Jaja, ik plaats het hier. Omdat ik het wil bewaren voor het nageslacht. Velen zullen zich ergeren, anderen vinden het platvloers, sommigen fronsen de wenkbrauwen, nog anderen vinden dit puur barbarisme, maar ik heb er al keer op keer mee dubbel gelegen van het lachen: Gringo is één van die personages die de tand des televisietijds zullen doorstaan… Geniet! He zult uij jeun! Omdat ie hoed en kluhtih ès!

Vreemd. Jammer. Verwonderlijk. Doet vragen stellen. En ik ben er niet blij mee: Smiling Cobra is niet meer. Het is Alcyon, Eve, Roedi en dieu (net als ik ook fans blijkbaar) ook opgevallen.

Ik heb in mijn feedreader nog net zijn laatste bericht kunnen lezen. Blijkbaar is ie belaagd, lastig gevallen online en van die zaken. Wat hem heeft overhaald om met bloggen te stoppen. Blogeterreur begot! En dat een leuke blog zo stopt. Jammer, nog eens.

Wie weet komt ie in een of andere gedaante terug. En hopelijk sist de cobra af en toe nog eens op deze blog…

Vandaag start het tennistoernooi van Roland Garros in Parijs. Landgenote Justine Henin is weer dé topfavoriete, mogelijk kan ze er voor de vierde keer triomferen, voor de derde keer op rij zou dat zijn.

Wist je trouwens dat Roland Garros een piloot was? Een ware oorlogsheld. En meer nog: de man is tijdens de Eerste Wereldoorlog neergeschoten boven het idyllische Lendelede, mij welbekend natuurlijk. Wie zegt nog dat er daar nooit iets gebeurt?

Eén van de beste Beatles-nummers, geschreven door de onderschatte George Harrison: “Here comes the sun”, met een montage van fijne beelden van de Fab Four.

de eenvoud
de soberheid
de warmte
de menselijkheid
en het echte gevoel

het is allemaal mee gestorven
samen
met jou

Gisteren is ie overleden: Dirk Van Esbroeck. Het was toch even opschrikken toen ik het bericht las. Zoals je weet, ben ik dol op stemmen. En Van Esbroeck had een hele specifieke, een hele opvallende, een hele intrigerende. Iets bezwerends bijna.

(foto: Huub Colla)

Rum (jaja, de echte scheppers van “Daar is de lente” zijn dat), “De ijslandsuite”, “Ik en m’n broer en Giuseppe”… Mooi, mooi. Simpelweg. Goede reis…

Volgens de informanten zijn de postbodes weer uitgerukt in Gent. Komaan, de kilo’s papier mogen binnenvliegen. Even toch want morgen is er… algemene staking. Terug naar af, terug naar afzender.

Weet je dit nog? Mijn miserie met neus, keel en oren na mijn longontsteking in december van vorig jaar?

Een diagnose een kleine twee maanden geleden leerde dat op het vlak van de sinussen alles goed leek te komen. Weliswaar moet ik voor de rest van mijn dagen een spray met cortisone bij de hand houden. Voor mocht alles weer eens opspelen. Maar echt veel last zal ik daarvan waarschijnlijk niet meer ondervinden, ook al staat mij neustussenschot dus echt scheef (zie je niets van, wat je ook mag beweren). Gewon in de gaten houden dus.

Mijn oren daarentegen, da’s iets anders. Mijn flappers zijn al van kindsbeen af dé gevoelige plek van mijn lichaam. Ik weet dat en ik weet vooral dat dat nooit zal beteren. En de laatste maanden was vooral mijn linkeroor niet zoals het hoort te zijn. Gisteren heb ik dat nog eens gemeld aan mijn sympathieke oorknutselaar annex dokter. Hij keek het na en zag een vochtophoping. Een belemmering van jewelste.

Maar de geneeskunde staat voor niets. Direct heeft ie mijn trommelvleis verdoofd, incisie, beetje wriemelen en het vocht wegzuigen. Een oorsuctie of zo. Geen pijn, enkel hemeltergend veel lawaai. Maar ik hoor links nu weer zoals vroeger, het dient gezegd.

Normaal moet dit voldoende zijn, zoniet over enkele weken hetzelfde verhaal en een zogenaamde “diabolo” dwars door het trommelvlies (klinkt vies, maar het stelt niets voor). Dan kan er continu lucht aan mijn middenoor en dan kunnen de geluidsgolven circuleren. En dan ben ik zeker geen dwaze doveman meer.

Wat me doet denken aan dit citaat: “Als wind in een kooi, als water in een zeef, is goede raad in het oor van dwaasheid en van liefde” (Friedrich Rückert)

Update: In de loop van de dag heb ik -om eerlijk te zijn- toch ondervonden dat het links toch nog niet perfect is. Ik vrees dat het “diabolowerk” wordt, maar ik ben al gerustgesteld te weten dat het eigenlijk een klusje van (bijna) niets is, dat een algemene narcose niet meer zal moeten.

Naar aanleiding van de dood van ex-renner Jef Planckaert moest ik vandaag voor “De wandelgangen” op Radio 1 dé wielerlegende uit Herentals interviewen: Rik Van Looy (foto). Dat heeft toch altijd iets, die grote namen wat vragen stellen. Je stelt vragen aan halfgoden eigenlijk. Of zo worden ze toch overgeromantiseerd ten tonele gebracht door de wielerpers en de -fans.

(www.france-cyclisme.com)

Ik had ook zo’n vreemd gevoel bij (de hoogst sympathieke) Eddy Merckx trouwens. Die ik bijna een jaar geleden interviewde na het overlijden van Lomme Driessens. Dan zit je toch oog in oog met één van dé sportmannen van de afgelopen honderd jaar. Nog zoiets: legendarische renners worden heel vaak bevraagd over andere (weliswaar dode) tot de verbeelding sprekende namen. Opvallend.

Vanavond nog eens op het podium als deel van “The Lunatics”. Voor een bomvolle zaal, neem ik aan. Want publiekslieveling Wouter Deprez komt langs in de Lunatic Comedy Club. Met een try-out van zijn nieuwe worp.

En daarna gaan we het alweer zeer aangename speelseizoen receptiegewijs afsluiten. En later van de week nog eens de MC (Master of Ceremony) uithangen in Veldhoven, in Nederland. Dan mag het komisch doosje voor enkele maanden dicht. Oei, ik denk er net aan… Bij een volgende speelbeurt in de “Bal Infernal” zal ik al vader zijn. Nounou…

En ondertussen huizen er van de week ook totaal andere (sombere) gedachten in mijn hoofd, nietwaar? Het leven is één grote variëteit.

Update: De man die commentaar leverde (collega-Lunatic Geert) heeft inderdaad gelijk: het was weer eens een spetterende avond, in een spetterende club, een spetterende finale dus. Op hoop van zegen voor een spetterend vervolgseizoen.

Al elf dagen krijgen wij geen post meer. De Gentse binnenstad is onbekend terrein geworden voor Prior en Compagnie. Geen kranten, geen tijdschriften, geen enveloppen, maar dus ook geen facturen. Hmm, ik ben eens benieuwd hoeveel verwijlintresten zullen volgen als de postjongens zo voortdoen in de Gentse stede. En dan protest. En rebellie. En revolutie. Omdat de post heeft gestaakt. Het nieuwe “De stomme van Portici”. Bradaboem! Nog iemand een schelleke postzegels?

Update: Dag 12 van de staking is ingegaan. Vrijdag is er mogelijk een algemene poststaking, dus het zou wel eens kunnen dat we ook deze week geen vulling in de gleuf krijgen. Ik word er stilaan ambetant van. Want ik heb zo de indruk dat geen van de betrokken partijen in het conflict bereid is tot toegevingen of tot constructief werk.

Ogen dicht, oren open… Tenzij ook Da Vinci je kan bekoren, naast de onvolprezen Monteverdi…