Ja, deze kleine, ietwat papperige Argentijn, heeft me meerdere malen in vervoering gebracht: Diego Armando Maradona. Zonder meer de beste voetballer die ik ooit bezig zag. Jammer genoeg op televisie, nooit live in het stadion. Geniet van de legendarische “Live is live”-opwarming, van toen ie bij Napels speelde.

Wie ik wel behoorlijk wat keren écht heb bezig gezien, is Luc Nilis. De technisch meest verfijnde Belgische spits van de voorbije twee decennia, vind ik. Vaak werd ie onderschat, geen sant in eigen land, duidelijk niet. Maar o zo’n mooie voetballer. Hij kromde de bal waar ie het ding wou, zeker bij Anderlecht en PSV. Ooit zag ik hem op het veld van KV Kortrijk scoren van iets over de middellijn. Fenomenaal.

Wat is me de voorbije dagen opgevallen op mediavlak?

De alomtegenwoordigheid van Roos Van Acker op tv, radio en in tijdschriften, maar ik mag haar “knechtebrokkemanieren” wel. “Idool” blijft het equivalent van lachgas. En wat verdomd hebben jonge mensen van om en bij de 20 jaar met een démodé vergane glorie als Elton John? Gifgroene hemden zijn in, net als horizontale strepen. De nieuwe Tirolerdans is er: “jumpen”. Hilarisch! Die lange, brede, witte zetel in “De laatste show”, die is toch knullig en nodigt toch niet uit tot communicatie?

Kranten hebben nu definitief de weg ingeslagen van boulevardbrede voorpaginafoto’s en de koppen zijn zo vet geworden als een ganzenlever na enkele weken trechterbehandeling. Radio is en blijft het snelste medium, dat hebben bepaalde sportberichten én het oordeel van de VW-arbeiders me weer eens geleerd.

En ondertussen kijken we thuis op een mini-tv’tje. Ja, de oude Sony, ooit tweedehands gekocht, heeft het begeven. Er komt geen stroom meer door het toestel. Nu staat het kleine Audiosonic-bakje op een krukje in de living. Ooit gekregen van tante en nonkel omdat ik het goed had gedaan in mijn eerste kandidatuur. En ja, het toestel is al meer dan 13 jaar oud, heeft een viertal verhuizingen meegemaakt, de kleuren slaan ietwat groenachtig en flets uit, maar het ding werkt toch nog altijd.

Volgende week dan maar een nieuwe tv kopen. We denken aan een flatscreen (je kan bijna niet anders meer), zo’n LCD-gedoe. Als die beugels betaalbaar zijn, zou ik hem zelfs strak aan de muur willen hangen. Ik vind dat knap. We zien wel.

De beer uit Rostock stopt ermee. Met fietsen dan. Dat heeft ie gisteren met behoorlijk wat bombarie gemeld. Een man met een verhaal, met een geschiedenis, mogelijk ook met een dopingverleden. Maar bewijzen zijn daar nooit van geleverd.

Een enorm talent, dijen als hammen, een motor van een Formule 1-wagen, de kracht van een tank. Ik mocht hem wel, vooral omdat hij één van de weinige uitdagers was van Lance Armstrong. Die ik altijd té clean, te afgelikt, te berekend en te weinig tot de verbeelding sprekend heb gevonden. Ullrich had wél dat stormachtige, dat flamboyante, dat groteske en dat dynamische. Geen Duitse Gründlichkeit, wel Pruisische protserigheid.

Maar té weinig was ie doordrongen van het hogere doel. Te weinig zagen we de geniale combinatie van zijn lichamelijk vermogen en zijn stijl. Te week was ie vaak, te zeer verlekkerd op drank en spijs. De renner die heult met de calorierijke vijand. Jam Jam Ullrich.

Er zat méér in, veel meer. Maar toch bedankt voor het geboden spektakel, Jan!

Hoe de clip met Sioen is geweest? Wel, leuk. In twee shots kom ik voor: één lang, algemeen shot waarbij ik op het einde voorbij een boom, een levende fles ketchup en een wandelende mosterdbottel passeer.

Maar ergens in de clip moet ook een lang shot zitten met mijn postuur in beeld. Wandelend op de brug tussen de Korenlei en de Graslei, haar in de wind, het bruine pak aan, het blauwe hemd, de lange zwarte jas. En ik wandel naar Sioen die aan een soort draaimolentje staat en een aalmoes krijgt van me.

Al bij al kort, maar dat weet je vooraf. En mogelijk sneuvelen die shots nog ook, hé. Maar eigenlijk goed gelachen. We zien wel, ergens in de loop van het voorjaar op TMF en dergelijke meer…

Het is er dan toch eens van gekomen. Zowel San als Bruno gooiden me een eeuwigheid geleden al het fotostokje toe, hoewel zij mijn mombakkes maar al te goed kennen. Nikon-gewijs heb ik me er dan maar eens mee bezig gehouden. Ecce homo radiofonicus.

Trouwens, de jongeman die vragend in een spiegel kijkt, moet iets bekennen. Misschien net daarom dat ie wat angstvallig uit zijn ogen kijkt. Bekentenis: ik word vader van een klein Croubelke. Zo ergens begin september. En mevrouw Lienweb dus moeder, juist. Hopelijk lijkt het kind op de moeder, mag je denken… De moeder die vandaag trouwens nét 30 is geworden. Hip hip!

Ik ben volop aan het wennen aan het hele idee, nu jullie nog… Bij deze ook de geboorte van een nieuwe categorie: “Kleine”.

(en wie het stokje wil, neem het!)

Afgelopen week hoorde ik het nummer nog eens op de radio. En ik herinnerde me dat de videoclip ervan een beauty was. En inderdaad: meer dan 20 jaar oud, maar nog altijd een kunststukje. “Sledgehammer”, van Peter Gabriel.

Het gebeurt bijna dagelijks. Het doet zich zeker voor wanneer ik een vroege dienst heb. Zoals vanochtend. Als ik de VRT-terreinnen oprijd, dan moet ik via een bareel passeren. Mijn badge laten piepen via een lezer. Of de lezer laten piepen via mijn badge. Zoiets.

Telkens zwaait de man in het “wachtkot” dan. En ik zwaai terug. Als buschauffeurs die mekaar groeten bij het kruisen. Als Harley Davidson-rijders die mekaar letterlijk lof toezwaaien. Als soldaten die mekaars pad kruisen, de saluerende soulmates. Beiden als nuttelozen van de nacht, als kronkelaars bij het krieken van de dag. Verre van nutteloos eigenlijk. Neen, als de wakkere hanen van de omroep. Kukelekuu.

Futiel, maar best aangenaam in het holst van de nacht!

Pff, na mijn longontsteking van twee maanden geleden vlot het niet echt met het lijf. Allez, ik voel me weer goed, kan weer werken, de energie is terug en zo meer, maar… rond mijn neus, keel en oren is het nog een rampgebied. Een mens stopt dan al eens met roken.

Ik ga er hier geen ziektebulletin van maken, maar ‘t komt er op neer dat ik vandaag eens een specialist heb bezocht. Vooral omdat snot en verstopping (smakelijk!) ook de klank van mijn stem aantasten. Ik klonk van de week wel érg nasaal op de radio. Logischerwijs wil ik dat weg.

Afijn, de doc heeft onderzocht en gezien dat mijn neustussenschot scheef staat. Daar zie je uitwendig niets van, maar dat genereert wel ontstekingen. Bovendien zijn mijn sinussen blijkbaar erg gevoelig, dus hoppa, het is volledig prijs. En mijn sowieso al gevoelige oren hebben daar natuurlijk “afdragen” van want neus en oren, dat hangt allemaal aan elkaar. Via de beruchte buis van Eustachius die bij mij zo snel verstopt als de Brusselse ring op vrijdagmiddag rond 17 uur.

Dus alles zit dicht bij mij, ik snuit me te pletter, ik ben weer eens halfdoof en ik klink als Guy Swinnen op zijn allernasaalst. En ik trek daar geen gehandicaptenpremie voor, ha! Het beest met snotkoppen, genaamd “chronische sinusitis” heeft zijn tanden getoond. Nu een kuur volgen van twee weken cortisone en antibiotica en dan zou al heel veel kwaad moeten zijn uitgeroeid. In het slechtste geval grijpt doktermans heelkundig in.

Ach, als de stem maar weer normaal klinkt binnenkort. Ik hou niet zo van het timbre van Bob Dylan!

Vriend annex lezer J. wees me op een mij nog onbekende term. Blijkbaar beman ik een j-blog. Dat zijn blogs van journalisten, die daarom niet per definitie journalistiek bedrijven op de blog. Geldt voor mij, ik wil hier niet de grote (sport)journalistiek voeren. Integendeel, af en toe een stukje, een kanttekeninkje, een columneske opstoot, da’s de bedoeling.

Maar kom, weer bijgeleerd. Meer over de j-blogs in ons taalgebied weten? Welaan dan. En neen, ik ben nog niet bij het (al bij al korte) lijstje gevoegd. Ik ben er net bijgeplaatst, zie.

Ik noem mezelf niet echt materialistisch, maar soms kan ik me er toch eens in wentelen. Zo vandaag. Mijn auto, Adolf de Golf, stond bij een carrossier. Vorige week “tapke” mee gehad en er moest een nieuwe voorbumper op. En later op de dag moest de vierwieler naar mijn vaste garage, voor z’n groot onderhoud.

Ik rij al sinds zaterdag met een vervangwagen. Een of andere nieuwe versie van de Opel Corsa, ik vond het eerlijk gezegd maar niets. Blij dat ik was dat ik de kracht, de pracht en de macht van mijn Golfke mocht bezitten. Ja, ik hou van dat bakje. Adolf genaamd trouwens omdat het een Duitse schoolmeester is. Telkens er iets Adolf niet aanstaat, begint ie te mekkeren (met een irritant gepiep) én een boodschap in het Duits op het dashboard: “Bitte Gurt anlegen, “Geschwindigkeit überschritten”, Ölstand prüfen” und so weiter. Het blijft een Duitser hé. Gründlich? Ja! Maar zagen ook!

Uit pure nood tot verwennerij ben ik zelfs nog eens naar de car wash gereden. Het vuil van de voorbije vier à vijf maanden is er weer af. Hij glimt en fonkelt als nieuw, zelfs na 60.000 gereden kilometer. Nu nog eens binnenin alles proper maken.

Ja, vreemd om met enige liefde over een rijdend stuk ijzer te praten. Maar het is nu eenmaal een metgezel in mijn leven. Ik rij zo’n 45.000 kilometer per jaar, dus ja, ik heb beter iets “onder mijn gat” dat me aanstaat. En de Golf is zoiets. Nooit had ik gedacht dat ik er ooit graag zou mee rijden. Ik vond het vroeger een pure “Johnnybak”. Een auto voor blaaskaken. Carrosserrie voor nektapijten. Maar toen mijn ouwe getrouwe Renault Clio indertijd de geest gaf, pleitte Lien toen voor een type auto waarover ze bij haar thuis tevreden waren. Een Golf dus.

Testritje gedaan met een tweedehands model en ik was verkocht. En toen in het najaar van 2005 ook dát blauw bakje plooide, wou ik snel weer een Golf. In tempore non suspecto, toen waren er nog geen crisissen in Vorst. Ahoewel, om eerlijk te zijn, heb ik de indruk dat de arbeiders daar niet echt kunnen klagen over de compensaties en de vergoedingen.

Trouwens, dat plooien van mijn vorige Golf (die geen naam had gekregen) is een verhaal apart. Het was ergens in oktober in 2005. Ik had voor het eerst het sportnieuws mogen lezen in het radionieuws. Ik in volle euforie, een kleine jeugddroom was vervuld. Ik had wat vrienden opgebeld om dat te vieren in Gent. Plots, ergens tussen Affligem en Ternat, blokkeerde de auto. Het leek wel Kerstmis. Allerlei kleuren en flikkerende lichtjes. Kapot. Een geluk dat dat niet is voorgevallen op een drukke voormiddag, zo ergens op de brug van Vilvoorde. Een of andere stang was in de motor gekatapulteerd, enfin, Tod der Automobil. En dat na mijn eerste verschijning in het nieuws. Samen met Dirk Gerlo, herinner ik me. En met Mike De Mulder. Maar nadien kwam dus… Adolf.

Trouwens, door heel dat autogedoe vandaag heb ik weer eens ontdekt dat het openbaar vervoer in de Gentse stede toch ook wel dik in orde is. Mijn garage is aan de andere kant van de stad. Adolf moest toch een uur of zes binnenblijven. Zo heb ik bus en tram genomen om die tijd te doden thuis. En ja, dat ging veel sneller dan ik had gedacht. Te onthouden!

Afgelopen weekend was er eentje van een gezellige drukte. Twee vroege diensten heb ik afgehaspeld, maar daarnaast heb ik ook een uurtje, anderhalf uurtje de DJ uitgehangen op het verjaardagsfeestje van gentblogt. Het feestje was best aangenaam, verslagen kan je lezen her en der in de Gentse blogosfeer.

En ik heb me koest gehouden in mijn platenruiterij. Ik heb niemand geterroriseerd. Ik weet dat ik ben begonnen met iets van Massive Attack, geëindigd met Led Zeppelin en tussenin ergens zat Bloc Party. Vreemd was dat feestje enerzijds. Een partijtje, een TD (wie zegt dat nog ooit) voor lezers en medewerkers van de moeder der stadsblogs. Met vooral dertigers als publiek, me dunkt. En eindelijk heb ik eens koppen kunnen plakken op bepaalde bloggers. Altijd verrassend.

Ook afgelopen weekend heb ik nog wat mee gebrainstormd rond en over een radio-idee, misschien kan ik er binnenkort iets meer over laten weten. Het hangt van de inspiratie, de wil van de zender en het geluk van het moment af.

We hebben ook twee huizen bezocht van bevriende koppels die hebben geïnvesteerd in bakstenen: i. en Henk hebben hun geld uitgegeven, de Mordicus Romanticus-kompanen ook. We hebben gekeken en gekeurd. En ja, de (vele) centen zijn goed besteed. En stilaan begint de vriendenkring zijn imperium in Gent uit te breiden. Zei de kleine Napoleon.

En misschien komt er nóg iemand bij. Na lange tijd heb ik H. nog eens teruggezien, mijn kompaan van indertijd bij mijn cabaretgroepje “Flegma”. Een etentje met wat ex-collega’s van bij productiehuizen was het. Amusant en jaaaa… H. is eigenlijk nog geen spat veranderd, je zou die mens zo weer op een podium kunnen zetten met mij. Maar we doen het wijselijk niet meer. Het is mooi geweest.

Maar wat ik wou zeggen: hij wil Zellik verlaten en wil ook iets kopen in Gent. En twee andere vrienden, die in Brussel wonen op dit moment, hebben dezelfde plannen. Is de Arteveldestad een magneet of een aantrekkingspool?

O ja, iedereen die hier is besproken is een dertiger. Of toch bijna. We worden grote mensen.

Wat gooien ze nu in mijn bak zeg? Een vriend van me is de regisseur van de nieuwe videoclip van Sioen. Nu mag ik zaterdag in de Gentse binnenstad blijkbaar opdraven voor een aantal camera’s. Om een rol te spelen in die clip. Ik moet -zegt de regisseur- “een zakenman vertolken die getroffen wordt door een liefdespijl”. Met net pak en diets meer. Ik een zakenman? Nou… De passie daarentegen…

Afijn, ik doe het met plezier. Nooit eerder heb ik zoiets gedaan en ik mag de regisseur in kwestie wel. Ook een klein ventje. Net als Sioen himself. Ook zo’n klein manneke. Dat wekt sympathie bij me op. Het wordt daar de “clip der dwergen”. En de call sheet madam klonk ook best sympathiek. Kan dus leuk worden daar aan de Groentenmarkt.

(foto: Charlie De Keersmaecker)

Ik hou jullie op de hoogte van mijn acteergedoe. Of van mijn wanprestatie, da’s ook mogelijk.