Hier bekeken ten huize Moestuin vanavond, op Canvas: de documentaire “Geel”. Over pleeggezinnen die psychiatrische patiënten jarenlang in huis hebben en hadden, die een leven aangenaam maken voor de zotjes. Drie gezinnen en vier patiënten een jaar lang gevolgd. De psychiatrische wereld is nu eenmaal iets wat vaak in de coulissen van het leven wordt geduwd, zo hebben Liens ouders vaak al ervaren met Liens mentaal gestoorde zus.

De docu was aandoenlijk, warm, teder, typisch Vlaams ook, treffend en riep tranen op bij ons. Zeer knap gemaakt (door Arnout Hauben en Mikhaël Cops), goed dat de thematiek eens aangeraakt wordt. En vooral ook chapeau aan de gastgezinnen die dat belangeloos en vol overgave doen. Er is nog hoop. Voor mensen als Leon (foto), Robke, Eddy en Clara.

Meer info vind je hier en zelfs daar.

Pierre Delanoë is niet meer. De man die nummers schreef als “Et maintenant” en “Nathalie” van Bécaud. Of het waanzinnige “Les lacs du Connemara” van Sardou. En ook “L’été indien”, door Dassin bezongen. En nog wat hits voor Hallyday, Mouskouri, Piaf… Een grote, maar vooral tamelijk onbekende mijnheer is dood. Lang leve de mannen en de vrouwen achter de vedetten!

Al enkele weken had en heb ik een hoestje. Zo’n droog kuchje. Dat de voorbije dagen was gegroeid tot een forse hoest, met bijhorend motorengebrom. Vooral als ik neer lag, voelde ik dat mijn luchtwegen wat protesteerden. En er piepte iets in mij.

Vanochtend dan maar eens de dokter bezocht, vooral nadat ik gisteren de hele dag van het bed naar de zetel en omgekeerd was gekropen. Hij zag duidelijk een ontstoken keel, geïnfecteerde luchtwegen en de linkerlong gaf een vreemd klankje bij het stethoscoopmoment. Ziek geschreven voor drie dagen: tegen mijn zin want vanmiddag vergaderde de hele redactie in een restaurant in Brussel om de nabije toekomst eens te bekijken, ik was daar veel liever bij geweest.

Enfin, dan maar een longfoto laten nemen bij een radioloog omdat mijn dokter het zo vriendelijk vroeg. Teruggekeerd en samen bekeken. Doktermans viel omver: een behoorlijk forse ontsteking op mijn linkerlong. Tja. Iets wat ie vooral niet kon rijmen met het feit dat ik geen koorts had en heb én bovendien zag ik er wel kwiek en gezond uit. Hmm, blijkbaar ben ik innerlijk vaak wat minder goed qua toestand dan ik uitstraal. Geestelijk durf ik dat ook wel eens hebben, ha.

Afijn, ontsteking in het beginstadium, geen potten gebroken, maar wel minstens vijf dagen ziek geschreven. Antibiotica slikken. Puffertje gebruiken. Dampen. Neusspray staat klaar. Ik lijk wel een proefkonijn.

Ach, sowieso werk ik ten vroegste volgende week vrijdag, dus tegen dan moet ik wel weer goed in vorm zijn. Denk ik. Hoop ik. Dinsdag een nieuwe controle. En dan zien we wel voort.

Wat heeft dit allemaal voor gevolgen?

- Ik besef plots (nog eens) dat ik niet onaantastbaar ben. Vroege diensten, onregelmatig werken gecombineerd met een druk sociaal leven (dat ook vaak nachtelijk is) én een gebrek aan bioritme kunnen wel eens wraakgevoelens oproepen bij je lichaam.

- Ik schrok wat van bepaalde reacties. Blijkbaar is een longontsteking behoorlijk ernstig. Maar dat komt wel goed.

- Ik ben nu sowieso langer dan een week thuis en ga toch enkele klusjes doen die nog wachten. Misschien ook eens DVD’s bekijken die ik al lang wou zien.

- Ik zal mijn vrouw de komende tijd veel zien, ze is ook thuis, ze heeft vakantie. Benieuwd of we dat eigenlijk wel fijn vinden. Want we zijn dat niet gewoon.

- Op oudejaar moet ik me kalm houden. Weinig of geen alcohol, want dat komt niet echt goed overeen met antibiotica. Jammer, ik had nu net zo’n goede fles cognac klaarstaan.

- Ik kan een hoop dagen niet meevolgen op de redactie wat de nieuwe plannen zijn. Dat steekt enorm. Ik voel me daardoor eigenlijk écht ziek, meer dan door de reutels, de hoestbuien en de gebetonneerde luchtwegen.

- Slapen wordt mijn hoofdbezigheid de komende tijd, dus als ik eens iets minder publiceer, sorry daarvoor.

Kuch en reutel. De queeste naar de gezonde lucht is ingezet! Ik voel me eigenlijk nog altijd goed, al heb ik wel net drie uur geslapen. Allez, weer eens praten tegen Salvador Medicinas.

Afgelopen weekend was nog een hele reportage te lezen over de Australische kunstenaar Ron Mueck in De Morgen Magazine. Hele vreemde, confronterende, bizarre en treffende dingen maakt ie. In een hyperrealistische stijl. Wat me wel bevalt eigenlijk.

Het is bevreemdend, het maak je een beetje bang. Aan de andere kant houdt Mueck gewoon een spiegel voor. En dat hebben we eigenlijk niet graag.

Waar vele kunstenaars de lelijkheid van de mens hebben beklemtoond, toont Mueck puur en eerlijk de imperfectie van het wezen. En dat maakt een mens precies iets mooier.

Een markante kunstenaar. In de lijn van Dalí en Warhol. Ik zal eens een expositie moeten bezoeken als er eentje niet te ver van de deur is.

Gevonden via de visuele snoeper, die het zelf haalde bij Mark Velasquez. De kerstman is misschien wel niet gepasseerd bij u. De reden daarvoor is duidelijk, haha. En terecht dat de baardige man even op zijn ledikant bleef liggen! Leuke foto, goed gelachen!

Vrolijke kerstbol! Gelukkige slinger! Zalig engelenhaar! U zijt wellekome! Denderende denneboom! Bradaboem! Krawaten en kalkoenen! O pennedoos! Knetter en kabaal!

Ondertussen ook bijna 20 jaar oud, deze zondagsplaat. Sting als vreemde eend in de bijt: “Englishman in New York”. Jarenlang had ik een poster in zwart-wit van een buigende Sting met paraplu aan mijn muren hangen, van kamer en kot. En de plaat “Nothing like the sun” (waar dit nummer op staat) heeft me voor het eerst positieve gevoelens gegeven bij jazz. Mooi werkstukje.

Gekregen van iemand die me wel zeer goed kent en misschien niet verrast zal zijn van mijn antwoorden. En ook Bruno wil blijkbaar mijn verborgen leven kennen. Vijf dingen moet ik vertellen over mezelf, bij voorkeur ietwat vreemde dingen. Nou…

1/ Toen ik al aan de unief studeerde en nog eens uitging in mijn geboortestad Kortrijk moest ik meer dan eens mijn identiteitskaart bovenhalen om te bewijzen dat ik wel degelijk 16 jaar was. Ha! Melksmoel die ik was. Nu ja, ik kreeg ook maar de baard in de keel toen ik bijna 17 was, ik heb me voor het eerst geschoren na mijn 20e levensjaar en ik ben aan de unief zelfs nog 5 centimeter gegroeid. Een ferme laatbloeier ja, op fysiek vlak dan toch. O ja, nu zoveel jaren later zou ik geen ene centimeter langer willen zijn. Dat meen ik, het is té zeer mijn handelsmerk geworden. Liever dat dan gemiddeld zijn.

2/ Als kind wou ik dokter worden. In neus-, keel- en oorziekten als het even kon. Wellicht om mijn eigen oorontstekingen te genezen, want die liepen als een rode draad door mijn jeugd. En later werd ik graag burgemeester van het idyllische Lendelede. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren. Ik ben dan maar journalist geworden. Gelukkig maar.

3/ Ik heb heel wat jobwatertjes doorzwommen. Ik ben nu al aan mijn tiende job toe, weliswaar mijn vierde voor de openbare zender. Ooit was ik panellid in een programma van Jan Van Rompaey, ik was redactioneel mee verantwoordelijk voor de draak “Datecafé” op VT4, maar vooral… ik was de stem van Big Brother in de eerste serie ervan (die met Betty, Spillie en consoorten). Heeft u mij gehoord?

4/ Nog niet zo heel lang geleden heb ik eens zwaar door wijn beladen rondgesukkeld in de Kortrijkse binnenstad met één van mijn helden, Youp van ‘t Hek. Wist je trouwens dat mijn thesis over hem ging? En dat je helden ontmoeten soms de mythe kan ontkrachten?

5/ Mijn eerste interview voor Sporza Radio verliep verre van vlekkeloos. “Spinal Tap” voor journalisten was al op mijn eerste dag mijn deel. Ik moest wielrenner Tom Steels interviewen, die aankondigde dat ie in de politiek zou stappen. Ergens tegen Sint-Niklaas moest ik zijn, ik vond het maar niet en kwam maar net op tijd aan. En plots kreeg ik Freddy Willockx voor mij die me maar al te graag te woord zou staan. Schrikken is dat bij je eerste opdracht. Ik stelde Steels uiteindelijk enkele kritische vragen en wist niet of ik daar wel goed had aan gedaan. Enkele uren later besefte ik dat ik mijn microfoon (de bij ons befaamde “whiskeyfles”) bij Steels had laten liggen. Met een klein hartje heb ik hem gebeld en ‘s avonds heeft zijn babysit me het ding terugbezorgd. Het is me nadien nooit meer overkomen, kan ik je zeggen.

6/ Een laatste bekentenis, speciaal voor de mensen die dit niet willen weten. Ik hou écht wel van de muziek van The Alan Parsons Project, Jean-Michel Jarre, Mike Oldfield, Klaus Schulze, Tangerine Dream, Fisher Z, Pink Floyd, Kitaro, Vangelis, Jethro Tull, Marillion, Supertramp … Meer zelfs, ik ben er trots op dat ik platen van hen in huis heb. Met eeuwige dank aan mijn nonkel.

Hmm, nu dat stokje naar iemand gooien. Ik heb zo de indruk dat iedereen het al heeft gekregen. Afijn, ik doe maar, we zien wel of er iemand nog iets mee doet. Welaan dan… de tijdelijk van het internet gesmeten Het grote verlangen, Buffie, dieu, detender@media, en de trouwlustige Idril.

Brussels Airlines, de opvolger van SN Airlines, dat op zijn beurt was herrezen uit de as van Sabena, heeft een aanpassing moeten doorvoeren. In het nieuwe logo stonden dertien bolletjes. En net dat is op protest onthaald door mogelijke klanten, vooral uit de VS en Italië. Want daar zijn ze zo bijgelovig als de pest, blijkbaar.

Dus hebben de schilders en ontwerpers van onze luchthaventrots nu maar bol numero 14 gecreëerd. Mannekes, waar zijn we toch mee bezig?

Gisteravond was het feest: Frank Beke kreeg een grootse afscheidsavond in de Vooruit. Voor duizenden sympathisanten, partijgenoten, “fans”, medewerkers… Gentenaars vooral. De hommage aan het begin van de avond toonde me hoe een eenvoudige, harde, intelligente en gedreven werker bakken respect kan afdwingen. Een schoolvoorbeeld van wat en hoe een politicus moet zijn.

Een dankwoord van ex-minister Luc Van den Bossche schetste de opgang van een partijmilitant die de grote man in Gent werd. De flamboyante speech van opvolger Daniël Termont was grappig, overtuigend én aandoenlijk en Jan Hoet bleef zowaar rustiger dan anders bij het beschrijven van zijn samenwerking met Beke. Maar de bezieler van het SMAK was natuurlijk wel weer zijn eigenste intrigerende zelf.

Typisch voor Beke is de bescheidenheid waarmee hij met alles omgaat. Gisteren ook. Hij heeft wijn gekocht ten voordele van de instelling waar Liens (gehandicapte) zus verblijft en het eerste wat ie vroeg gisteren was: “Wanneer betaal ik je?”. Daarmee was de man bezig, amper een kwartier voor le tout Gand hem massaal in de bloemetjes zette.

Na de bloemen was het tijd voor receptie, babbels en enkele glazen. Van de optredens heb ik niet echt iets gezien, moet ik zeggen, maar ik was er toch bij. Nog tot en met de 28e werkt ie, onzen burgemeester. Daarna wil hij het iets kalmer aan doen. Voor mijn inwonende politica is hij een voorbeeld en een mentor, ik vind hem simpelweg ne grote mijnheer. Merci Frank!

Humor in kersttijden: eigenlijk gebaseerd op een heel simpel principe in de comedy: het “dansje” van David Brent (Ricky Gervais) in het magistrale “The Office”. Of hoe overdrijven en erover gaan altijd werkt. Sinds die serie heb ik niet veel reeksen gezien die pijnlijk grappiger zijn. Behalve “Green Wing” dan. En ja, “Het eiland” bij vlagen.

Wim Helsens show gezien. Tweede keer al. Enorm sterk. Godje. Salamander. Zaal ingepakt. Ovationeel. Grootste Vlaamse komiek ooit gezien. Flifferdeflifferdeflif. Met zijnen biegel gezwaaid. Luxemburgers. Nondedju. Sober en strak. Verteltheater. Grappig. Lichaamsbeheersing. Al Jarreau. Boom boom shakka lakka lakka boom. Ja, Wim. President. Vrouwtjes. Sletjes. Deemoedig p**pen. Rudy. Leugenaars. Moordenaars. Ne me quitte pas. Applaus.

Ik ben positief jaloers op Wim. Op wat ie kan en doet. Dat had ik al toen ik jaren geleden met mijn cabaretgroepje enkele keren het voorprogramma was van de (toen nog kleine en opkomende) stormram. Je hebt zo van die mensen. Muts af.