proberen de discipline en de goesting op te vijzelen – al heb ik dat al vaak gezegd hier.

Enfin, ik kan gelukkig zeggen dat in die twee maanden tijd mijn schoonmoeder goed vooruit is gegaan. Van intensieve, naar een kamer, naar een revalidatiecentrum, naar huis… Het komt goed, stilletjesaan.

In juli goed gewerkt voor de Tour op de radio en dan in augustus maar op vakantie getrokken. Met leuke en gezellige mensen en hun partners. Ietwat zwak festival muzikaal, het weer was ook maar zo en zo, maar wel een week lang genoten alweer van die heerlijke streek daar. En intussen gegeten met een ster (in alle betekenissen) in “In de Wulf”. Zoiets probeer je toch om de zoveel jaar eens te doen.

Nadien Umbrië verkend, mijn favoriete Italiaanse streek, met vrienden ook alweer. En met de twee meisjes die het fantastisch deden. Ook weer top, zij het dat ik er met een joekel van een dubbele oorontsteking ben geplaagd, verhalen van een spoedafdeling in een Italiaans ziekenhuis, immense doofheid… enfin, een vakantie met een dubieuze rand aan.

Afijn, de doofheid neemt stilaan af, het normale leventje keert terug. En hopelijk straks wat energie om wat posts in te halen, over de voorbije maanden. En over wat komen zal… Blijf lezen!

Ik heb nogal twee geweldige dochters. De oudste is de lieve resolute, de jongste de kleine komieke. Wel, dat Sientje mocht van de week twee keer op bezoek bij Sofie en Tom (schrijft die eigenlijk ooit nog iets?), ze hadden daar veel zin in.

En ‘t is blijkbaar leuk geweest, voor iedereen. Hartverwarmend. Fijn om te lezen. Leuk. En bedankt!