Mijn stad vanop het water bekeken: de Graslei…

Gelezen in “De Morgen”: mijnheer Libidos uit “Temptation Island” is gerecruteerd in discotheek “Cocorico” in Zomergem. Ik wist het, ik wist het!

Het is een beetje Pink Floyd-week bij mij. En “Another brick in the wall” is misschien niet het beste nummer van de groep, het is wel verbonden aan een historische videoclip. Nog eens laten zien dus. “We don’t need no education…”

Wat een schat van een baby: Warre, zoontje van twee weken oud van D. en M., waar we gisteren bij waren. Goede vrienden zijn het, maar door drukke bezigheden en niet zo dicht bij elkaar wonen, zien we elkaar niet zo vaak. Hoewel, Breendonk is nu ook zo ver niet. Dus werd het babybezoek direct maar een exquis diner, zoals die twee dat zo goed kunnen bereiden.

Later op de avond: de bel! Wie stapt binnen? W. en H., een vriendenduo dat we delen. Plots zaten daar zes mensen verenigd die blij waren dat Warre er is en die mekaar nog kennen uit pol & soc-tijden, eind jaren negentig. En nog eens een reünie beleefden, wat af en toe gebeurt. Meer kinderen! Dan meer (daar komt het Bond zonder Naam-woord) gezellig samenzijn!

Gisteren gelopen. Zo’n 35 minuten. Maximum hartslag van 198, gemiddeld 181. Nog altijd scherp en veeleisend voor mezelf, maar het liep dan ook erg vlot. Aan één stuk kunnen lopen zonder naar adem te moeten happen. Behalve bergop, da’s niet simpel. Morgen nog een laatste training en dan ook wat lopen in Barcelona. Ik wil eens actief zijn op de olympische site daar.

Deze voorstelling van Theater Zuidpool heb ik gezien en goedgekeurd. Meer dan mijn gezelschap eigenlijk. M’ enfin, het was nog eens theater zoals het hoort te zijn: vanuit de tekst, vanuit de acteur, vanuit de beleving en de emotie, vanuit het verhaal.

Voor deze productie was een topcast verzameld: Josse De Pauw, Sofie Decleir, Jan Bijvoet (één van mijn absolute helden op het theater), Jorgen Cassier (zag ik ooit nog “Faeces” spelen met de Blauwe Maandag Compagnie als afstudeerproject, met naast hem illustere abituriënten als An Pierlé, Tine Reymer, Pieter Embrechts en David Dermez) en Koen Van Kaam (die ik eerlijk gezegd niet zo graag bezig zie).

De scène is kaal en toont enkel een grote tafel met spiegels en schminkgerief. Alle personages schminken zich één voor één (in van die typische gezichten die kinderen krijgen op zondagnamiddagen) want ze spelen ook één voor één hun stuk. De hele voorstelling is immers een aaneenrijging van lange verhalen, solo gebracht. Stuk voor stuk brengen de spelers het verhaal, van betrokkenen van het Heizeldrama tot kinderen van aanwezige politici over jonge voetballertjes op de dag zelf via slachtoffers tot getuigen.

Eigenlijk is het een documentaire op het toneel. Mooi gedaan, maar dat toont net de zwakte. Het stuk moet het van de verhalen hebben en die mochten soms toch wat ingekort worden. Al zijn ze vakkundig en empathisch gebracht en heb ik vooral gezien welk een sterk collectief aan spelers op scène stond. Goede vertellers, ik ben er wild van.

Het hele verhaal van de Heizel wordt genuanceerd en vanuit alle mogelijke invalshoeken gebracht. Goed gedaan alweer en de collectie aan gruwelbeelden op het einde deed me kippenvel krijgen. Onbegrijpelijk. Nu zou dat niet meer kunnen, denk ik. Hoop ik. Nog kippenvel kreeg ik toen Jorgen Cassier autobiografisch begon. Hj was het jongetje die in het oefenpartijtje scoorde. In het wit dat leek op het wit van Juventus. Volgens een wetenschapper was net die goal de aanleiding van het drama. Van die Jorgen Cassier, tegenwoordig acteur. Dramatisch.

Roger Waters heeft zijn concert in het Sportpaleis gebracht. Samen met vriend H. (en zijn twee van de seventies doordrenkte broers) en Michel (die ook al een recensie heeft geplaatst) waren we enkelen van die vele duizenden die de gewezen Pink Floyd-man wilden zien uithalen.

Wat we hebben gekregen, voldeed aan mijn verwachtingen én aan mijn voorspellingen. In het eerste deel haalde Waters eerst enkele Pink Floyd-juweeltjes uit de kast. Met direct al “In the Flesh” (van “The wall”). Direct boenk erop, bombast en bombarie troef, afgesloten met grote vuurgeisers. De toon was gezet. De nummers daarna bleven sterk: met goede versies van het wondermooie “Mother” en “Shine on you crazy diamond”, een reminiscentie aan het volledig gek geworden halfgenie Syd Barrett. Of zoas Michel me in het oor fluisterde: “de soundtrack van mijn jeugd”. Inderdaad, Waters speelde zoals een Pink Floyd-concert zo’n 20 à 30 jaar geleden moet hebben geklonken.

Vanf dan tot aan de pauze moest ik wat afhaken. Waters kwam met eigen werk. Op alle vlak. In één woord: nogal oubollig. Met de vuist in de lucht, eeuwige tierlantijntjes, een retoriek die wat passé is, statements tegen Bush en Blair (hoe nodig ze ook zijn, ze voelen soms een beetje aan als een verplicht nummer) en vooral gewoonweg muzikaal minder sterk dan de Pink Floyd-brouwsels. Mja, de term “progrock” vind ik vergeeld en antiek, maar hier was ie op zijn plaats. Iemand van meer dan 60 stond zijn oude nummers te spelen. Niet min, niet meer.

Een dubbel gevoel heb ik ook bij de meer dan levensgrote astronaut en het gigantische varken dat door de zaal zweefde. Het zijn echt Pink Floyd-clichés. Blij dat ik ze eens heb meegemaakt, maar het zijn echt wel clichés, frisse creatieve ingrepen zijn het niet meer. Een ouderdomskwaaltje.

Na de pauze speelde Waters (samen met een -het moet gezegd- zeer sterke band, met ondermeer zijn zoon Harry erbij) “Dark side of the moon”. Letterlijk, zoals op de plaat. Ik vond dat zeer sterk. De plaat is ouder dan ik ben, maar doet me iets. Ik had ze vooraf nog eens goed beluisterd (net zoals “The wall” en “Wish you were here”) en dan merk je toch de enorme waarde van het werkstuk. Ja, dit tweede deel zat snor.

Geen grote verrassingen, maar moet dat als je vooraf proclameert een plaat nog eens volledig te spelen? Goed idee ook van Waters om heel veel zangwerk aan zijn band over te laten. Dan konden ze ook eens excelleren en bovendien: Waters is nu eenmaal niet de allerbeste zanger. Maar het wervelde muzikaal, de sinussen van de synths op de plaat golfden ook nu door de zaal, de galmbak genaamd Sportpaleis.

Daarna een vijftal bisnummers. Met onder meer “Another brick in the wall”. Volgens sommigen overbodig, ik was nét blij dat ik dat eens live heb gezien. Ondersteund door die drie machtige stemmen van die zwarte zangeressen. Goed afgesloten. En net op tijd. Nog een extra nummer zou er teveel aan geweest zijn.

(foto: revolvermagazine.nl)

Toch nog even blikken op het visuele van de show: fantastisch! Pink Floyd vond indertijd de grote muziekspektakels uit zoals alle grote der aarde ze nu brengen. Waters blijft het ook doen. Uitvinden doet ie niet, maar de scenografische aanpak is totaal niet oubollig. Lasers, joekels van plasmaschermen, zeer sterke beeldstukken, fotografische inslagen, bakken laserprojecties (met als topper de prisma uit “Dark side of the moon”, compleet met lichtinval en regenboogkleuren), rook, vuur, clair obscur,… U leest het al, barok en bombast. Ik tevreden dus.

Kortom, dit was goed en bij momenten zeer goed. Maar mister Waters, zweer dat drammen, dat preken, dat vingertje en dat naar mottenbollen ruikende engagement af. Of schuur het op een moderne manier bij. Voor de rest: dikke show en de centen waard!

Andre meningen lezen? Zie dus Michel, De Standaard en een review op last.fm.

Wat er nu geworden is van die columns? Komt daar nu iets van? Wel, er zijn “proefcolumns” gemaakt, er is gepraat en er is onderhandeld. En voorlopig doen we het niet. De betrokken site doet eerst een redactionele hervorming en wil vanaf september volle gas geven. En dan zou ik meer doen voor hen dan eerst was afgesproken. Eerder interviews dan columns eigenlijk. Dus eigenlijk, reculer pour mieux sauter. Later is meer, of zoiets.

Pff, amai zeg. Ik kan genieten van een namiddagje op het terras met de computer en zo. En om 13.50 uur exact wijst de buitenthermometer 28,3 graden Celsius aan. En we zijn begot nog maar april. Niemand kan het nog ontkennen: de wereld is in de war, het milieu is durcheinandergewirbelt, de remmen zijn los, de warmtewaarden zijn ontketend bezig, als een losgeslagen schip.

Het broeikaseffect is duidelijk, meer dan ooit. Eén voordeel is er wel (in de ellende moet je het plezier zoeken): over enkele decennia zijn de Provence en aanverwanten niet meer leefbaar wegens véél te heet en droog. Dan wordt onze streek het favoriete vakantie-oord van velen. Ik zet nu al mijn huis te koop tegen astronomische prijzen! Wie wil?

Neen, serieus, het is toch niet meer normaal. Terwijl het ook wel erg aangenaam is. Noemen we dat de “paradox der smeltende ijskappen”?

Zo, mijn laatste werkdag zit erop. Besloten met nog eens een vroege dienst. En nu mag ik vooruitblikken op bijna twee weken vakantie. Met daarvan één week op Catalaanse bodem, in Barcelona. Verdomd, daar kijk ik naar uit. Maar ik moet nog eens bedenken hoe ik mijn lezers bloggewijs zal onderhouden. Sowieso staan twee recensies op stapel. Hmm, misschien wat foto’s en een brokje poëzie. We zien wel… En wie weet is er toch internet op het appartement. Zoniet zal ik een week lang niet tokkelen op een klavier. Och, dat zal ook eens deugd doen zeker?

Gezien in “Belga Sport” op Canvas: Robert Van de Walle. Mooie man, sypathieke man, warme mens, groot kampioen, stalen karakter.

Ergens vorig jaar heb ik hem eens geïnterviewd. Ik moest hem eerst ontmoeten in een huis in Oostende waar ie aan het verbouwen was.Het was tegelijkertijd vreemd en indrukwekkend. Hij in een blauwe overall, voorovergebogen in een camionette vol materiaal. Ik schudde hem de hand en zag een kolos van een mens voor me. Met grote handen. Vuil van de arbeid. Een olympische kampioen begot (goud in 1980 in Moskou).

Hij troonde me mee naar een immobiliënbureau en in een kamer achteraan (een soort bureau) spraken we. Over de judosport in België en de toekomst ervan. Over het BOIC ((Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité). Over het IOC en voorzitter Jacques Rogge. Over het sportief verleden. Een halfuur lang met de microfoon aan, minstens even lang off the record. Dat laatste in sappig West-Vlaams. Ook vertederde hij me bijna door echt geïnteresseerd te vragen naar het hoe en het wat in mijn leven.

Geweldige man. Jammer voor het BOIC dat hij er de brui heeft aan gegeven als delegatieleider. Maar hij had zo zijn redenen, denk ik.

Heerlijke mens, die Robert Van de Walle.

Gisteren platenruiter gespeeld in “Trefpunt”. Van Gotan Project over Mike Scott via The Shins tot Bram Vermeulen. Met een leuke groep luisteraars, maar waar waren jullie zeg?