Gisteravond stonden ze in de AB, de mensen van The Scene. Op één iemand na in originele bezetting. Ze zijn er weer eens aan begonnen, jaren na het einde van de groep.

Ik herinner me één optreden te hebben gezien van hen indertijd. Het moet in ’96 of ’97 zijn geweest: Rock Caracalla in Aalter. Toen was het trouwens een geweldige affiche: samen met Noordkaap en (The) Nits. Stijn Meuris die (The) Nits aankondigde als de strafste groep van Nederland. De heren zelf die in hun toenmalige bezetting voor het laatst optraden in ons land. Later zouden ze weer herschikken. Enfin, The Scene opende en dat was goed, herinner ik me.

In de AB was het ook oké. Ze passeerden allemaal de revue: “Zuster”, “Maan”, “Blauw”, “Liefde” (één van de allerbeste nummers van hen), “De schaduw van het kruis”, “Rigoureus” (een dampende versie toch weer), “Feest”, “Iedereen is van de wereld” (meegebruld tot en met), “Brand”… The Scene is een hitmachine, zo lijkt het wel (beelden hier).

Thé Lau heb ik al solo gezien en dat kon me meer beroeren. dat was meer uit het hart, gevoeliger, directer, meer Brel, scherper… De dichter met de schuurpapieren stem, daar hou ik van. Met de band achter zich is het ietsje anders, maar oké. Soms lijkt het iets té veel op elkaar, andere keren bewijst The Scene gewoon enkele steengoede en erg belangrijke nummers te hebben gemaakt. En populair? Nog altijd, overduidelijk.

Het was goed gedaan, knap gespeeld, erg amusant. Maar die tweede bis hoefde niet echt. The Scene, de komende weken te bekijken op menig festival! Opnieuw! Rigoureus.