Zozie, nog even en het jaar 2006 is geschiedenis. Terwij de vrouw des huizes de grote voorbereidingen heeft getroffen, hou ik me nu even bezig met wat details, met wat afwerking. Zodanig dat onze gasten vanavond op een treffelijke manier worden verwelkomd. De Lendelede-connection komt op bezoek trouwens. Vier van de zes vierders vanavond hebben hun roots in Lendelede, o dorp mijner dromen.

Vanavond zitten we met vier bloggers aan tafel, de tijden evolueren zowaar. Al kennen we mekaar nu wel van veel vroeger, niet van het bloggen. Nog een link: we zijn allemaal tamelijk fotografisch ingesteld en bezoekers M&N hebben zich lang bezig gehouden met lomografie: een wel heel aparte, snappy vorm van fotografie.

Als eerbetoon aan de grote manager hier in huis dan maar een lomo-achtig iets van haar gemaakt.

De tafel is gedekt, de stoelen staan klaar, de kaarsen mogen acclimatiseren. En het rode tafellalken mag zijn vurigheid uitstralen. Fiesta!

Jaja, afwerken. Alles wat proper leggen en tevreden zijn dat net voor de blijde intrede van een nieuw jaar de kast voor de cd’s en dvd’s is afgewerkt geraakt. Ze stond er al een tijdje mooi te wezen, maar…

Binnenin heerste nog de grote leegte. Die ik na uren klasseren, vergelijken, herbeginnen en plaatsen heb kunnen oplossen. Alle platen alfabetisch, per genre, chronologisch… En blij dat ik ermee ben, een orgasme voor mijn autistische classificiatiedrang. Toch iets afgewerkt dit jaar.

Volgende week eindelijk, eindelijk eens de papierboel aanpakken en we kunnen 2007 aan. Dan staan alweer enkele verbouwingen op de agenda. En zo blijft een mens bezig, nietwaar? Mag ik u, beste lezer, een fantastische jaarwende toewensen?

Vandaag niet zo goed opgestaan. Precies nog doodmoe, zelfs na tien uren slaap. Minder hoesten dat wel, weer minder gepiep. Maar de luchtwegen zitten nog altijd goed dicht en zijn verstoord. Langzaam maar zeker, doktoor. Hopelijk heb ik energie genoeg om toch een leuke oudejaar te vieren.

Niet “De vier seizoenen” van Vivaldi, neen. Uitgemolken dat wel, maar het blijft een topwerk. Wel de “Four seasons in one day” van Crowded House. De Nieuw-Zeelanders hielden er 10 jaar geleden definitief mee op, met een groot concert aan het Opera House in Sydney. Spijtig, want het waren mijn favorieten geweest de voorbije (bijna) tien jaar.

Waarom dit nummer en geen ander? Wel, één van hun mooiste liedjes die ze hebben gemaakt, mooie videoclip (met beelden over de Britse dichter Philip Larkin), het komt uit hun absolute succesplaat “Woodface”, deze song is ook het bewijs dat ze dé troonopvolgers waren van “The Beatles” én het doet me denken aan Paul Hester, jarenlang bassist drummer bij Crowded House. Hester is vroeger dan de anderen gestopt met de groep (hij was er wel bij op het afscheidsoptreden). Het toeren was ie beu, maar blijkbaar had ie ook andere beslommeringen want jaren later pleegde hij zelfmoord.

Crowded House gezien? Ja, twee keer. In de Brielpoort in Deinze én dat jaar (1992) ook op Torhout/Werchter (één van de enige twee keren dat ik naar dat megagedoe ben geweest). En ik zag Neil Finn een jaar of vier geleden in de AB, zowaar met Johnny Marr (ex-Smiths) op gitaar. En ook twee jaar geleden in het Koninklijk Circus. Samen met onder meer twee zonen van ‘m en zijn broer Tim (zelf even lid geweest van Crowded House en full time member van de voorganger van CH, Split Enz). En dit juweeltje werd toen ook gespeeld en opgedragen aan Hester. Pluk de seizoenen.

Het heeft al voor wat stormachtige berichtgeving gezorgd de voorbije dagen: “Willy’s en Marjetten” stopt ermee, zondag is er de laatste aflevering gepland, een compilatie-aflevering trouwens. Dus geen 13 afleveringen, wel 10, wat daarvan te denken? Voor en tegens overspoelen sites en mediabladzijden, een tijdje geleden is het dat een programma zulke diepe reacties uitlokte.

Vooreerst, ik ben niet objectief: Jonas van Neveneffecten (zie foto van “Marcel” hieronder) is al jarenlang een goede vriend: ik zie hem nog aanspoelen als 18-jarig manneke bij de Lunatics, waar ie bewees op een podium te kunnen staan én vooral… hij had een wel erg aparte vorm van humor. Hij vertelde me twee weken geleden al dat het aantal afleveringen werd ingeperkt (“om diverse redenen”), kortom, ik kan hem moeilijk afvallen. Koen en Jelle ken ik minder, Lieven (foto helemaal onderaan van “Pol”) dan weer wel. Uit een comedyverleden. Dus alweer ben ik niet objectief.

(foto: Kris Dewitte)

Neveneffecten op het podium vond ik erg sterk. Hun affiche hieronder bezorgt mijn vrouw trouwens nog altijd doodsangsten want de teddybeer met dienst was van haar. Hihi. Neen, serieus, die mannen kunnen veel op een podium. Hun eerste televisiereeks dan, vorig jaar op Canvas, wisselde genialiteiten af met trage wendingen en mindere zaken. Let wel, absurde humor en ik, dat zijn vaak niet de beste vrienden. Ik ben één van die politiek incorrecte drommels die de films en sketches van Monty Python niet per definitie waanzinnig goed vindt.

Maar net daar zit het hem: op Canvas stonden ze op hun plaats, ook al preek je daar veel meer voor je eigen parochie. Toen ik hoorde dat het grote televisienet van mijn werkgever Neveneffecten de kans zou bieden om de primus timus maximus van de zondagavond te vullen, viel ik omver.

Gedurfd van de VRT, echt knap, maar de goede keuze, het conservatieve kijkvee indachtig? Achteraf bekeken was een elegantere zet mogelijk gebleken: misschien zijn noch de kijkers, noch Neveneffecten, noch de VRT, noch Woestijnvis gebaat geweest bij deze operatie.

Zou het op Canvas beter hebben gerendeerd? Misschien. Maar dan zou de fanbase toch kleiner zijn geweest, zouden minder mensen kennen hebben gemaakt met eens andere humor (er keken toch altijd minstens 600.000 paar ogen) en zou de VRT braaf gebleven zijn in haar beleid en keuzes.

Nu was het anders, met alle tegengestelde meningen en polariserende banvloeken als gevolg. Terecht? Goh, ook hier weer: ik heb momenten gehad die ik schitterend vond, gewone momenten en ronduit flauwe en langdradige momenten. Maar nog eens, mijn humorbeleving is wat anders, wat ouder misschien. Hoewel ik de knettergekkerigheid van “Green Wing” dan wel apprecieer. Tja.

(foto: Kris Dewitte)

Hoe dan ook, heren Neveneffecten, vrienden, makers, blijf voortdoen want over enkele maanden zijn alle ruzies en twisten vergeten. En dan is jullie afwijkend brein weer fris aan het ronken. Dan weer een djoef op enkele muilen zekers? Okididoki pianissimoki! Miauwkes!

Vannacht is ie geëxectueerd. Opgehangen. Ik heb daar een zeer dubbel gevoel bij. Akkoord, een gangster eerste klas, een despoot, een tiran, en dictator en een volksverlakker was ie. Maar hem zo snel al om het leven brengen? Neen. En als je de beelden ervan ziet: zo’n amateurisme. ‘t Doet me denken aan de dood met de kogel van de Roemeense ex-dictator Niculae Ceacescu, ruim 20 jaar geleden, ook in deze periode van het jaar.

Ik ben en blijf gekant tegen de doodstraf, zelfs al breng je daar de interplanetair grootse boef mee om. Waarom niet nog enkele processen voeren tegen de beul uit Tikrit? Hem laten leven, was erger en pijnlijker geweest voor ‘m. Nu komt ie er nog deels als martelaar uit. Neen, ik snap het niet.

Vandaag weer een beetje beter zeker, doktoor? Zeker geen koorts, het piepen is weer ietske minder, lijkt me. Maar er moet nog vanalles loskomen. ‘t Zat en ‘t zit wel volledig dicht op die luchtwegen van me. Slijmfile. Dat oplossen heeft blijkbaar zijn tijd nodig. Ja, ‘t gaat traag. Maar ‘t moet wel lukken. En ondertussen is de sigaret ook al enkele dagen onaangeroerd gebleven. Definitief? Dat zal ook dingen lossen, zeker? Op hoop van genezen.

Voetbaltrainer René Trost heeft nieuw werk gevonden. Hij wordt de nieuwe coach van tweedeklasser KVSK United. Ik wil de Nederlandse Limburger succes wensen, want bij zijn vorige club (Lierse) had ie alles tegen en niets in handen. En ik klap gewoon even uit de biecht als ik zeg dat de man één van de meest toegankelijke en sympathieke mensen is uit het voetbalbedrijf. Die volgens mij veel meer kan presteren dan ie al heeft gedaan tot nu toe. Al zal Trost wel niet meer uit de tweede klasse geraken dit seizoen.

(foto: 7sur7)

Jahaa, welgeteld negen weken ben ik blogogaam. En ik heb mijn weg moeten leren vinden in het labyrinth van blogs, de padjes vol posts, de hermetische hekken van de internethel. Heel wat gelachen heb ik al, me ook veel geërgerd ook, dingen ontdekt en behouden, URL’s weer weggegooid, getwijfeld of iets wel het lezen waard was. Etcetera. Zo, nu deze ontdekt: de mens achter de muggenbeet vind ik eigenlijk geweldig hilarisch!

Ja, de zelfverklaarde meest overbodige blogger heeft me volledig overtuigd met zijn huppeldepupfoto van de vrolijke en bij momenten ravissante meiden van Laïs. Humor, verenigd met een liefde voor vliegende botjes! Meer van dat! Dankt u! Bij deze weet u ook waar dit geweldig kiekje vandaan komt. Enfin, eigenlijk uit het brein en de klikvinger van fotograaf Ludo Mariën.

Dit volledig terzijde, maar wel terzake.

En vandaag met mij, doktoor? Bwah, alweer ietske beter. De hoest is verminderd (maar als ie er is, komt ie nog altijd van even diep). Vooral het piepen is afgenomen, ik voel me niet langer een levende stoomfluit. Da’s positief. Fwiet fwiet hoera! Vanochtend dacht ik koorts te hebben. De thermometer sprak me tegen: nog geen 36 graden. Ik geraak onderkoeld van de pillen. Cold turkey? Maar ik heb vooral mentaal een slechte dag, voel ik. Hmm, niet zo in vorm. Maar doktoor, het gaat al bij al de goede kant op. Oij noh een dreupelke hewild, doktoor?

Jaja, zowat iedereen heeft zijn lijstje van het voorbije jaar klaar. Met het beste, het slechtste, het opvallendste, het ergste en diets meer dat de mens in kwestie is opgevallen. Mij valt het op dat ik meestal gedurende heel het jaar bij veel dingen denk: “Dit is nu eens iets voor een eindejaarslijstje”. En als het moment daar is, weet ik het meestal niet. Of vergeet ik enkele belangrijke zaken. Ik heb enkele uren nagedacht en ben tot enkele bevindingen gekomen. Arbitrair, hopeloos onvolledig en waarschijnlijk morgen al achterhaald.

Binnenland:
- Joe (foto) en Luna en Oulematou en Nathalie en Stacy lieten het leven, ook in het vredig Belgenlandje is het fatsoen soms onbestaande.

- Een eclatante overwinning van het Gentse stadsbestuur en de achteruitgang van de bruine onrustpredikers in diezelfde stad: als het goed gaat, weten mensen dat dus wel, hoop voor de rest van Vlaanderen dus; bijhorend de opvallende campagne en het mooie politieke succes van mijn vrouw (en nu keihard werken, Lien).
- De economie gaat vooruit? ik heb die indruk niet, moet ik zeggen – respect vooral voor de arbeiders van de toeleveranciers van VW Vorst die niet op premiejacht kunnen trekken zoals de VW-mensen zelf.

Buitenland:
- Al Gore (foto) verslaat dan toch George Bush, jaren nadien: de Amerikaanse publieke opinie kotst eindelijk de oorlog uit en beseft dat de moraal afbrokkelt, net als de ijskappen.

- Het Midden-Oosten blijft een kruitvat en zal dat volgens mij wel nog een tijd blijven.
- Té onbekende armoede in Zuid-Amerika, Afrika en Azië: te weinig mediageniek wellicht?
- De paus is verduiveld kalm gebleven.

Sport:
- Zidane stoot het hoofd (foto) – een onwaarschijnlijk einde van een held, Shakespeariaans bijna.

- Tia Hellebaut springt naar goud.
- Tom Boonen is een waardige wereldkampioen geweest.
- België is een voetbalkneusje geworden.
- Justine Henin staat eigenlijk eenzaam aan de top.

Cultuur:
- Films? geen idee, bij mijn weten heb ik dit jaar zelfs geen bioscoop bezocht.
- Boeken? te weinig gelezen om te mogen oordelen, ik loof dan maar HUMO, De Morgen en vrtnieuws.net/sporza.be.
- Theater? Wim Helsen, Mefisto for ever (foto), Platform, Die totale Entführung, Martens, Platonov…

- Radio 1 blijft superieur, bij momenten mochten Stubru en Klara eens invallen.
- TV? Altijd weer “TerZake”, “Green Wing”, “Man bijt Hond” en af en toe een goeie crimi of docu op Canvas.
- Platen? ik beluister vooral oude platen, maar kom, ik herinner me nieuwe worpen van Red Hot Chili Peppers, Arctic Monkeys, Ozark Henry, Death Cab for Cutie, Bloc Party, Depeche Mode…

Voor de rest:
Saignon in de Provence was een revelatie, ik heb een paar keer aan mijn lichaam gevoeld dat ik geen 21 meer ben, mijn vrouw blijft mijn maatje, een paar tegenvallers zijn er ook geweest (die zijn privé), maar bovenal: we leven in een geweldig land. Halt aan de verzuring, het gezaag, het ego-denken en dat eeuwig gemem. Dju toch.

Tot zover mijn sermoen. Amen.

Update: Vergeten en toch iets wat ik wil vermelden: de goeie concerten die ik heb gezien. Wel, goeie prestaties van Morrissey in de AB, Thé Lau ook, The Nits twee keer gezien en telkens was ik weer even enthousiast als de mannen zelf.

Tot mijn verbazing ontdekt dat ik in de lijst met genomineerde blogs sta. Alhoewel, zowat iedereen die ooit eens een letter op het net heeft gegooid, lijkt genomineerd. Terecht, nàh. En ik sta niet eens helemaal onderaan. Toch ongelofelijk dat zulke verkiezingen leven. En dat ik er zelfs ook naar kijk. En dat ik misschien al stemmen heb gehaald. Van wie dan? In alle eerlijkheid, laat de mensen van gentblogt dat maar winnen. Ik zou liever eens een andere prijs winnen, een Award die niets te maken heeft met de blogosfeer trouwens.

En hoe het met de longen is, mijnheer doktoor? Wel, zeker niet slechter dan gisteren, me dunkt. Maar de reutel, de wanklanken en de verstoppingen zijn er nog. En ik slaap me een ongeluk. Morgen beter dan maar?