Mijn dierbare blogt er niet naast over het Croubelke dat eraan komt ergens in september. Ik hou me daar kalmer in. Misschien is dat typisch mannelijk, misschien is dat omdat ik nog moet wennen aan het idee, misschien moet de vaderlijke passie nog volledig opkomen, maar hoe dan ook… het is niet dat het me onverschillig laat. Integendeel, merk ik meer en meer: dat klein dink begint meer en meer in mijn hoofd rond te dwalen.

Vanochtend ben ik meegeweest naar de gynaecoloog. Er werden testen uitgevoerd om te zien of het wezentje geen symptomen van het sydroom van Down vertoont, mongolisme dus. Neen dus. We letten toch enorm op zulke dingen. Je moet weten, Liens zus is gehandicapt en dan ben je daar extra gevoelig voor. Maar geen nood dus. Er moet wel nog iets afgewogen worden met bloedwaarden en een bloedtest (ik snap dat allemaal niet zo, wetenschapsblinde mens die ik ben), maar ‘t ziet er best oké uit. We moeten niet down rondlopen. “Woeha” voor deze bijzonder flauwe woordspeling!

(afbeelding: levendglas.nl)

O ja, het dingske is al 6,5 centimeter groot van kop tot stuit. En de gynaecoloog zei al dat ie het geslacht kon bepalen. Neen, dank u. Wij willen dat gewoon niet weten, we zien het wel als het eruit floept. En ja, dat is praktisch en handig als je het geslacht vooraf weet, maar wij willen dat gewoon niet. Sommige mensen zijn aardigaards hé…

Nog even meedelen dat bij de mogelijke jongensnamen tot mijn grote spijt de naam Johann-Sebastian is gesneuveld. Net als Google Decroubele. Ik vind dat oprecht jammer.