Het is geboekt en beklonken. Eind april, begin mei trekken we richting Barcelona. Een week op appartement daar, een week ronddwalen in de stad van Gaudì, de Ramblas, de Sagrada Familia (Yes, Alan Parsons!), de Plaza Real en zeker ook de… Barri Gòthic Gòtic, de middeleeuwse, kronkelige, oude, gothische wijk van de hoofdstad van Catalonië. Want pal daarin resideren we een week lang. Enkele jaren geleden waren we er al eens een kleine week in Barça, nu graag opnieuw.
Ik zie er nu al naar uit om samen met een ander bloggendkoppel en een nog niet bloggend koppel onze huwelijksverjaardagen vieren. Terwijl geen enkele van de drie dagen in april of mei valt. Les excuses sont faites pour s’en servir.
En ‘t is het moment van de waarheid! Tijdens ons verblijf speelt FC Barcelona in de Primera Division-competitie thuis tegen Llevante. Jahaa, deze jongen zoekt een ticket om een plaatsje te bemachtigen in Camp Nou, wees maar zeker.
Voor mij een glas cava graag! En wat tapa’s, mja, dat kan er ook wel in. Dat zal nog eens deugd doen, zie. Maar eerst nog drie maanden arbeiden…
Het is me wel het weekje geweest op sportvlak. Er was de hele heisa rond Quick-Step-ploegleider Patrick Lefevere, ontketend door berichtgeving in de krant Het Laatste Nieuws. Al dan niet gestuurd door de aartsvijand van Lefevere, Jean-Marie Dedecker? Er is het een ander gezegd, geschreven en geroepen de voorbije dagen. Voor meer duidelijkheid en waarheid heeft het niet gezorgd, wel voor hermetische pleidooien en aanvallen op de manier van journalistiek bedrijven. Interessant, dat wel.
En dan de esbattementen op zondag, zeg. Een WK veldrijden vol incidenten (lees: valpartijen) met een verrassende winnaar (Erwin Vervecken), een verrassende verliezer (Sven Nys) en een man met naar eigen zeggen “superbenen” (Bart Wellens, foto) die ongelukkig viel en achteraf bekeken de wedstrijd heeft uitgereden met een gebroken pols. Tragiek! Drama! Tranen! Winst! Verlies! Ondergang! Actie! Een massa volk heeft toegekeken…
En dan was er nog een nieuw familiedrama bij Club Brugge. Sportleider Marc Degryse (foto) die opstapt, trainer Emilio Ferrera en zijn assistent Franky Van der Elst die van de weeromstuit worden bedankt voor bewezen diensten. Paniekvoetbal? Kronieken van een aangekondigde dood? Of noodzakelijk snijwerk van chirurg annex voorzitter Michel D’Hooghe?
Het is me dezer dagen (alweer eens) opgevallen. Topsport en alles errond heeft veel weg van een Griekse tragedie. Aischylos en Sophocles leven ook nu nog voort. In het theater, ja, maar ook in de sport. Sport is theater, net daarom denk ik dat het me zo aantrekt. Acteurs, protagonisten, antagonisten, koren, vertellers en tragische verhaallijnen… Heerlijk toch?
Een bekend Radio 1-collega is ie, Pat Donnez. Hij had al een tijdje zijn blog aangekondigd, de webstek is er nu ook. Tot mijn verrassing schuilt zelfs een zanger in de presentator. Dat ie poëzie bemint en bedrijft, wist ik wel al een tijdje, eigenlijk.
Soms moet er niet veel zijn om een mens volledig tevreden te stellen (ik mijd het woord “gelukkig” omdat ik dat een klef woord vind). Een gewoon glaasje rode Farnese-wijn kan al genoeg zijn (Italiaans natuurlijk, uit het land dat in zowat alles mijn dromen belichaamt).
Het doet me denken aan het stadje Montepulciano en aan de Montepulciano d’Abruzzo-wijn. Een stadje waar ik tijdens mijn huwelijksreis mijn eerste digitaal fototoestel verloor, maar daardoor eigenlijk ook geweldige middeleeuwse stadsfeesten kon meemaken én een meesterlijk nieuw toestel kon kopen. Wijn die dieprood en zacht is. En pittig. En dan nog een stukje klassieke muziek van Smetana of Bach. Of Vivaldi wiens “Quattro stagioni” gewoonweg zeer goed blijven, ook al worden ze platgespeeld. Simpelweg via de koptelefoon die op de computer is aangesloten. Meer moet het soms niet zijn.
Wat allemaal aansluit bij een heerlijk barokke, gastronomische (vooral een liefde voor goede wijn), Italiaans geïnspireerde blog die ik heb gevonden bij onze noorderburen, met heel veel liefde voor geschiedenis en traditie. Kijk maar eens naar In het kielzog van het dagelijks leven.
O ja, mocht je ‘t nog niet weten… Italia è la piu bella…
En omdat het maar één keer per jaar de dag van de gedichten is… Iets van onze grootste kanshebber op een Nobelprijs (al begint het stilaan te dringen)… Gekregen op een mooi hard papier van mijn schoonvader… Uit de koker van Hugo Claus…
NAAKT
Mos van je handpalm,
Regen van je ogenwit.
Hogentoppen van je wimpers,
Okerheuvels van je borst,
En de plooien van heel het land van je lijf.
*
De duikende meeuw op de
Schalen van haar borst,
Op de roestberg van haar buik,
Op de roodvonk van haar lippen
Die in het donkere, scherp donkere blaakt.
*
Boog en gebinte van haar heup
dat het buikgewelf ondersteunt.
Hoe dat deinen kan! Nooit te lang!
Nooit meer stollen. -
De golven, de golven.
*
Je linkertepel, de favoriet van mijn rechterhand,
een gelukssteen tegen kuisheid en woede.
Het is Gedichtendag vandaag. Poëzie kan de zeden niet verlichten, maar kan wel voor enige mildheid in de aderen zorgen. Zeker van. In tijden van crisis in het wielrennen past dit wel: Tom Lanoye, die lyrisch aantoont dat de koers een mooie sport is. “Gent-Wevelgem” is een semiklassieker, maar dus ook een titel. Eén van mijn favorieten, bijna 20 jaar oud.
Mocht ik herbeginnen, ik zou het net zo
doen: niet om de poen, maar om die
nieuwe pakken. Die zo glimmend spannen
om je billen, en om die van elke ploegmaat
in het peloton. Ik zou mijn hele leven
willen trainen, net iets slechter dan de
ander, dan zit ik altijd achteraan,
genietend van de erotiek. Iets anders
wil ik niet. Of toch: in Gent vertrekken
met fanfares en champagne, vendelzwaaiers
en konfetti, als voor een allerlaatste
rit, een feestelijke rouweditie. Dan, nog
maar pas vertrokken, springt die klotegroep
al weg, ik zit kapot en godverlaten op de
rechte baan als op het slappe koord. Geen
supporter wordt gehoord, geen achterkant
van renners nog gezien. Een paar keer
vallen bovendien. Misschien is herbeginnen
ook dan mogelijk, maar ik zou precies
hetzelfde doen: riempjes dicht en trappen
maar, wie houdt hem tegen, wie onderwijst
hem schade en fatsoen, wie haalt hem weg
van een schitterende zege, de zegen van een
stevig rennerszadel? O Grote Wielergod,
o Sister Brainstorm, heb genade met
uw gade. Neem van zijn hand bezit en
leid zijn fiets: hij is op weg naar
Wevelgem, hij is op weg naar niets.
Crowded House zou werken aan een reünie en een bijhorende tournee, schrijft onder meer De Standaard. En liet mijn collega-bewonderaar me weten. Wow, veelbelovend! Dat ze maar langskomen in de AB. De Handelsbeurs in Gent is ook goed, hihi.
Eerder mailden radiodirecteur Mark Coenen en netmanager Jan Hautekiet het de Radio1-arbeiders al: de hervorming van het net wordt uitgesteld. Enfin, de hervorming zelf niet eigenlijk, de werkzaamheden vallen niet stil. Wel is het zo dat de startdatum van het fonkelnieuwe Radio 1 is opgeschoven. De 3e september wordt D-Day! Zie ook hier. Verkiezingen en de zomerprogrammering zijn de oorzaken van het uitstel. Om er dan te staan met een geweldig nieuw net!
Ik moet trouwens nog even iets corrigeren, daar wees een alerte Sporza-collega me op. Sporza Radio is net als Radio 1 een apart net. Valt dus niet onder Radio 1. Elk van beide netten heeft een manager. Die van Sporza Radio is mijn chef, Luc Van Langenhove. Jan Hautekiet is dus het opperhoofd van Radio 1, maar heeft as such niet direct iets te maken met de sport. Maar de sport op Radio 1, daar heeft ie dan wel iets over te zeggen. Wat te militaristisch klinkt volgens wat het is: laat ons zeggen dat meningen heen en weer worden voorgelegd, dat er niet direct met bevelen, orders en verplichtingen wordt gewerkt.
De middengolf is het absolute “speelterrein” van de sport. Tja, ‘t is soms wat hermetisch bij ons, maar geen nood, de luisteraar merkt er niets van. Bij deze. Blijf afstemmen!
Groot nieuws! Net allemaal binnengelopen eigenlijk: Justine Henin-Hardenne en man Pierre-Yves gaan scheiden. Het wordt dus weer Justine Henin. Zonder tweede naam. Uiteindelijk is er toch een einde gekomen aan de vele speculaties en de veronderstellingen waarover ik het onder meer hier had.
En de forse berichtgeving vandaag over de al dan niet strafbare rol van Patrick Lefevere in het rennersmilieu heeft blijkbaar ex-renner Johan Museeuw tot bekentenissen gedwongen. Of heeft het te maken met zijn doorverwijzing van vorige week naar de correctionele rechtbank? Of zijn er geen antecedenten?
Hoe dan ook, de gewezen wereldkampioen én drievoudige winnaar van de Ronde van Vlaanderen én van Parijs-Roubaix heeft toegegeven dat hij tijdens het laatste jaar van zijn carrière epo (erythopoëtine) heeft gebruikt. Hij neemt dan ook ontslag als PR-man van de Quick-Step-ploeg.
Vorige week dat justitieel feit, nu dit: de leeuw is van zijn voetstuk gevallen. De sportjournalistiek zal niet stil staan van de week, zeg ik je. En zondag is er het WK veldrijden. Nooit eerder zal het zo’n fait divers zijn geweest.
Update: Museeuw sprak zelf niet over epo (hij sprak wel het woord “doping” uit), maar tussen de lijnen was wel te horen waar hij op doelde. Onder meer op de berichtgeving over zijn SMS-verkeer dat “wespen” vermeldde, wat wijst op aranesp, een verbeterde vorm van epo.
Update 2: Dat Museeuw net nu met het nieuws uitpakt, is niet zo toevallig. Het Laatste Nieuws pakt morgen uit met een e-mail van Woestijnvis-baas Wouter Vandenhaute die duidelijk van meer wist.
Soms is het echt erg jammer dat je niet kan/mag werken. Vandaag had ik één van mijn twee weekenddagen en nét vandaag ontplofte een geweldige bom in de wielerwereld (waar ik gisteren al primordiaal van op de hoogte was). De verhalen over Patrick Lefevere, nietwaar? Dan wil je er als journalist annex nieuwsjager toch echt wil bij zijn. Ik heb me moeten behelpen met beluisteren, bekijken en lezen van de collega’s.
Nu, de komende dagen beloven nog wat vuurwerk te geven. En dan ben ik wél op de redactie. In de storm. Ik slijp mijn pen en poets mijn stem op.
Jahaa, ik ben trots op mezelf. Onnozel, maar toch. Ik heb een crisis bezworen, ik het het onheil afgewend. Vanmiddag blokkeerde dat onding van een laptop volledig. Ik had virussen en Spyware en van die toestanden ontdekt en ik wou die dingen de wereld uit helpen, of toch minstens uit mijn wereld jagen.
Een zoektocht op het internet (naar problem solvers) later was dat spel hier volledig naar de klapeien. Bljkbaar waren enkele downloads, manipulaties en processen samengeklit tot één ferme puist vol infecties. Gevolg: mijn computer kon starten, maar vooraleer ik iets kon openen, schoot het spel op een of ander blue screen met een ferme waarschuwing. Iets van “om ernstige schade aan het systeem te voorkomen…”. Waarna het ding weer heropstartte. En weer blokkeerde. En weer heropstartte. Enzovoort.
Zucht. En help, want ik vreesde voor een crash of een error. En ondermeer de foto’s van de vakantie en een uitje naar Den Haag stonden nog op de C-schijf, niet op een CD’tje of zo.
Wat dan? In de kast in het bureau nog twee recovery disks teruggevonden van de producent van de laptop. Na heel veel pogingen en wat klooien met menu’s kwam ik op een soort veilige modus. Ik heb eerst en vooral mijn foto’s van de dood gered en op onze externe hard disk gepleurd. Oef, dat was al iets. Dan heb ik alle overbodige software weggewist. Een nieuwe poging om op de normale manier te werken leverde op. Drie uur gezocht, gezwoegd, gezweet en gezwalpt, maar de computer lijkt hersteld. Er is wel nog iets fout met de instellingen van mijn favorieten, maar dat herstel ik wel.
Ja, Fixitman ben ik. Ik, de grote vijand van computers, de boeman der IT’ers, de schrik van de meesters der bits en bytes… Zelf een probeem opgelost. Oef.
- één ding (wellicht simpel) lukt me maar niet: de werkbalk onderaan links toont snelkoppelingen naar WMP, Explorer, Modzilla… Ook eentje naar het bureaublad. Maar ik geraak gewoon niet meer op het bureaublad. Als ik op het icoontje klik, klapt een scherm open met daarop alle andere iconen en snelkoppelingen. Maar op het bureaublad zelf geraak ik niet meer, snappie? Ik haat computers, echt, ik meen dat. Grrrr…
