Onvolprezen! Arty, not farty! Een topper! Van het beste dat ooit gemaakt is! Enthousiasme! Iedereen!

Morgen in ‘Het beste moet nog komen’ op Radio 1: Dirk Roofthooft. Eén van de beste en zeer zeker één van de meest interessate theateracteurs die we hebben. Geweldige figuur! Afstemmen vanaf 9 uur! Alhoewel, ‘Voor de dag’ (vanaf 6 uur) kan er ook best bij!

Een update zou je dit kunnen noemen van de vorige post…

De domiciliëring zal wel in orde geraken (ten vroegste over twee maanden), maar het heeft weer wat papierwerk opgeleverd. En een tocht langs mijn nieuwe bank en mijn oude (alhoewel, geen ex-bank, eerder een slapende wacht) hoorde erbij. Ondertussen heb ik nog maar wat andere dingen doen opkuisen bij de oude bank. En van de weeromstuit heb ik een rekening opgezegd bij nog een andere bank (jaja, ik ben een gefragmenteerde klant bij de geldkluizen).

Dat alles heeft me ruim twee uur gekost. Heeft me enkele nieuwe grijze haren opgeleverd. Een stapeltje papieren dat nergens voor dient. Enkele balpennen die wat minder inkt in hun reservoir hebben. En heeft me nog eens doen beseffen dat een begrip als “administratieve vereenvoudiging” geen loos begrip mag zijn. Het moet en kan beter, de papieren maalstroom in onze samenleving verzwelgt nogal wat mensen. De stroom spant ook een hermetisch web rond je frisse gedachten.

En banken zijn de vijand, ha! De baarlijke duivel! De instellingen die met terechte verdachtmakingen mogen worden omhuld. Maar banken zijn vooral het paard van Troje, want je kan er niet onderuit: je moet ze binnenhalen. Op het paard zitten, helpt dan misschien een beetje.

Een extra stukje Kafka: ik heb een boete gehad (een kleintje weliswaar) en ik heb die betaald. De politie van Zaventem stuurde me een brief dat het geld nog niet is aangekomen. Grommel en gruwel, jawel! A ja, de referentie is blijkbaar niet juist ingevuld. Bellen dan maar. Eerst een kwartier lang bezet, daarna nam niemand meer op.

De tijd tikt, het avondland gaat voort onder, de ergernis stijgt en Franz K. is nog nadrukkelijker aanwezig.

Vanmiddag ga ik nog maar eens langs bij de bank. Enkele dingetjes regelen, maar vooral ook onze domiciliëring voor Electrabel in orde krijgen. Al een half jaar zijn we veranderd van bank en nog altijd is dat niet in orde. Ondanks enkele telefoontjes, twee faxen, twee ingrepen van mijn bank en een brief “conform de eisen van de dienstverlener”.

Staatsinstellingen en hun snelheid, het is echt altijd iets. Maar het dient wel gezegd, de elektriciteit die we krijgen, is van goede kwaliteit. Anders was deze post niet op het net geraakt.

Al eens op gelet? ‘De laatste show’ screent het publiek om dan te bepalen waar de mensen mogen zitten. Enfin, eigenlijk is dat in heel wat televisieprogramma’s zo. Want de eerste rij komt vaak in beeld. En de camera onthult alles. En mooie mensen “pakken” beter op tv. Dat ziet een mens ook liever. Het is me weer eens opgevallen: inderdaad, vooral de mooiste vrouwen zitten op rij 1. En ik vind het zelfs nog normaal ook. Dat dat schoon volk zo dicht bij mijn netvlies zit. En ik snap de beeldmakers. Ben ik nu politiek incorrect?

Ik verzet me wel uitdrukkelijk tegen de praktijken die ooit werden toegepast door een Vlaamse commerciële televisiezender: bij opnames van een (indertijd) hyperpopulair muziekprogramma werden rolstoelpatiënten verboden om ook maar één seconde in beeld te zijn, ze werden dan ook “strategisch” geplaatst. Amah hoela!

Vorige zaterdag heb ik met twee hilarische vrienden een feestje vereerd met ons bezoek als Sint en zijn zwarte pieten. Neeneen, ik was de Sint niet, ik heb het eerbiedwaardige beroep niet beschimpt, wees gerust. Van bij mij thuis (en da’s vlakbij Oudburg) tot aan de Graslei hebben we één uur gesukkeld. Eén uur op zo’n afstand: een wijngaardslak doet er sneller over. Want iedereen spreekt je aan, iedereen wil een snoepje, iedereen wil eens sympathiek simpel doen, iedereen wil een handje, iedereen wil meedoen.

In een dergelijk kostuumpje (leuk, dat wel) kan een mens zich blijkbaar veel permitteren. Veel zeggen. Veel doen. En bovenal, de mensen zijn vriendelijker. Liever. Opener. Lachen meer. Misschien meer Sinterklaas tijdens het jaar? Het zou die ellendige verzuring van de mensen misschien wat kunnen temperen.

En dju, ik heb mijn vel opengewreven bij het verwijderen van de zwarte schmink. Ha!

Jaja, het is gelukt: Henk heeft de finale van Cameretten gehaald. Knap, zeer mooi! De finale zelf (zaterdagavond) riep wellicht dubbele gevoelens op: je staat er wel, maar het levert geen prijs op. Daniel Arends pakte de twee grootste prijzen, Ellen Dikker de persoonlijkheidsprijs.

Het doet me denken aan een van de meest hilarische uitspraken van ex-premier Paul Vanden Boeynants (toen hij aankondigde dat zijn regering de belastingen zou verhogen): “En dan?” Henk stond er, het levert exposure op, het lokt optredens e tutti quanti.

Geen enkel been gebroken, wel integendeel. Hip hoi!

Sorry, lezers en lezeressen. Ik heb mijn blog nog geen twee weken gelanceerd en er is al een leegte merkbaar van vier dagen zonder nieuwe posts. “Aarreg, iël arreg” zoals directeur Thienpondt zei in het onvolprezen “De collega’s”. Reden? Gewoon geen tijd gehad om me er eens goed aan te zetten. Vrijdag was er het “campagnefeestje”: zoals je weet (of niet weet) is mijn vrouw verkozen voor de Gentse gemeenteraad, nu al bijna twee maanden geleden.

Daar is enorm veel werk, zweet, energie, stress, twijfel, opluchting en slapeloosheid voor nodig geweest. Zeker ook bij mezelf. Me opgeworpen als campagneleider en wie me kent, weet dat mijn perfectionisme mensen diep kan doen zuchten (lees: de politica werd een aantal keer onnozel van mijn bemoeienissen).

Enfin, vrijdag was het moment gekomen om de mensen te bedanken die hebben meegewerkt aan de campagne: de sitebouwers, de ontwerpers, de regisseur, de collega-politici, de mensen die affiches hebben gehangen, de “katalysatoren” (politieke marketingterm, leg ik ooit nog wel eens uit), de sympathisanten, de creatieve denkers, de militanten… Leuk feestje, veel volk, een bont en aangenaam gezelschap, enkele gezichten die ik een tijd niet meer had gezien en te veel drank. Zo bleek vooral de voormiddag erna. Beetje pijn.

Toen belde een van mijn ooms vroeger dan verwacht aan. Een leuke mens die ik -schat ik- zo’n twee jaar niet meer had gezien. Het is gezellig geworden. Aperitief genomen (jaja, gif met gif bestrijden), eten, eens de koffietafel van de socialistische bejaarden bezoeken… Het had iets. ’s Avonds dan maar zwarte piet gaan spelen. Te laat in mijn bed. En dan op zondag een helse dag (werken van 5 uur tot 15 uur) met daarin enkele appearances op de radio over het voetbal en zeker over de dood van baanwielrenner Isaac Galvez.

’s Avonds een traininkje gegeven aan mijn geliefde Lunies en daarna maar halfdood in mijn zetel geslapen. Leeg, op, kapot, uitgeperst. Ik verg teveel van mijn lijf, mensen. En maandag was het weer werkdag en het grote veel-uren-slaap-tekort-en-dus-inhalen-is-de-boodschap-moment, gisteren eens de oogarts verblijd met mijn komst en een communicatietraining gegeven. En vaneigens, nog eens heerlijk genoten op het impropodium. En nog een beetje geslapen.

Afijn, tot daar mijn betoog, mijn pleidooi, mijn sermoen vol excuses. Maar -en nu komt de quote van mijn generatie – ik heb het zo druk, mijnheer. Ik moet dringend een cursus volgen om efficiënter met mijn tijd om te gaan. Zijn er echt geen dagen van 36 uur? Kan ik nu al op pensioen? Zal dat ooit beteren? Of moet ik gewoon beter organiseren? Of op tijd eens “neen” leren zeggen? Help!

Vanochtend heb ik Ben Berden geïnterviewd voor Radio 1. Wie zeg je? Da’s die Limburgse veldrijder die bijna twee jaar geleden toegaf dat hij een tijdje epo had gebruikt. Hét dopingmiddel van de voorbije tien jaar in het peloton is dat. Eigenlijk een geneesmiddel voor nierpatiënten, maar ook een stimulerend goedje dat zuurstofopname in het bloed verbetert.

Berden gaf toe, werd zwaar geschorst, werd aan de schandpaal genageld, wou alles opgeven, kwam in een scheiding terecht, verloor veel geld en heeft nog een som van 60.000 euro boven zijn hoofd hangen: procedure- en gerechtskosten. Hij ging tegen die maatregel in beroep, een vervolg aan dat verhaal hangt nog ergens in het ijle.

Over enkele weken is Berden terug uit schorsing en dan start hij weer in een veldrit. Met veel wilskracht, veel ambitie, een scherp lijf en een vernieuwde honger naar succes zo bleek. Of die duizenden euro’s terecht zijn, daar spreek ik me niet over uit. Daar zijn wetten, reglementen en rechtbanken voor. Of een nieuwe kans terecht is, wel, absoluut ja. Hij heeft toegegeven, gepredikt en geboet. Nu maar bewijzen, want hij zei me dat hij in de loop van de komende jaren wereldkampioen wil worden.

Ik wil maar zeggen, mogelijk (ik herhaal: mogelijk) zijn er een pak sjoemelaars in de sportwereld die nooit worden betrapt en die nooit eerlijk zijn. Dat verdubbelt de bitterheid bij zij die wél tegen de lamp lopen en die wél eerlijk zijn.

Neen, ik hou niet zo van Engeland. En van The United Kingdom. En van The British Empire. En van dat royalistisch gezwets. Ik vind die eilandbewoners vaak lelijk. Saai ogend, op enkele uitzonderingen na. Stijlloos gekleed, fantasieloos zelfs. Het weer is er slecht. En ja, o blasfemie, ik vind Londen eigenlijk niets hebben, op The Houses of Parliament na dan.

Maar, maar, maar… ze hebben een geweldige tongval. En hebben geweldige televisie gemaakt in de vorm van whodunnits (‘Morse’, ‘Silent witness’, ‘Midsomer Murders’…) Maar vooral, die overzeese tegendraadsen hebben het genre tv-comedy zowat uitgevonden. Ooit grappigere dingen gezien dan ‘Fawlty Towers’? Neen toch? John Cleese als Übercomedian – al vind ik de exploten van Monty Python maar bij vlagen geniaal. Of ‘Blackadder’ (duizend keer beter dan die vervelende ‘Mister Bean’). ‘The Piglet Files’ en ‘Yes minister’ en ‘You rang m’lord?’ dan. En ja, ook ‘Some mothers do ‘ave em’ en ‘Are you being served?’. Die laatste twee wat verouderd, maar toch het bekijken waard, lads. En dan vergeet ik nog ‘Coupling’ of ‘Hippies’ of ‘Cold feet’. Of ‘Bottom’, onvolprezen mannenhumor, dat wel.

En nu is er een nieuwe topper opgestaan. Named ‘Green Wing’. Absurd, enorm grappig, met het kruim van de grappigaards, subliem gemonteerd, mooie cameravoering, intelligent amusant. Top is dat. Jaren geleden dat ik dat niveau zag. Het moet van het vaak pijnlijk confronterende ‘The Office’ geleden zijn. Ik wil maar eens iets aanraden. Nog eventjes elke vrijdag op Canvas. Niet vergeten hé: GREEN WING.

De Rode Duivels spelen een belabberde kwalificatiecampagne voor het EK 2008. En ze zijn – laat ons realistisch zijn – zo goed als uitgeschakeld. Anderlecht wil wel, maar kan niet. Net te klein voor de Champions League. Club Brugge kan in de Uefabeker weer niet winnen. En Zulte-Waregem gaat ook in de Uefabeker zwaar onderuit (al is dat laatste niet abnormaal). Ja mannekes, ons voetbal is ziek. Lamlendig. Amechtig. Niet klaar voor Europa. En dringend aan een zuurstoftherapie toe. Hallo, voetbalbond?

Vanmiddag heb ik een nieuwstukje gemaakt over Kim Gevaert en Tia Hellebaut. Ze delen de Nationale Trofee voor Sportverdienste. Mooi zo. Niet onterecht. En misschien maar goed zo want in de andere sportreferenda die de komende weken op stapel staan, zouden ze wel eens naast het goud kunnen grijpen.

Enkele weken geleden kwam een bijzonder handige Harry een nieuwe boekenkast installeren. Muurbreed is ze, ingebouwd en op maat, de hele overloop is gevuld. Geweldig vind ik dat, zelfs een beetje een jeugddroom was het. Een duur grapje (jaja, volledig in het wit betaald) maar het genot wettigt de kosten.

En het biedt en bood me de ruimte om me volledig uit te leven in mijn autisme. Boeken volgens thema (fictie, non-fictie, theater, kunst, televisie en radio, Brel…) en binnen het thema nog eens volgens alfabet. Bij meerdere boeken van dezelfde auteur: chronologisch verdorie. Ben ik nu neurotisch? (zie ook fotootje hier rechts).

En al een aantal uren zit ik te kijken op een nieuw pareltje: een nieuwe cd-kast. Ook ingebouwd, ook donkerbuin, ook knap en af. Of toch bijna. Een paar details vereisen nog een nieuw bezoekje van de wonderlijke timmerman. En stellen mijn muzikaal autistisch exploot (lees: klasseren van de straalschijfjes) nog eventjes uit.

Goh, eindelijk weer eens wat orde in die dingen. Het zal mijn leven een heel klein beetje makkelijker maken.