Je truitjes en je witte en rode
sjaals en je kousen en je slipjes
(met liefde gemaakt, zei de reclame)
en je brassières (er steekt poëzie in
die dingen, vooral als jij ze draagt)-
ze slingeren rond in dit gedicht
als op je kamer.
Kom er maar in, lezer, maak het je
gemakkelijk, struikel niet over de
zinsbouw en over de uitgeschopte schoenen, gaat u zitten.
(Intussen zoenen wij even in deze
zin tussen haakjes, zo ziet de lezer
ons niet.) Hoe vindt u het,
dit is een raam om naar de werkelijkheid
te kijken, alles wat u daar ziet
bestaat. Is het niet allemaal
als in een gedicht?
Aan de vooravond van nooit vertrekken
Hoeft men tenminste geen koffers te pakken
Noch plannen op papier te zetten,
Met onbedoelde begeleiding van wat men vergeet,
Voor het vertrek, vrijblijvend nog, de dag daarop.
Men hoeft niets, niets te doen
Aan de vooravond van nooit vertrekken.
Welk een rust niets meer te hebben om van uit te rusten!
Grote gemoedsrust, de gemoedsrust zelfs geen schouderophaal op te brengen
Voor dit alles, alles al gedacht te hebben,
Is het, welbewust te zijn beland bij niets.
Grote vreugde als geen vreugde meer van node is:
Een omgekeerde buitenkans.
Hoe vele malen lang reeds leef ik
Het vegatieve leven van het denken!
Alle dagen, sine linea,
Rust in ruste, rust…
Grote gemoedsrust…
Welk een vrede, na zo vele reizen, geestelijke en lichamelijke!
Hoe heerlijk kijken is het naar de koffers, starend als naar niets!
Sluimer, mijn ziel, sluimer!
Grijp je kans en sluimer!
Sluimer!
Kort is de tijd die je gegund is! Sluimer!
Het is de vooravond van nooit vertrekken!
Dag 1 van een nieuw tijdperk bij de openbare omroep is voorbij. Alles is goed meegevallen, technisch waren er niet al te veel manco’s. Mijn interview met Wilfried Van Moer is vlot in de ether geraakt.
Het zal wel goed lopen. De synergie met andere diensten ook? Toch nog even afwachten, maar in mij ontwaar ik zeker wel de goede wil. Maar ‘t zal voor over een elftal dagen zijn om voort te evalueren.
Morgen nog even naar de Avenue Reyers om iemand te helpen en een plezier te doen en daarna start de vakantie. Aaaaargh, eerst ook nog die belastingaangifte invullen! Waarom is er dit jaar geen verlate deadline? Of heeft mijnheer Reynders het deze keer te druk met andere dingen?
Ik heb het licht uitgedaan. Daarnet. Letterlijk. Ik had een late zondagsdienst en was bijgevolg de laatste persoon die de “oude” sportredactie bemande. Ja, kamer 3L12 is zo goed als dood. Toch in connotatie met de sportredactie van de radio. Het is, neen, WAS de werkruimte van de legendarische Jan Wauters en zijn kornuiten. Het merendeel van mijn collega’s heeft nog met en onder hem gewerkt. Ik heb dat (voorrecht?) niet meegemaakt.
Vanaf vandaag huizen we in de prestigieuze nieuwe nieuwsruimtes. Misschien keek je wel naar een verkiezingsdebat enkele weken geleden. Die hypermoderne, strakke ruimtes die daarin als decor dienden, dat zijn vanaf nu de nieuwe werkplekken van zowat iedereen die zich VRT-journalist(e) mag noemen. Iedereen samen, de klassieke opdeling tv-radio-online zou stilaan moeten verdwijnen. Iedereen werkt aan hetzelfde product en doet hetzelfde.
Oké, dat is allemaal wel toekomstmuziek en praktisch nog onhaalbaar, maar het woord “synergie” (hét woord van de voorbije maanden ten huize Reyers) krijgt stilaan een invulling. Ikzelf zal wel niet echt op die nieuwe verdiepingen huizen. Neen, de sportredacties zitten allemaal samen (tv, radio én nline dus) in een zijvleugel van de nieuwe nieuwsruimte. Op de zogenaamde 4S. Voor mij is dat een terugkeer naar vroegere tijden want toen ik nog voor e-vrt, teletekst en sporza.be werkte, was dat ook al mijn biotoop. Zo’n twee jaar geleden, zeg maar. Ik keer dus terug naar de afdeling die toendertijd het modernste van het modernste was op de VRT. Nu niet meer, al is de 4S weer danig opgefrist.
Het zal mij benieuwen wat het zal geven. Alles en iedereen samen is geen evidentie. Maar ik zie er wel naar uit. Vanuit mijn eeuwige nieuwsgierigheid. En omdat ik graag in een grote(re) groep functioneer. Ad majorem gloriam.
Ik steek het licht mee aan. Straks. Eén dagje maar en dan heel even vakantie. Spannende tijden liggen in het verschiet, denk ik zo.
Van de week zag ik Crowded House voor een publiek van zowat 150 man. Onderstaand filmpje toont ze op hun afscheidsconcert 11 jaar geleden, voor The Opera House in Sydney. Voor zowat 200.000 luisteraars. Met Paul Hester nog achter de drums: “Fall at your feet”…
Op Liens blog staat dat ze nog maar een goeie 70 dagen te dragen heeft. Hmmm… Nog één keer naar de kapper gaan en daarna is het zover. Nooit meer naar het theater zonder papa te zijn. Geen midzomernacht meer zonder een kleine.
De allerlaatste vakantie met twee begint over enkele dagen (een weekje Picardië en Normandië, ik moet nog een vervangprogramma vinden voor op de blog). Ik kan nog een beperkt aantal keren doorzakken. Het aantal werkdagen als niet-papa slinkt. Mijn verjaardag vier ik al met een baby op schoot. De laatste Tour, de laatste Gentse Feesten met twee…
Ja, het komt dichterbij. En of. Beginnen denken aan namen, een origineel kaartje bedenken, praktische regelingen voorbereiden en zo meer. Want nog een goeie twee maanden (normaal gezien toch) en we zijn een wezentje rijker. Welkom? Jazeker! Maar wacht toch nog heel even, graag.
(Nog enkele dagen dus en ik rij rond in la douce France – heeft iemand goeie tips voor trips in Picardië en Normandië?)
