Ik ben grootouderloos. Sinds vanochtend. Mijn grootmoeder uit Lendelede (de moeder van mijn vader) is gestorven. Het is mooi geweest. Ze is bijna 95 jaar geworden en de laatste jaren waren er -mijn mening- misschien te veel aan. Alhoewel, ze was niet ziek, ze zag niet af, ze was gewoonweg niet meer aanwezig op deze wereld, zo leek het wel. Vanochtend is ze dus gegaan: snel, geruisloos, in alle stilte. Kaarsje uit. Dag mémé.

Ik was op mijn werk toen de gsm-display toonde: “TANTIE GSM”. Ik wist eigenlijk al hoe laat het was. Mijn tante belt me zo goed als nooit op mijn gsm. Ik rook terecht onraad. Mijn oom (nonkel) aan de lijn: die me rationeel zei dat mémé (de moeder van tantie, zijn vrouw en mijn tante) was gestorven. Tantie ook even aan de lijn. Ach, we hadden dezelfde mening: het moest er eens van komen en het is wellicht beter zo. Met dank voor het leven dat ze heeft gehad.

Even later belde ik mijn vader. Ook hij was dezelfde mening toegedaan. Hij klonk me korter af dan ooit: ik verdenk hem ervan dat ie toch gevoeliger reageert op de dood van zijn moeder dan ie ooit zal durven toegeven. De Decroubele-clan is een groep heerlijke en eerlijke mensen. Maar ze zijn wel behoorlijk koel bij momenten. En rationeel. ik heb dat iets minder, denk ik. Alhoewel ik ook wel eens keihard uit de hoek kan komen. Doet er niet toe nu…

Ik ga mijn grootmoeder niet groeten in een lijkkkamer. Ik gruwel daarvan. Ik deed het ooit bij mijn grootvader en dat spijt me al jaren. Dat beeld van een dood gezicht, de rigor mortis, neen, dank je. Ik hou mémé in mijn gedachten zoals ze was, van vlees en bloed. Ik herinner me haar als onopvallend, warm, sober, eenvoudig, bij momenten hilarisch, koppig, soms eigengereid, maar bovenal een goed mens. Nooit een vlieg kwaad gedaan of het moet -in gedachten dan- een Duitse soldaat zijn geweest.

De melancholie spat in mij op dit moment, een dood hakt toch in je herinneringen. Of beter: spreidt ze open. Ik zie (en ruik zelfs) Lendelede, de “melkstampers”, het “deurspekt”, de zetel onder het afdakje, de televisie oerend luid, haar nerveus tikje met de voet, haar staalblauwe ogen, de zakjes overal, de fantastisch kunstmatige krullen, het brood zonder zout, haar trekje om haar mond als ze wat geplaagd werd, haar lach, de liefde voor stratier Bobbie, haar halfgekke broer, de jacht op het kleedje, de wandelstok, de stilzwijgende dialoog met haar man. Mijn grootvader.

Al meerdere jaren is hij gestorven. Na een veel intensere, pijnlijke finale in het leven. In de kamer in het rusthuis waar ook mémé nu is gestorven. Zelfde ruimte, zelfde bed, zelfde stilte. Mijn held was hij. Is ie nog altijd. Een kind van zijn tijd, maar een baken, een morele gids voor mij. Mémé was anders. Ze had meer de rust van het gevoel in zich, de harde tederheid, de pijn weggestoken in een bol gemompel. De onschuldige négligence in menselijke vorm, op alle vlak. Het kan je gemoed ontluchten, heb ik geleerd van haar. Heerlijke vrouw.

Ik ga een kort gedicht schrijven voor haar. Eenvoudig, meer niet. Woorden moeten passen bij daden. En bij zijn. Voor haar. Ik heb wat Monteverdi opgezet. Dat wakkert de melancholie aan. En het besef dat het mooi is geweest. Bedankt, mémé. Tot ooit nog eens. Wie weet…

Verbouwen? Hmm, het heeft iets. En het levert slameur en ergernis op. En het besef dat handige mensen zeer welkom zijn. En dat niet elke buur even vriendelijk is. En dat het hele huis vuil ligt. En dat het wel weer goed komt eens alles nieuw staat te blinken. En dat ik blij ben dat ik nooit een huis heb gekocht dat grotendeels moest verbouwd worden. Wegens geen handigheid, geen geduld, geen masochisme en diets meer.

Nog melden dat Mordicus Romanticus (zie ook daar) op de slotquiz in den Bal pas 10e is geworden. Slecht einde van het seizoen, volgende maand proberen iets goed te maken in de ultieme quiz van het jaar. En ode aan quizmaster L. die wellicht zijn laatste presentatiebeurt heeft afgeleverd.

O ja, Anderlecht is kampioen in het voetbal! Het einde van een lang seizoen nadert, vele matchen die me professioneel heel wat werk hebben opgeleverd. Heel wat ochtenddiensten vooral. En in tweede kan een favoriet van mij (jaja, raad maar) mogelijk nog promoveren.

Maar bovenal… proficiat aan J. en L. met de wolk van een dochter, Sam!! Champagne!

Donderdag, de 10 kilometer van Gent: ‘t zal toch zonder mij zijn. Sorry Elze, Alcyon, Griet en andere onvermoede fans. Dé grote reden -naast een licht opspelende verbouwingsknie- is gewoon dat ik té weinig getraind heb. ‘t Zou zottekeswerk zijn. Ik ben er niet klaar voor.

Ik heb de tijd niet gehad en genomen om me deftig voor te bereiden. Zelfs het door God verboden minimum aan trainingsarbeid van vorig jaar haal ik niet. Ook al haalde ik vlotjes de 5 kilometer, zonder al te veel moeite. Neen dus. De agenda zat té vol, de verbouwingen staken stokken in de wielen, ik heb nog hopen andere taken liggen, maar jaja, dat zijn excusijnen… Ik zal misschien wel eens mijn kop tonen aan de anderen.

Zelf lopen? Neen. Misschien volgend jaar (Lien zou dat wel willen samen doen), misschien ook niet. Ik wil aan sport doen (ik besef het nut en de noodzaak ervan), maar lopen is zo drommels individualistisch, zo alleen, zo afzien, zo jezelf opmonteren om toch maar die schoenen aan te trekken, jezelf zo pijnigen, zo tegen jezelf vechten… Echt, respect voor die marathoneske luitjes! Eigenlijk wil ik minivoetballen. Of badmintonnen. Maar ik heb een te onregelmatige agenda om me bij een club of een ploegje aan te sluiten. Iemand een sportieve suggestie voor mij?

Vraag me niet waarom, maar gewoon, ik heb zin in één van dé nummers uit mijn jeugdjaren op deze zondag . Uit de door mij grijs gedraaide plaat “Out of time” (1991). Tijd voor REM dus: “Losing my religion”. Wist je trouwens dat het nummer niets met religie te maken heeft? Lees hier maar eens: de uitdrukking “losing your religion” heeft in de regio van Michael Stipe en compagnie veeleer te maken met je kalmte verliezen.

Vanochtend kon ik op de redactie (via de beelden die binnenliepen) de begrafenisdienst volgen van Annick Van Uytsel. Mijn collega en ik werden er stil van. Té erg voor woorden zijn de feiten.

Tja, komende donderdag is er de stadsloop in Gent. En ik heb eigenlijk te weinig getraind. Veel te weinig. Net als vorig jaar. Toen had ik zowat 50 trainingskilometers in de benen, dit jaar zal het niet beter zijn, minder zelfs. Gisteren heb ik toch nog eens gelopen, het moest wel na een behoorlijk looploze week (die propvol zat met andere zaken). Mijn eeuwig toertje gedaan, bijna 38 minuten (da’s alweer twee minuten sneller dan de vorige keer), gemiddelde hartslag van 162 en een piek van 178.

Hmm, ik wil vandaag nog eens lopen (als er nog jus in de benen zit na de afbraak van de badkamer), morgen ook, maandag ook en woensdag nog eens heel kort. Ik zie wel of ik uiteindelijk mee doe donderdag. Genoeg getraind? Neen, verre van. Té trots om verstek te geven? Ja, absoluut! Lopen is een sport die voor vertwijfeling zorgt, zeg ik je.

Update: Niet meer gelopen, wegens niet echt tijd over en wel wat erdoor na de badkameraffaire. Alles goed gelukt: pleister afkappen, tegels uitbreken, bad verwijderen, containerpark aandoen… Morgen wel nog de chappe van de vloer verwijderen en dat zou wel eens lastig kunnen worden. Maar ‘t moet echt wel want maandagochtend staat de aannemer aan de voordeur. Bedankt, heren schoonvader, B., S., H. en J., voor het harde labeur. Bedankt, Lien, voor de opkuis en de catering. Bedankt ook aan i. en Henk voor de “sanitaire faciliteiten”.

Gisteren en vandaag is mijn schoonvader aan de slag geweest in onze badkamer. Enfin, onze ex-badkamer eigenlijk. Mijn vaste lezers weten dat er een changement d’intérieur aankomt bij ons. Vanaf maandag hebben we zowat vier weken aan één stuk werklui in huis die zullen zorgen voor een volledig nieuwe badkamer.

Schoonvader heeft al al heel wat van de badkamer ontmanteld, amai. Wat ook moet, de werklui willen dat er niets overblijft, vanaf tabula rasa willen ze alles weer opbouwen en inrichten. En extra geluk: morgen komen vrienden J., S., B. en H. nog langs om te helpen afbreken. Ten volle en definitief.

Ondertussen hebben we al door dat het enkele weken sukkelen wordt. Ons wassen in de keuken of bij vrienden, naar het toilet beneden, geen badkamerluxe… Maar achteraf zal alles dubbel zoveel deugd doen zeker?

Lopen in Barcelona? Het was de bedoeling maar (omdat het zo plezant was wellicht)… het is er niet van gekomen. Helaas. Veel gestapt, dat wel, maar ik denk niet dat dat het uithoudingsvermogen aanscherpt. Herbeginnen was het dus. Over 9 dagen is er de 10 kilometer van Gent: hmm, moeilijk misschien, maar haalbaar.

Ik ben net terug en ik ben de tips van lopers indachtig geweest. Ik heb me ingehouden om zo vooral op uithouding te trainen én om mijn lijf niet nodeloos en fysieke grens op te zoeken. Bilan: over mijn toertje heb ik nu bijna 40 minuten gedaan (zo’n 4 minuten trager dan anders), gemiddelde hartslag was 157 en ik heb één keer doorgetrokken tot 178 BPM. Da’s al beter en gedoseerder, niet?

Ik ben een tweetal keer gestopt omdat mijn rechter onderbeen wat nukkig deed. Telkens wat gestretcht en gewandeld en weer vooruit. Het ging behoorlijk vlot al bij al. Als ik mijn agenda bekijk, zie ik dat ik nog een 4 à 6 keer kan trainen voor het moment van de waarheid. En toch zal het lukken! Nàh! Het moet! Onder die 58 minuten!

Vroeger kon je het vaak horen op zowat elke speelplaats. Nu waarschijnlijk nog: “brillekas” en “ijzerwinkel”. Aan het eerste pestwoord voldeed ik: sinds mijn acht jaar zowat draag ik een brilletje, het is eigen aan me. Al heb ik toch een jaar of zes lenzen gedragen. Van mijn 16e tot mijn 22e zowat. Maar toen was ik ze beu, die -in mijn geval- harde lenzen die mijn ogen begonnen te terroriseren. Sindsdien is de bril gebleven, de “floaters” krijg ik wel niet meer weg.

Tegenwoordig heb ik ook een ijzerwinkel, een beugeltje, ja. Zoals meer en meer “grote mensen”. In mijn jeugdjaren is het er nooit van gekomen, nu dus maar. Om esthetische, fysische en logopedische redenen: een gelijkmatiger gebit oogt mooier, laat ons eerlijk zijn. Het is ook beter voor mijn tanden volgens de tandarts of ik zou wel eens vroeg aan het kunstgebit moeten. En ja, ik merk dat het beter en makkelijker praat, rekening houdend met mijn beroep misschien wel het belangrijkste argument. Het is een hele zegen voor gevoelige letters als de -r, -s en -t en de combinaties daarvan.

Maar het betekent wel dat ik vorig jaar in september na jaren uitstellen aan een kalvarietocht ben begonnen. Elke drie à vier weken moet ik langs bij een orthodontiste, vaak verpest het een vrije dag. Elke keer het hele blikken boeltje aanspannen, blokjes verschuiven, tanden corrigeren, de blokjes losmaken en weer “vastschieten” (vreselijk vind ik dat), commentaren en kritieken geven…

Ik zie er nooit naar uit, integendeel. Ik heb geen schrik van een tandarts, maar ik ga zo ongelofelijk blij zijn als heel die pantomime voorbij zal zijn. Maar ik heb -vrees ik- nog zeker een jaar voor de boeg. Maar dan zullen de bijterkes wel mooi staan en da’s toch de bedoeling. Maar menige “godvers” zullen ingeslikt zijn intussen. Dwaze ijzerwinkel! Gatver!

Terug in België en enkele plaatjes binnengehaald: The Van Jets, Magnus, Daan, Dead Man Ray, Gabriel Rios en Absynthe Minded. Mooi volgens de huisregel die zegt dat vaderlandse artiesten (die meestal niet binnen zijn en het geld kunnen gebruiken) nog echt worden gekocht. Geen downloads, kopietjes of dergelijke meer. En jammer genoeg is de nieuwe van Tom McRae nog niet uit in ons land (vrijdag pas).

Juist, het weekje Barcelona is voorbij. Deerniswekkend, ja. Later meer daarover. Nu niet wegens direct een drukke agenda. Maar dus opnieuw “hallo”…

Treurende building…

Boot…