Jawel! Over pakweg vier weken (op vakantie in Barcelona) zit ik in in dit stadion, het legendarische Camp Nou.

Kijken dan naar FC Barcelona tegen Llevante. Deco, Ronaldinho, Oleguer, Thuram, Messi, Puyol, Gio (Van Bronckhorst), Giuly en compagnie in volle actie. De mooist voetballende club van Europa, in volle strijd voor de titel in de Primera Division. Tegen een club die spartelt om in de Spaanse hoogste klasse te blijven. Een nieuwe Catalaanse oorlog om de bal!

We hebben een plaatsje in de middenste ring (zo ter hoogte van het strafschopgebied). Niet goedkoop, neen, maar voor een keer dat ik het kan meemaken: die sfeer, dat stadion gevuld met -als het uitverkocht is- ruim 98.000 toeschouwers, die Spaanse passie, de gezangen… Graag! Het is een heel gedoe geweest om tickets te grijpen, maar dat had ik ervoor over.

Barça! Barça! Mes que un club!

Vanavond presenteer ik een quiz. Pas op, ik ben tweede keus, hoor. Ik vervang Caroline Gennez, die enkele dagen geleden al moest afhaken. En gratis en voor niets hé, mijnheer van de fiscus, die hier meeloert.

Een quiz aan elkaar lullen en ietwat in goede banen leiden: nog niet veel gedaan eigenlijk, ik ben eens benieuwd. Uiteindelijk moet je je aan een strak format houden (vragen stellen, antwoorden geven, punten overlopen, hier en daar een woordje in de rand…), anders is dat dan ik toch gewoon ben.

Eerste vraag…

Update: Het is goed meegevallen, al zat ik er wel door na ruim drie uur presenteren. Je moet geconcentreerd zijn én blijven. En met zo’n grote opkomst moet je continu alert zijn en soms moet je ook een beetje “schoolmeesteren”. Maar zeker voor herhaling vatbaar als het van mij afhangt…

Gisteren heb ik -bij mijn weten- voor het eerst in mijn leven kreeft gegeten. Ik bedoel dan dat hele beest op je bord, niet in extracten zoals in een salade, viscocktail, saus of soep. Ik kan je zeggen, het is niet mijn ding. Vooreerst moet je al bijna MacGyver zijn om goed met dat mormel om te gaan (en ik ben nu eenmaal niet gezegend met een wonderbaarlijke handigheid). Bovendien vind ik dat kreeftenwit wel lekker, maar niet buitenaards, niet enorm tongstrelend.

Het is typisch voor mij. Ik ben geen makkelijke eter en ik kick duidelijk niet op de zogenaamde delicatessen: kreeft, oesters, foie gras of truffels, het doet me niet echt likkebaarden. Dan ben ik maar de pedante plebejer die eigenlijk evenveel kan genieten van een doordeweekse schotel.

Wat wel delicieus was, was het gezelschap. Dat wel. Mensen die ongelimiteerd een avond kunnen boeien, daarvoor doe je het toch in de eerste plaats.

Peter is mijn voornaam. Hmm, het lijkt wel het begin van een opstelletje. Enfin, Peter is mijn voornaam. Is ook zo. Meer zelfs, ik heb nog vijf extra voornamen. Echt, niet gezeverd. Na Peter komen ook nog Marc, Jo, Walter, Guido, Juul. Een uit de hand gelopen grapje van mijn vader. Dat tot hilariteit heeft gezorgd in het stadhuis op mijn huwelijk, kan je denken. Over enkele maanden moet ik mijn eigen kind een naam geven: de meest waanzinnige mogelijkheden dartelen in mijn hoofd. Beste ouders en schoonouders die hier meelezen, hou uw hart vast! Haha…

Eerder lanceerde ik al enkele mogelijke namen -die weliswaar op een veto zin gebotst bij Lien- en nu gooi ik nog enkele teasers op het net…

Wolfgang Amadeus Decroubele?
Maharadja Decroubele?
Boebele Decroubele?
Dandy Decroubele?
Stef Kamil Decroubele?
De max Decroubele?

Wellicht niet, zeker? Feit is dat ik in het geval van een zoon eigenlijk al overtuigd ben van een naam. Een naam voor een dochter vind ik veel moeilijker. En zal nog wel wat discussies opleveren. Hoe dan ook, ik wil het geslacht van mijn nakomeling(e) niet vooraf kennen. We zien het wel als het eruit floept… Verrassingen dienen de levensvreugde, meneer…

Wat me tot dit leidt: in mijn jeugdjaren sprak mijn geliefde tante me altijd aan met “Peetje”. Nu doet ze het niet meer, al zou ze dat liever wél nog doen, vermoed ik zo. Ik bedoel maar, mijn echte naam is zelden gevallen aan de Heirweg in Lendelede. En in de loop der jaren staken nog wel wat bijnamen de kop op bij Jan en vooral bij alleman: “kleinen” ,”Croubie”, “Peterke”, “Croubelke” en zo meer. Geen pestnamen eigenlijk, integendeel.

In mijn jaren aan de unief liet ik me wel vaker eens “Pé” noemen. Waarom? Bwah, ik vond dat leuk klinken en iemand die een mainstream voornaam heeft durft die wel eens te verbasteren. En zowat iedereen noemde me toen ook zo.

Intussen is dat allemaal wat verflenst. “Peter” is wat zowat 99 procent van de bevolking zegt tegen mij. Nogal wiedes, eigenlijk. Eén iemand (de man die een drietal jaar een verdiep deelde met mij) noemt me nog altijd “Peetje”. Een andere “Pé” (die andere compagnon de route in mijn studentenjaren). Mijn baas noemt me heel momentaan wel eens “Croubeltje”. Mijn schoonvader houdt het op “Maestro Pedro”. Mijn vader goochelt nogal eens met “Petrus”. Vreemd genoeg. Leuk, dat wel. En ik hoor ook nog wel eens “Peedre”, “Tsjoeppie”, “Meter Decroubele” (een uitvindsel van W., nog altijd erg goed gevonden, vind ik), “Padre” en diets meer…

Maar het roepnaampje is stilaan verdwenen, “Peter” is de naam, het lijkt wel alsof ik volwassen ben geworden. Alsof een kleine wijziging van je officiële voornaam een vloek is geworden.

Tja, het weze zo. Ik ga nog wat naampjes verzinnen…

Vriendelijke groet,

Peter

Ik heb een middag met gekte achter de rug. Ik had afgesproken met de vier heren van Neveneffecten want jaja, ze worden de vierkoppige peter van mijn clubje (vriend Jonas is ooit als 18-jarige begonnen bij ons als improvisator). Waarvoor dank. En waarvoor vele nieuwjaarsbrieven! Groentenburgers, ijsthee, koffie en vettige praat, dat is het geworden vanmiddag. Met een ferme dosis “prettige gestoordheid”. Kwieten!

Mag ik bij deze eens melden aan de goegemeente dat er wel degelijk mensen zijn die ondanks hun “televisionele bekendheid” gewoon toffe peren zijn gebleven… Alsof het tegendeel de gewoonte zou moeten zijn, neen, integendeel! En dat ik de heren vooral succes wens met hun tweede serie op Canvas! En natuurlijk met hun peterschap!

Onlangs kreeg ik op het werk een rondleiding op ons eigenste “Schoon Verdiep”. Verdiepingen eigenlijk. In het kader van het grote “Nieuwsproject” is een groot stuk van het Omroepcentrum van mijn werkgever vernieuwd. Alle nieuws- en sportredacties zitten vanaf eind juni samen: televisie, radio, digitale redacties, het doet er niet meer toe, iedereen samen dus. Enfin, het “nieuwsvolk” zit samen (zowel actua als duiding). En gescheiden daarvan hokken ook de sportjournalisten en -medewerkers samen.

Het lijkt me een logische stap en het zou “efficiëntiebevorderend” moeten werken, zoals dat dan zo mooi heet. En waaw, wat mogen de nieuwsmensen genieten van een mooie omgeving. Ikzelf als deel van de sportredactie iets minder: ik keer terug naar de plaats waar ik vandaan kom, daar waar mijn vroegere afdeling (teletekst en on line) huisde. Een aangenaam weerzien (want onze bureaus nu zijn echt wel seventies tot en met), maar toch iets krapper en iets minder strak dan de nieuwsmensen.

Maar kom, ik mag niet klagen… Hmm, veranderingen. Mensen samenzetten en zo van die dingen. Afwachten. En dan hangt er nog een Radio 1-hervorming in de lucht. The times they are a-changin’, zong Dylan…

Juist. Ik moest nog eens een recensie maken over “De schreeuwstorm”, de recentste show van Youp van ‘t Hek, die ik vorige week bekeek in de AB. En ik was niet onverdeeld gelukkig.

Kijk, Youp van ‘t Hek is een vakman en weet perfect hoe ie een publiek moet inpakken. En dat heeft ie weer gedaan. In zijn typische stijl. Heen en weer drentelend vooraan op het podium, loodrecht op het publiek in, inpikkend op alle mogelijke geluiden die uit de zaal komen. Stand-up comedy van een vijftiger, gelardeerd met cabareteske stukken en verhalenvertellerij. Ook theatertechnisch was de show weer volledig af: uitgekiende belichting en een mooi decor (vooral in het tweede deel, met een king size bed op het toneel, naast een keukentje, een badkamer…).

Maar… ik zag net iets té veel de truukjes, de kneepjes en de maniertjes die ik al langer ken. De thema’s zijn al langer bekend: commerciële televisie, de jacht naar geld, de algehele wansmaak, het verval van waarden, melancholie, de vergankelijkheid van de liefde en de passie, uitgeleefde huwelijken, de schoonheid en de eenvoud van de kleine man, de kleffe burgerlijkheid… Mooi gedaan, waardige meningen die ik heel vaak deel, maar ze gaan toch al een tiental jaar mee in de shows van Van ‘t Hek. En soms wil ik eens een andere saus. Met andere pepers.

Ik miste de rode draad en de verhalen waarin Youp zo goed is. Hoe ie met het theatervak in aanraking kwam: ik kende het verhaal al, maar hoe ie het in zijn show duwde, was een hoogtepunt. Waarom niet meer van dat? Waarom niet minder grapjes? Youp heeft pareltjes gemaakt: “Ergens in de verte” en “Spelen met je leven” bijvoorbeeld. “Scherven” was ook nog de moeite, maar daarna ging het wat mij betreft niet meer vooruit. Bergaf? Neen, dat nu ook niet, maar hij verrast me minder en minder. Al zegt ie zelf dat ie nu eenmaal een stijl heeft en dat hij “nu niet plots ballet gaat dansen”.

(foto’s: www.youp.nl)

Afijn, ik ben niet overrompeld uit de zaal gekomen, maar ik was ook niet zwaar ontgoocheld. Het was meer van hetzelfde, maar slecht was dat niet. Vakwerk, goed geschaafd, beredeneerd gemaakt, maar weinig verrassend. Jammer. O ja, Youp, die finale, was dat echt nodig?

Dat je na je reguliere show, speciaal voor het Vlaamse publiek nog eens je “Leef je leven als het allerlaatste uur” zong, vertederde me. Maar daarna, die komedie met het bloemenmeisje en die musicalachtige finale? Neen toch?

Niet onverdeeld gelukkig, zei ik dus. Maar toch wil ik graag nog eens met ‘m een glas goede rode wijn drinken. Toch nog eens mailen binnenkort…

Over oude wijven, halve euro’s, vreemde taferelen in de supemarkt en zo meer…

Uit liefde voor het vak dat “comedy” heet…
Uit liefde voor de immer geweldige Lunatic Comedy Club…
Uit vriendschap met… a ja, één mijner vrienden…
Uit wellust om mijn lezer annex bezoeker nog wat video mee te geven, ideaal vertier kan het zijn…

En dat ik zowaar ergens in de achtergrond zetel…

(leuke montage van het introotje trouwens)

Bruno deed er me van de week aan denken. En om hem een plezier te doen, bied ik hem deze zondagskraker aan. Ook een eerbetoon is het inderdaad aan Paul McCartney, die het nummer mee heeft geschreven én die ook mij een tijdlang heeft gefascineerd. Zeker in tijden van “Flowers in the dirt”, jongens, wat een plaat was dat! Maar alla, de gebrilde man die op onderstaand filmpje zingt (eat your heart out, Jo Van Damme en Karl Lagerfeld), ga ook ik bekijken op Blue Note ergens komende zomer. Eerst dit nog eens: “Veronica”, van Elvis Costello natuurlijk. Live dan nog.

Het is hier kalm geweest van de week. Reden? Weinig tijd/zin/mood en van die dingen… De voorbije dagen hebben me wel enkele lessen geleerd. Het is een feit…

- dat de nieuwe show van Youp toonde wat voor een vakman hij is, maar verrassen deed ie niet, bij momenten ergerde ik me zelfs (de recensie volgt nog)

- dat ondergronds parkeren in Brussel bijna even duur is als diamanten kopen

- dat een avond met de studentenvrienden in “De Monk” altijd geweldig plezant is (en het leert al eens iets over alweer een aanstaande vader, zo’n maand na Lien en mij, de babyboom wemelt rond mij, niet te doen)

- dat het huis er weer op vooruit gegaan is dankzij enkele klusjes (vakkundig opgeknapt door m’n schoonvader)

- dat kinderopvang echt wel een probleem is in Gent, het is verre van evident dat we opvang zullen hebben als Lien weer begint te werken, ze heeft er direct een politiek thema bij (en schoonmoeder leeft intens mee)

- dat mijn sinussen spectaculair verbeterd zijn, volgens de dokter

- dat mijn oren ook fel verbeterd zijn, maar nog beter kunnen, er komt nog een kleine cortisonekuur bij

- dat niet alle kunstenaars en psychiaters gestoord zijn, integendeel: het zijn bijwijlen erg aangename mensen, R. en C. toch (leuk etentje)

- dat een vrouw drie dagen op trot is in Londen ervoor zorgt dat het wel erg stil is in huis

- dat Milaan-Sanremo toch maar een flutkoers is in vergelijking met de Ronde van Vlaanderen of Parijs-Roubaix

- dat “Idool” toch wel erg knap gemaakt is en deze keer opnieuw enkele grote talenten huisvest

- dat de Rode Duivels een vogel voor de kat zijn

- dat zelfgemaakte pasta met pikante saus je kan doen zwellen van trots

- dat het boekje van Verhofstadt de wenkbrauwen doet fronsen in tijden waarin Kyoto veel meer een way of life is geworden dan de naam van een Japanse stad

– dat 50 jaar na het Verdrag van Rome het hele Europese boeltje toch op sterven na dood lijkt, een veredelde EGKS eigenlijk, niet meer

- dat sommige mensen echt baarlijke duivels zijn én totaal slecht van inborst

- dat té veel denken over feiten onnodig veel hoofdpijn kan veroorzaken…

‘t Is stressy in de blogosfeer, merk ik. Gisteren werd er blijkbaar al goed over prijzen gepalaverd op Stubru, vanavond worden prijzen uitgereikt en dat zorgt voor een concilie van bloggers ergens in een zaal in Antwerpen. Ik kijk daar een beetje vreemd naar, als een zieke koe naar een voorbijrazende laptop. Soms zijn werelden andere universums. En zouden die Bwards daar eindigen in een bacchanaal? In een orgie met bits en bytes? Of wordt het één groot pandemonium van volksdans? Of dan toch een hippe fuif?

Hoe dan ook, ik wil de uitslag wel kennen. Want ik wens de dames en heren van Gentblogt de oppergaai toe. Het amusement daar!

Update: Gentblogt heeft de hoofdvogel afgeschoten en de prijs voor de beste lifeblog is voor de maharadja der bloggers. Proficatijn, proficiateit!

Ja, de huwelijksdag van Idril was geslaagd. Plechtigheid, feest, de flamboyante speech à la Brel en zeker ook het ontbijt op zondagochtend. Bedankt trouwens voor het logement, de fles single malt whisky en de fopspeen, vrienden! Graag gedaan en graag beleefd.

En intussen heb ik ook nog eens een gewone training (noem het gerust repetitie) gevolgd bij het improclubje (van optreden alleen blijf je niet op niveau) én sinds lang heb ik nog eens een workshopsessie gegeven over personagebouw. Volgende week doe ik er nog eens eentje.

En ik ben razend benieuwd: vanavond bekijk ik één van mijn absolute helden, Youp van ‘t Hek, in de AB. Hij is het die het onderwerp was van mijn licentiaatsthesis. De titel was: “De overdracht van boodschappen naar het publiek in het moderne theater; Case-study: 10 jaar Blauwe Maandag Compagnie & Youp van ‘t Hek”. Een gedrocht van een titel, maar ‘t leverde me wel een diploma op, de tijdelijke banvloek van de afdeling Communicatiewetenschappen van de Universiteit Gent (omdat ik mijn scriptie liet “promoten” door een prof uit de kunstgeschiedenis) en leuke momenten.

Als jonkie van 22 in de lobby van een Antwerps hotel vrijuit praten met de man (vergezeld van vriend en medebewonderaar -toen toch- S.), hem zien lopen op de Meir met “Het grote verlangen” van Möring onder de arm nadat ik het hem heel even daarvoor had aangeraden, naar Brugge trekken en voor en na zijn optreden honderduit praten, …

(foto: www.youp.nl)

Het contact is enigszins gebleven: ik heb nog gratis kaartjes gekregen voor shows, gratis boeken en cd’s van hem, toen ie met zijn vorige show (“Prachtige paprika’s”) door ons land trok ben ik in een duur restaurant in Kortijk gaan eten met hem, zijn we in de Bordeaux-wijn gevlogen, maar heb ik ook ontdekt dat je niet te dicht bij je helden mag staan. Ontluistering en demystificatie zijn zaken die je beter ontloopt.

Intussen is het wat verwaterd, we hebben mekaar sinds die keer in mijn geboortestad niet meer echt gemaild of gesproken, maar het weze zo. Nog eens, helden hou je misschien beter op afstand. Al wil ik hem toch eens in “mijn” comedy clubje krijgen. En wil ik toch eens met hem leuteren over Flaubert. Want interessant blijft ie, de man die ooit priester wou worden, maar toch in de voetsporen van zijn held Toon Hermans is getreden. De man die een fervente en begaafde columnist is, een blogger avant la lettre bijna, een voetbalfan, een liefhebber van het pure en het ware, een fluwelen schenenschopper, een zelfverklaarde galspuwer.

Zijn voorbije shows vond ik -eerlijk gezegd- iets minder, iets te veel voortbordurend op zijn eeuwige thema’s, te weinig verrassend. Maar een vakman was ie en is ie. Had ik maar dat talent, heb ik vaak gedacht. Herpakt Youpie zich inhoudelijk? Laat ons hopen… Vanavond: “De schreeuwstorm”…