Even teasen toch… Mogelijk word ik binnenkort ergens vaste columnist. Da’s altijd een “ambitie” geweest, schrijven en van die dingen. “Het medium” en ikzelf zijn overeengekomen over het hoe en wat, maar laat ons zeggen dat we eerst nog eens willen proefdraaien. En dan beslissen we of het columneske huwelijk blijft duren. Of niet. Je leest het hier wel. Waar en welk medium? Iets met het internet, jaja…

Och, ‘t was toch al een tijdje geleden. Zondags tot en met zijn die Nits. Zo’n 17 jaar geleden: “Adieu Sweet Bahnhof”. Leuk geluid en een mooi clipje dat het typische Nits-universum bevat (treinen, steden, dromerigheid…). Ik blijf erbij, de heren zijn onvolprezen!

Ik had kaartjes voor de première van “Maeterlinck” in het NTG en zag er schoon volk: het acteursgild, Gentse politici, culturo’s, recensenten, acteurs en actrices, collega’s en zo meer. En ik mocht enkele keren in de schutkring van Els Dottermans komen: wie me kent, weet dat dat mijn hertekijn sneller doet slaan…

Om Maeterlinck (foto) was het dus te doen: een telg uit een Gentse bourgeois familie, advocaat, liefhebber van boksen en natuurlijk de enige Belgische Nobelprijswinnaar uit de geschiedenis. Hij schreef een ouevre bijeen dat vaak in verband wordt gebracht met predikaten als symbolistisch, door de dood geïnspireerd, mystiek en ook sociaal geëngageerd (ook al ws de man zelf meer dan bemiddeld genoeg).

Hoe dan ook, in deze bewerking staat Maeterlincks hele oeuvre centraal en wordt hier en daar iets eruit geplukt. Niet meer, niet min, een echte verhaallijn is er niet. Toch niet tekstueel. Als toeschouwer maak je je eigen verhaal, je eigen consistentie, je eigen lijn, je eigen thematiek. De tekstflarden op zich zijn barok en beschouwend, maar dwingen tot een eigen verhaal. De lijn en de kapstok is te vinden in het scenografische. Marthaler heeft Anna Viebrock, zijn vaste decorontwerpster, nog eens laten uithalen.

We zien een majestueuze werkvloer in een textielfabriek: met naaimachines, afbladderende muren, een brede af en toe openzwaaiende deur, een tegelvloer, ongezellige en felle wand- en plafondverliching, losse bakstenen… Ietwat troosteloos, grijs, somber, denk je de fabriekshal in die in Stijn Coninx’ film “Daens” voorkomt. Heel mooi gedaan is dat decor: majestueus, gedetailleerd en ook beheerst bombastisch. Operatechnisch, zeg maar.

Niet zo vreemd want Marthaler is de grote decors gewoon, heeft al heel wat operawerk achter de rug en maakt van deze “Maeterlinck” eigenlijk een theaterstuk op leest van de opera geschoeid. De grote gebaren staan bijwijlen centraal, het tempo is traag en even repetitief als de grote ijzeren naaimachines op scène en meer dan eens vult gezang de scène. De dramatiek heerst en hangt als plukjes textiel in de lucht, klaar om door iedereen geïnhaleerd te worden.

De mannen zijn de opzichters van de fabriek, de vrouwen (op de oudere dame na) zijn hardwerkende meisjes, onderbetaald en ellendig, die het juk van de rond hen cirkelende boze mannen maar moeten verdragen: de harde arbeidswerkelijkheid uit Maeterlincks dagen eigenlijk. De hogere klassen in gestileerde pakken tegenover de lagere klassen in flinterdunne en toch wel vormeloze kleedjes. Niets nieuws onder de zon eigenlijk…

Eens over het zingen: het is vaak aandoenlijk mooi, met stemmen die mekaar schitterend aanvullen (in moderne tijden mogen we dat “blenden” noemen). Op het podium staat een enorm geschoolde dame als Rosemary Hardy, internationaal vermaard en met een CV om van omver te vallen. Ook de andere vrouwen bekoren: Wine Dierckx (nog een jong talent en tegenwoordig ook aan het werk in de nieuwe film van Felix Van Groeningen), Frieda Pittoors, Hadewych Minis en Sacha Rau. Ook zij zingen, van koorachtige gezangen tot Franse doorleefde nummers over een medley van volkse liedjes (“Kriebel aan mijn gat”, Broekschijterij”, “Vivan bomma”…) tot puur tonale stukken. Mooi mooi.

En de mannen vallen goed in. Ook hier namen, zeg: Steven Van Watermeulen (één van de absolute favorieten van uw recensent, die in dit stuk al bij al weinig prominent mag spelen), Graham Valentine (net zoals enkele anderen op scène een Marthaler-protégé, polyglot, grappig, wat een persoonlijkheid), Marc Bodnar (een geweldig CV in het Franse theater én te zien in films van Rappenau en Soderbergh) en dan vergeet ik nog Bendix Dethleffsen. Die laatste is een pianovirtuoos, die ook in die hoedanigheid op het podium zit. De piano staat ook mee in de fabriekshal, het heeft iets onwezenlijks, maar ook iets intrigerends.

(foto’s: Phile Deprez)

En Christophe Marthaler dan? De Zwitser is een van de grootste namen uit de Europese theaterwereld. Hij werkt altijd vanuit een muzikaal fundament en heeft zowat overal gewerkt waar prestige te rapen valt. Een hele grote mijnheer, die volgens mensen die het kunnen weten zijn repetities ook vanuit muziek én improvisatie laat ontstaan. Om dan in de laatste weken alles samen te ballen.

Zijn regie is er ook naar: majestues, magisch, erg beheerst en uitgekiend. Ik had wel graag wat knipwerk gehad. Het stuk komt erg traag op gang, de herhalingen zijn vaak vervelingen en de traagheid op bepaalde momenten zijn kneepjes uit de opera, die de beleving niet echt omhoog stuwen. Een vakman tot en met, maar “l’art pour l’art” hoeft niet zo nodig voor mij.

“Maeterlinck” is een mooi stuk, een goed stuk, kan snoeiwerk gebruiken, maar toont aan dat kunstig, ja zelfs klassiek theater nog altijd een toekomst heeft. Het is niet hip, niet echt modern. Wel beproefd, bewerkt, doorwrocht en vakwerk. Ik ben niet omvergespeeld, ik heb geen theaterorgasme gehad, maar ik heb wel een aanrader gezien, toch voor wie in het rode pluche een tweede adem kan vinden. Mooi, magisch en met een zekere “maar”…

- leuk, een blog bijna: het dagboek van acteur Steven Van Watermeulen

- het stuk is nog te zien in het NTG vandaag en , ook nog drie keer eind april, zie de kalender

Het was eerder van de week tijd voor ecologisch denken en handelen op de autosnelweg. Door de hoeveelheid fijn stof in de lucht legde de overheid ons dus op om op de meeste autostrades niet sneller dan 90 kilometer per uur te rijden. Ik heb dat meer dan behoorlijk opgevolgd. Hela, ik ben zelfs milieubewust. En met resultaat.

Mijn geweldige bolide verbuikt gemiddeld zowat 5,8 liter diesel per 100 kilometer, dat lees ik toch af van het boordcomputertje. Van Brussel naar Gent rijden aan “smogsnelheid” zorgde voor een verbruik van 4,4 liter. Ja jongens, een mens zou al eens serieus beginnen denken en rekenen. Toch?

Morgen trouwt Idril. Waarvoor nu al proficiatijn en gelukwenserij! En ja, we mogen er bij zijn. Eerst in Veurne, daarna in Oostende. Meer zelfs, op de ietwat aparte huwelijksplechtigheid moet ik actief zijn. Het koppel vroeg me om als een MC het boeltje wat aan elkaar te praten en om een soort rede/sermoen/homilie à la Jacques Brel te geven.

Ik mocht vorig jaar ook al zoiets doen op het huwelijk van de goede vrienden. ‘t Lijkt wel een roeping, hihi. Wie had ooit gedacht dat ik nog pastoor zou worden? Ik moet dringend eens met Benedictus XVI praten…

Eerder van de week was ik in Antwerpen. Nu ja, in Berchem. Ik rij zowat heel Vlaanderen rond, ik haal gemakkelijk 45.000 kilometer op jaarbasis en toch vind ik een rit naar Antwerpen altijd wat reizen. Het Is daar precies toch anders…

Dinsdag zei er iets “klak” in mijn rechteroor, middenin het Baudelopark, op mijn terugtocht naar huis. Ik hoorde plots weer geluiden die stilaan archiefklanken waren geworden. Vreugde! We zijn enkele dagen verder en het rechter schelpje doet het nog altijd goed. Radio en tv staan weer op een aanvaardbaar geluidsniveau, ik kan weer een normaal gesprek aangaan en ik voel me niet meer gehandicapt. Goed met het oog op impro spelen vanavond en een sermoen afsteken morgen. Nu nog dat linkeroor (sowieso het beste bij mij) weer goed krijgen, dokter!

Gelezen op de site van de boekenweek:

“De CPNB heeft ter gelegenheid van het thema van de boekenweek 2007 – LOF DER ZOTHEID- het ironieteken laten ontwikkelen in drie lettertypes. Dit nieuwe leesteken biedt schrijvers nieuwe taalkundige mogelijkheden, en is ook gemakkelijk met de hand te schrijven.

Het ironieteken is ontwikkeld door het Fins-Duits-Nederlands ontwerperscollectief Underware.”

Een Zip-bestand met het nieuwe leesteken kan ook hier (kies de link naar het persbericht over het “ironieteken”).

Geestig idee! Geestig zot!

Gisteren was zo één van die dagen waarop alles lijkt te passen. Zo’n dag dat alles vlot loopt en dat alles eigenlijk erg aangenaam is.

Dinsdagavond had de goede dag al ingeleid. Zoals altijd amusement en geweldig gezelschap in de Lunatic Comedy Club. Fijn ook dat Liens commissie in het stadhuis vroeg afgelopen was. Zo kon ze nog eens langslopen. En heel wat Lunies konden haar plezieren door haar te feliciteren met wat in haar buik groeit. Ja, soms is meligheid een deugd. Trouwens, dat “dingske” van een kleine 10 centimeter begint al streken te krijgen en bezorgt mijn gezellin een “bekkeninstabiliteit”, zowaar. Zo klein en nu al moeilijk doen, zo geen toeren hé! Grapje, mensen, grapje.

Afijn, we dwalen af. Dinsdag was dus fun, gisteren ook. Eerst een persconferentie in het CC in Berchem over de “Antwerp Marathon” en andere loopactiviteiten die dag in de Sinjorenstad. Ik heb enkele interviews gedaan (hopelijk kunnen ze gebruikt worden in de weekenduitzending) en kon zelfs een halfuurtje theater meepikken. Zelden meegemaakt op een persconferentie eigenlijk.

En de zon blonk aan de hemel gisteren. De hele dag. Ik heb mezelf nooit een zonnekind gevoeld, maar gisteren was ik toch even “le roi soleil”. Ik bemerkte zowaar dat die zon mijn humeur beïnvloedde. Vroeger was dat niet van tel, of maak ik mezelf dat wijs?

Daarna moest ik wel terug naar de Reyerslaan want het Brusselse Hof van Beroep had het nu al beruchte arrest-Vandenbroucke (de renner, niet de minister) bekendgemaakt ‘s ochtends. En daar was nog wat getelefoneer en research en schrijverij voor nodig. Om in “De wandelgangen” een overzichtstukje te kunnen aanbieden.

En ‘s avonds wachtte het NTG. En huisvriendin annex actrice K. de me vergezelde naar de première van “Maeterlinck”. Het was trouwens speciaal, goed, kunstig en beheerst – een recensie volgt nog. Om dan nadien de nacht vol te praten, terug te blikken, vooruit te kijken en te beschouwen, met de reflectie van de rode wijn als waas. Om even later in te dutten, met een gloeiende geliefde naast je.

Fijn is dat, dagen die alleen maar heerlijke, boeiende, uitdagende momenten bevatten, die je het gevoel geven dat je geen “levende dode” bent, zoals Herman Van Veen het ooit heeft bezongen: iemand die langzaamaan sterft in de zetel, met de televisie op volle kracht en en de beleving en de geest op een laag pitje. Allez, vind ik.

Volgens mijn profiel op last.fm ben ik de laatste tijd nogal verslaafd aan indie rock. The Shins, Bloc Party, Anthony, The Arcade Fire, Belle and Sebastian, Kaiser Chiefs, Interpol en dat soort dingen. Modern, hip, jong en mee met de tijd en zo, schijnt het. Ik? Er zijn geen zekerheden meer…

Sinds mijn longontsteking van twee maanden geleden heb ik het gevoel dat vader en zoon Hypnos (vaak afgebeeld met vleugels aan zijn slaap) en Morpheus twee nieuwe goeie vrienden zijn geworden. Ik let toch meer dan ooit op mijn slaap en zorg ervoor dat dat vege lijf van me niet meer kreunt onder het slaaptekort. Ik kijk vooral uit rond het weekend, wanneer de agenda me vaak verplicht tot vroege diensten. En ja, dan verslaap ik een deel van mijn zondag, dan is dat maar zo. Slaap mag gerust regeren bij mij. Even toch nog. Want ‘t schijnt dat een baby een storend element is op slaapvlak. Heb ik van horen zeggen.

En hopen ook dat mijn oren weer wonderwel werken. Pff, weken hoor ik nu weer minder tot zelfs slecht. Mijn eeuwig probleem met mijn buis van Eustachius. Donderdag bezoek ik de man in de witte jas nog eens. Hopelijk kent ie een doeltreffende en snelle oplossing. Want het is verdomd een handicap, zeer onhandig in gesprekken en op het werk. Ik zou precies de hele tijd een hoofdtelefoon moeten ophebben, die alle klank versterkt vlak tegen mijn oor. Is er eigenlijk een god van het gehoor? Misschien kan ik eens iets offeren? Een woofer of een mandje decibels, of een kilootje Hertz of zo?

Update: Alsof de duivel ermee gemoeid is… Ik kreeg een telefoontje van de secretaresse van de dokter. Hij moet donderdag opereren ‘s namiddags, dus moet ik nu nog wachten tot volgende week dinsdag. Grr…

Gisteren maakte Jacques Chirac (foto) bekend dat hij zich uit de actieve politiek terugtrekt. “Le Président” gaat op zijn 74e op pensioen. Chirac heeft een andere (vooral rechtsere) ideologie dan de mijne, lijkt wel eens van de verboden vetpotten te hebben gesnoept, maar hij heeft -vind ik wel- die typische presidentiële uitstraling à la française. Die charme. Dat charisma. Dat aura. Die warme stem. Dat majestueuze. Dat staatskundige.

Ook François Mitterand had dat natuurlijk. Absoluut, wat een halfgod was dat. Wat een fenomeen, wat een Franse socialist pur sang. De man van de historsiche repliek “Et alors?”. En dan was er natuurlijk de reusachtige Charles De Gaulle, de vermenselijking van het presidentschap, de ex-generaal die tot de allergrootste Fransman ooit is verkozen. Hij had “het” ook enorm.

Over enkele weken is er de eerste ronde van de presidentsverkiezingen in la douce France. Afwachten maar wat de scores zullen zijn voor Sarkozy, Royal (mijn keuze) en verrassing Bayrou. Maar dat presidenteel trekje hebben ze nog niet. Kan ook niet, dat moet je verwerven, dat moet je verdienen.

Het doet er me aan denken: hebben we bij ons eigenlijk wel echte staatsmannen gehad? Intellectuelen met een presidentieel kantje? Politieke vervangers van God op aarde? Überpolitici? Even denken… Martens misschien? De oude Eyskens? Spaak? Van Acker? Heel misschien Dehaene? Heel misschien Verhofstadt? Neen, dit land is geen land van presidenten. Eerder een speelterrein van fors uit de kluiten gewassen burgemeesters.