Gisteren mocht ie zingen voor een goed gevulde AB in Brussel: Thé Lau. In een intiem programma (“Tempel der liefde”) bracht hij de doorleefdheid, de rauwheid, de pijn en de gesmoorde vrolijkheid die we van hem gewoon zijn.

Thé had zijn vaste pianist mee (Jan-Peter Bast) én een strijkkwartet, Pavadita, dat zijn sporen heeft verdiend in het betere tangowerk. Vrouwen en violen én een vrouw met een cello, ik heb het er hier al eens over gehad. De gevoelige snaar geraakt. Het kwartet nam af en toe stukken voor zich alleen (tango’s vooral) en deed voor de rest denken aan de begeleiding van Prima La Musica van een vorige toernee. Heel functioneel was het, mooi en bij momenten wervelend.

(foto: Corné van der Stelt)

Thé zelf (die in de AB een DVD opnam) had er zin in en klonk als vanouds krachtig en gelouterd. Hij blijft een fenomeen: een zelfverklaarde junkie en alcholicus, een man van vele oorlogen en diverse strijden, worstelend met leven en liefde en bovenal een podiumtalent. Hij heeft iets van Brel, ja. Wat passeerde allemaal? Heel wat werk uit zijn nieuw album waarnaar de toernee is genoemd. Ook enkele nummers van The Scene, zoals “Feest” en bisnummer “Blauw” (een klassieker toch) kregen we te horen.

Dat alles kwam er met die typische gelaagdheid van de Thé-nummers (altijd goed opgebouwd door de violen), met een dreigende ondertoon, vaak met de dood als thema, met de typische vocale uithalen, met de brute kracht en de tedere zachtheid. Thé Lau mag zich meer en meer één van de monumenten van het Nederlandstalige lied noemen. Hoe dan ook is hij al een poëtische grote.