Gisteren op Google: Earth Day 2007…

En op de site van de Bregenzer Festspiele: het webcam-beeld van de Seebühne, in opbouw voor “Tosca” van Puccini…

Gefilmd in de mooiste stad van het land. Geregisseerd door een kennis. Met mezelf ergens enkele frames in beeld, weet je nog? Al moet je wel erg goed kijken, moet ik zeggen. Maar bovenal: een leuk liedje!

Ik beken: ik ben absoluut geen handige mens. Mij handig noemen, zou een leugen van buitenaardse afmetingen zijn. Gelukkig maant onder meer mijn schoonvader me af en toe aan om ook eens iets met mijn handen te doen – wat een geluk trouwens dat ik niet veroordeeld was tot handenarbeid, of ik lag verlopen en verlaten in een of andere goot.

Maar wat is het gevolg? Ons dakterras ligt er weer proper bij. Alle planken zijn er eens afgehaald, vuil van enkele jaren ver is weggeveegd, de planken zijn teruggelegd. Nieuwe planten, bloemen en kruiden, de olijfboom (ons mini-stukje Umbrië, foto) heeft nieuwe mestkorrels gekregen en rond de zitbank is alles weer proper: geen (kroon)kurken meer, wél de fijne schoonvaderlijke quote “Ah, hier de restanten van jullie bacchanalen”.

We kunnen er weer tegenaan. Op -volgens onze bezoekers- de meest attractieve plek van het huis. En ik ben die gelukkige mens die inderdaad kan zeggen dat ie op een terras mag zitten middenin de stad, met het geluid van kwetterende vogels, heel veel zon, geen straatlawaai en ruim veel plaats: geweldig, wat niet kan gezegd worden van m’n tweede loopsessie die moeizaam verliep.

Het eerste kraambezoek uit een lange rij zit er ook op. Het deed me weer beseffen dat het over enkele maanden ook van dattum is bij ons. Ik weet duidelijk nog niet ten volle wat dat zal betekenen. Madam des huizes heeft haar eerste belangrijke politieke (voorzitters)mandaat opgenomen bij Digipolis en werkt ondertussen keihard voor de gemeenteraad. Sterk, moet ik zeggen.

En de heel nabije toekomst lacht me toe: m’n jongste oom op bezoek, Roger Waters concerteert, er is nog theater ergens volgende week en dan wacht nog de stad van Gaudí en Camp Nou. Muy bien!

Ik had een late dienst op de radio en liep in de plantentuin. Voor alle duidelijkheid: met “plantentuin” bedoel ik het centrale gedeelte dat de radiostudio’s verenigt, de patio, zeg maar. Eén van de kloppende harten van het Omroepcentrum waar wordt overlegd, vergaderd, getaterd, gehold naar studio’s, besproken en diets meer. En daar vind je ook de voor mij belangrijke koffie-, eet- en snoepautomaten. Zo, als je ooit nog eens (in iets als “Wilde geruchten” bijvoorbeeld) iets hoort over de plantentuin, dan weet je over welke broedplaats van de openbare zender ik het heb.

Maar ter zake nu… ik had dus een late dienst en botste op mijn oude mentor. Hij moest in “De wandelgangen” komen praten over CNN-presentator Larry King, die deze week werd gevierd. En zo kwam mijn mentor nog eens in het gebouw dat decennia lang als een gestreken en gestileerd kostuum op hem paste. Over wie ik het heb? Jan Van Rompaey.

Direct was ie vriendelijk, zwaaide hij, informeerde hij naar mijn VRT-gevoel en zo meer. “Goh, ik hoor je tegenwoordig zo veel, ik moet dan altijd denken aan indertijd, toen je zowat elke week belde of mailde om te solliciteren. En zie nu.” Zijn staalblauwe ogen fonkelden, een gezellige grijns verscheen. Ja, ik was blijkbaar toen al zo’n doordrammer, die “zijn gedachtje” wou.

(foto: De Standaard)

Je moet weten, in 1998 en 1999 was ik panellid van “Jan Publiek” op (het toenmalige) TV1. En zo ben ik in de redactie van Jan gerold en de rest is geschiedenis. Nu ja. Jan opnieuw, tegen de medewerker van “De wandelgangen” die bij hem zat: “Je ziet, iedereen is bij mij begonnen. De ene heeft voortgedaan, de andere niet. Da’s het leven hé, zo gaat dat.” De medewerker maande hem aan om naar RS 13 te gaan (de uitzendstudio). Jan stond fluks recht, klopte me amicaal op de schouder en declameerde: “Ik hoor je wel. En hopelijk snel tot ziens.” En hij verdween in de schemering van een radiostudio.

Vreemde man soms, moeilijk te doorgronden, maar hij heeft me wel mijn eerste kans gegeven in de media. En hij heeft me voor een deel een basis bezorgd. Va bene, Jan.

—-

Nog twee medianieuwtjes:

* Mijn huidige chef, Luc Van Langenhove, stopt met verslaggeving van de Tour de France. Hij wordt manager in de nieuwe Sporza-structuur én was er ook ietwat op uitgekeken. Lees hier meer. Een voor velen vertrouwde zomerstem verdwijnt.

* Gisteravond mocht ik in een hotel in Zaventem de start vieren van het nieuwe “eengemaakte” sportnet. What the heck? Wel, iedereen die voor de sport werkt bij de VRT komt (vanaf eind juni) in een eengemaakte redactie terecht: online, teletekst, radio, televisie… Allemaal samen voor Sporza! Toch een goeie 90 mensen die het publiek moeten voorzien van de beste sportverslaggving, zoals je van de VRT mag verwachten. Ik vond het clubje gisteravond indrukwekkend groot eigenlijk: al dat volk, al die koppen, al die stemmen. Ik ben nu eenmaal de kleinschaligheid, het lommer en de luwte van de radio gewoon.

De geboorte van nog eens een nieuwe categorie: “Lopen”. Ja, ik ben er weer mee begonnen. Het werd dringend tijd dat ik de conditie weer eens aanpakte.

Lopers en blogs, het is een veel voorkomende combinatie. De blog van mijn geliefde is begonnen als een loopblog en er zijn nog atijd wel een hoop mensen die in het blogs hebben over lopen, “Start to run”, conditie-opbouw en van die dingen. Zoals Mikaël, Bert, Teun, Ludo, Lies, Christophe. En Koens stek is zeker de meest controversiële geweest een tijdje geleden, als het over lopen handelde tenminste. Maar het weze duidelijk, de man is er weer met volle moed aan begonnen.

Ik dus ook. Want over een maand wil ik meedoen aan de 10 kilometer van Gent, de stadsloop. Vorig jaar heb ik ook meegelopen. Ik had amper 50 kilometer training in de benen, schat ik, maar toch binnengekomen rond de 58 minuten. Zoiets. ik heb toen wel enorm afgezien, dat wel, aan kilometerpaal 8 ging het licht toch even uit.

Dit jaar wou ik beter voorbereid starten, maar ik vrees dat ik weer iets te laat ben. Maar kom, nog een maandje tijd voor enkele loopsessies, dus het lukt wel. In vergelijking met vorig jaar ben ik:

a) een jaartje ouder
b) intussen ex-roker (op enkele occasionele zonden na)
c) een drietal kilo zwaarder

Gisteren ben ik dus gestart, in mijn eigenste stijl, vrees ik. Geduldig zijn en opbouwen, da’s niet direct mijn ding. Direct mijn toertje gelopen van om en bij de 5 kilometer. Ik was 35 minuten actief, maar ik heb wel drie keer een stuk gewandeld. Omdat mijn lijf een halfuur aan een stuk nog niet aankan. Het hartslagmetertje (een overblijfsel uit de begintijden van Liens loopcarrière, die nu wel stil ligt door een dikke buik en zo) toonde aan dat ik max 198 heb gehaald qua hartslag. En een gemiddelde van 179. Hmm.

Ik weet het, zowat iedereen verklaart me nu gek, omdat ik té veel de grens opzoek. Maar ik heb nu eenmaal niet het karakter om zachtjes te joggen, het moet vooruit gaan. Al heb ik me gisteren nog ingehouden. Het ging best vlot, maar er is nog werk aan de winkel. Maar we komen er wel. En ik probeer mezelf in te tomen.

- voor de niet-Latinisten: de titel bovenaan staat voor “hoger, sneller, sterker”, één van die legendarische Olympische spreuken…

Mijnheer Verhofstadt,
Mijnheer Leterme,
Heren en dames leden van de regeringen,

Er loopt weer eens een autobouwer weg uit onze regio. Alweer wat werklozen bij, die door hun toekomstige inkrimpende wedde minder in onze economie zullen investeren. Minder omzet, minder groei, minder winst, minder werkplaatsen… Vicieus, niet? Misschien toch eens die immense belastingdruk bekijken en bijsturen waar nodig? Zowel op het vlak van de consumenten/werknemers als de werkgevers. Of het zou plots wel eens heel leeg kunnen worden op bepaalde plekken die in de BPA’s zijn ingeschreven als industriegebieden.

Bedankt en groeten.

Een economisch elementair denkende burger.

Die blogosfeer blijft wel een apart wereldje, hoor. Een of ander (arbitrair en verdacht wetenschappelijk onderbouwd) lijstje van een nieuw bedrijf beheerst heel wat blogposts de laatste dagen. Iets over invloed, de incrowd blogger weet waarover ik het heb. Er wordt daar nogal wat over geschreven zeg (ik dus nu ook). En comments worden zowat overal gekwakt. Bloggers zijn eigenlijk per definitie extravert, licht exhibitionistisch en open van aard, maar soms ook van die “egobeestjes”, zo lijkt het. Al is daar natuurlijk niets mis mee. Daar dood je tenminste geen 32 mensen mee.

En nog iets: die Twitter-gesprekken. En die mapping-toestanden. Ik kijk daar een beetje naar als een hond op een zieke koe. Ik volg dat niet echt, ik en er niets van, het zegt me ook niets. Plots besef ik weer eens dat ik het stadium van de tekstverwerker van mijn eerste computer, mijn Commodore Colt, amper ben ontgroeid.

* Vorige week “geacteerd” voor enkele bedrijfsfilmpjes. Met de regisseur van “Emma” aan de monitor, ‘t was in het Havenhuis aan de jachthaven in Antwerpen. Een idyllische locatie van een stad waar ik een duaal gevoel bij heb: mooie stad, aantrekkelijk aura, maar ‘k zou er nooit kunnen wonen. Benieuwd of de bezoekers van het seminarie, waarvoor de filmpjes onder meer zijn bedoeld, het over the top-gehalte zullen vatten…

* Een reis voorbereiden met het hele zootje bijeen, leidt eigenlijk tot niets. Omgekeerd evenredig met het sfeergehalte, dat wel.

* Parijs-Roubaix is dé koers van het jaar. Hét spektakel. Zonder Belg op het podium deze keer.

* Het stilaan mythische televisiepersonage “Gringo” zorgt voor beroering in de blogosfeer en in mijn hoofd: ik kijk toe met open mond, onvoorstelbaar dat je je zo gedraagt met camera’s in de buurt. Maar lachen is het zeker wel!

* Als aankomende vader én dus “maximale empathicus” wil ik Elz en Ben feliciteren met hun Lander. En Dieter en Mieke met hun Warre. We komen een dezer weken langs! Ook proficiatijnen natuurlijk aan de andere kersverse ouders uit onze vriendenkring die daar vermeld staan.

* En The Lunatic Comedy Club gaat het laatste deel van het seizoen in. Jippie, nog enkele keren op de planken staan, ‘t begon alweer te jeuken.

We schrijven ergens februari 1998, ruim 9 jaar geleden dus. Ik stap in de Kolonel Bourgstraat in Evere binnen in het hoofdgebouw van een gsm-operator. Ik word er een zogenaamde helpdesk agent, kortom klanten helpen bij vragen en problemen. Ik ben zowat een half jaar eerder afegstudeerd, maar de arbeidsmarkt zit duidelijk niet te wachten op de zoveelste “licentiaat in de politieke en sociale wetenschappen”. Laat staan dat ze een “geaggregeerde voor het hoger onderwijs” willen. Heb ik eigenlijk wel een diploma, vraag ik me af? Of heb ik gewoon een papieren bewijsstuk van vijf jaar inschrijving aan de Gentse universiteit?

Ik heb er uiteindelijk een goeie drie maanden gewerkt. Goed als eerste job, als eerste kennismaking met de werkende wereld, als eerste confrontatie met de dagelijkse afstand Gent-Brussel. Maar leuker was vooral de kennismaking met K., een Nederlandse uit Nijmegen die er ook kwam werken. Zij is er na mijn vertrek nog een heel tijdje gebleven, maar vooral, ze is een vriendin gebleven. Ik heb al bij al een tweetal maanden met ‘r samengewerkt, genoeg blijkbaar toch om zeer goed overeen te komen.

In de loop der jaren heb ik haar weten trouwen, heeft ze twee kindjes gekregen en is ze teruggekeerd naar het land van Oranje en van Nassau, naar Zeist om precies te zijn. En we zijn mekaar blijven bellen, mailen, schrijven en zien. En steeds was (en ben ik) vertederd door dat accent van boven de grens.

Zaterdag was K. nog eens op bezoek in Gent, samen met man M. en bloedjes K. en K., jawel. Barbecue, bijkletsen, babbelen, blijven slapen… Jammer dat ik zondag een vroege dienst had. Want wat was het weer leuk. Over enkele weken zien we elkaar terug, op een feestje voor haar vijfjarig huwelijk. “Sociaal verkeer” kan o zo deugddoend zijn. En o ja, die job, da’s nog goed gekomen.

Eerder van de week een mooi moment beleefd: ietwat onverwacht moest ik in “Neon” (bij Nicky Aerts) op Radio 1 flitsen brengen van de wielerklassieker Gent-Wevelgem. Leuk, want ik ben iemand die het programma behoorlijk vaak én graag beluistert. Jawel, ik kijk verder dan sport, zal mijn vast “publiek” wel al weten. De flitsen én de aankomst van de koers dwarsten blijkbaar een interview met Betty Mellaerts. En plots zat deze jongen in een radiostudio met één van die legendarische namen uit de radiogeschiedenis van de openbare omroep. Ja, zulke dingen voelen soms nog vreemd aan, om eerlijk te zijn. Het medium blijft magisch! En Marcus Burghardt won…

Eighties, synth, volle haardossen en van die zaken… Mooie dagen. Mooi nummer. Met een kunststukje erbij: de videoclip van dit trio Noren zal wel de geschiedenis ingaan.

Globetrotters aller landen, jullie kennen dit hotel niet? Waarschijnlijk niet. Al heb ik er vannacht wel geslapen. Ja, het is zowat mijn tweede uitvalsplek, mijn “buitenverblijf”, mijn backup, mijn reservebed, mijn “surrogaatslaapplaats”. De twee uitbaters van het hotel zijn heerlijke mensen. En daar is het vraiment pas cher. Gratis zelfs.

Bedankt, mensen, dat ik in tijden van vroege diensten, drukte en weinig uren slaap af en toe eens in Grimbergen kan slapen. ‘t Spaart me bijna anderhalf uur transport uit. Normaal race ik graag over autostrades, maar als ik weet dat de wekker in het holst van de nacht zal janken, ben ik graag al eens dichtbij de Reyerslaan. Een heel stuk dichterbij toch dan de weliswaar fabuleuze Gentse stede.

En o ja, zeer bedankt voor de kaas, de wijn, het gezelschap en het Catalaanse kabaal!