Einde van de Tour de France. De Tour van Contador, Boonen, Steegmans, Gent, bloeddoping van Vinokoerov, testosteron, de leugens van Rasmussen. Een beetje de Tour der schande toch. De Tour ook van veel diensten op de radio. Een vreemd gevoel is het altijd als La Grande Boucle is afgelopen. Volgend jaar meer. En onder een beter gesternte.

Eentje van de onvolprezen mannen van Kraftwerk. Over de Tour, om het af te leren.

Simon & Garfunkel, ja. Maar ook een songtitel van Nits. En een personage uit een film, ja. Maar ook een personage uit het leuke “The Robinsons” op Canvas. Met Martin Freeman als een telg van de familie. Juist, Tim uit “The office”, heerlijke acteur.

“The Robinsons” is heerlijke tv: grappig, mooi gemaakt, leuk tempo, verrassende scenariowendingen, … Van de BBC, hét British quality label. Ik heb van de weeromstuit op de digitale recorder alle nog komende afleveringen geprogrammeerd. Ik wil er geen missen, net zoals ik onlangs (schande ja, zo laat) “Smack the pony” heb ontdekt.

En wat heb ik ook ondervonden? Dat die digitale recorder een zegen is. Klik, duw, push op enkele knoppen en je verzamelt uren direct toegankelijke tv. Goed voor mij. Vaak kom ik laat thuis, nog niet klaar voor de slaap en dan kan ik daarnaar kijken. In plaats van de uren rommel die ik al heb geslikt. Ik heb net goed geprogrammeerd: de genoemde series, maar ook “Ten huize van” bij Karel Van Miert, een “Silent Witness”, “The crying game”, “I cento passi” (ik kijk ernaar uit want van de regisseur van “La Meglio Gioventù”), een docu over FC Barcelona en “Tien om te zien” (geen vragen daarover, het is een lang verhaal).

Eén ding is jammer: ik dacht dat zo’n schijf met een hoop gigabytes meer dan 100 uur opnameruimte zou hebben. Neen, als ik snel reken, komt dat neer op zo’n 50 uur. Het blijkt allemaal wat afhankelijk te zijn van de kwaliteit (en het bijhorend gewicht) van het programma. Zendt een zender digitaal uit of niet, dat bepaalt veel blijkbaar. Nu, ik neem aan dat -het feit indachtig dat een computergeneratie maar 2,5 jaar duurt- die capaciteit wel exponentieel zal vergroten, neen? Maar kan mijn provider dan vanop afstand updaten? Iemand?

- zapgewijs trouwens nog enorm gelachen met de totale zen-pose van (de weliswaar mooie) Gitta Callens op één van die nieuwe nichezenders

Aleksander Vinokoerov hing aan een verboden infuus.
Cristian Moreni nam er wat extra testosteron bij.
Michael Rasmussen vergat(?) te doen wat ie moest doen.
En maakte zijn werkgever zelfs blaasjes wijs.

Het is de zoveelste doping-Tour. Dat bezorgt me pakken werk, wat mij uitdaagt. Maar aan de andere kant… Zucht. Ik ga er weinig commentaar op geven, vele anderen doen dat in mijn plaats.

Maar van één ding ben ik zeker: zolang er geld, eer, prestige of aanzien te verdienen valt, zal het van dattum zijn. Het is zo inherent aan de mens. En zeker bij sportlui is het het geval, die zijn gedetermineerd om te (willen) winnen. Tricheurs zijn van alle tijden. Je kan het niet eens vreemd gedrag noemen. Maar goed te keuren? Neen! En ja, ik ben fatalistisch in zulke dingen. Wie is nog zuiver?

Twee dagen geleden is het al, het einde van de Gentse Feesten. Ik heb ze beleefd met wat gemengde gevoelens. Dé jammerlijke primeur was dat ik niet kon meespelen met mijn geliefde Lunatics. Bovendien kon ik heel weinig optredens zien, ik heb het moeten doen met enkele optredens op Sint-Jacobs én natuurlijk ook met Costello.

Voordeel was dat ik veel late diensten had. Tot 1 uur ’s nachts duurde het eer ik de stad rook. Maar dan borrelde het nog volop in de stad. En ik heb meermaals beseft dat het mijn laatste kinderloze Feesten-passages waren.

De reinigingsdiensten hebben weer eens erg goed hun werk gedaan in Gent, de stad is zelfs tijdelijk dood en leeg. Je ziet geen enkel spoor meer van de Feesten, behalve dan het letterlijk vertrappelde Baudelopark. Waar ik volgend jaar hoop te wandelen met de kleine Decroubele. Ook een feest, naar het schijnt.

Een tijdje geen zondagsplaat meer gehad, daarom nu maar eens een maandagse schijf: dit nummer is voor mij dé zomerhit, de terugkeer van (les) Rita Mitsouko (mooie interactieve site trouwens). Een bijwijlen vreemd Frans collectief dat ook al meer dan 20 jaar meegaat, bij mijn weten. Dit “Ding dang dong” is aanstekelijk, zomers, fris, doet me denken aan Jo Lemaire, heeft ook iets “Eurovisiesongfestivalachtigs” in zich, maar swingt als 7.000 dolgedraaide kanaries op speed. Voor als een zomerdepressie plots de kop opsteekt…

Bij de radio werken, betekent natuurlijk je stem lenen aan het een en ander, van interview over reportage tot het (sport)nieuws lezen en van die dingen. Er is nu -heel erg toevallig, omdat ik nogal wat late diensten heb tegenwoordig- een leukigheidje bijgekomen: ik heb al enkele keren de uitslag van de “Megabike”-competitie (wordt altijd getoond vlak na het programma van Karl Vannieuwkerke) ingelezen voor de tv-collega’s. Dat stelt op zich niets voor, maar ‘t is wel een teken van de synergiegolf die zich door de redacties hier verspreidt. Alles kan. Of moet kunnen. Of toch bijna.

Wel leuk om eens wat wervends in te lezen, eerder dan iets journalistieks. Smaakt naar meer. Jippie synergie! En ondertussen kijk ik ook uit naar het vernieuwde Radio 1, dat stilaan zijn nieuwe kleren krijgt. Hopelijk goed gewassen en gestreken. Met een verfrommelde kraag, dat graag ook.

Fervente reizigers en globetrotters zijn vrienden annex collega-Lunatics Geert en Stef. Geert werkt bij TV-Brussel en voor die zender maakt ie een tocht van vijf weken van Brussel naar Peking, met vooral ook een lange doortocht door het onmetelijke Siberië en een intrede in Mongolië en China. Samen met Stef en nog drie andere kornuiten.

Een trek met twee behoorlijk oude tweedehandsauto’s wordt het: niet alleen met een reportagereeks op TV-Brussel en bijdragen op FM Brussel als doel, maar ook aan de goede zaak wordt gedacht. Een ngo die bezig is met de klimaatproblematiek en het Kinderkankerfonds zullen er wel bij varen. Exploreer eens de blog die ze hebben aangemaakt, je kan het reizende vijftal op de voet volgen op Brussel-Peking.

Wat zullen die mannen met straffe verhalen afkomen eind augustus. Ja, ik ben wel (positief) jaloers nu op hen. Morgen zijn ze in Berlijn en volgende week vrijdag al in Moskou. Het ga jullie goed, vrienden!

Met de deur in huis: Elvis Costello was wonderlijk gisteren op Blue Note (een optreden dat meer dan 2 uur duurde): klassewerk, gedreven, begeesterd, gestileerd, met volle goesting en vol vakmanschap. Echt waar, één van de beste optredens die ik ooit heb ik gezien, denk ik. Ooit zag ik hem in het Casino van Oostende (jaren geleden, met een niet nader genoemde bloggende dame), dit was nog eens stukken beter. Costello is een koning, het bewijs dat het niet allemaal hip moet zijn om uitstekend te zijn.

Mooi was hoe hij zichzelf profileerde as duo met Allen Toussaint (wat ook zo was, de man was verantwoordelijk voor zowat alle arrangementen). Vreemd vond ik wel hoe Steve Nieve duidelijk een bijrol kreeg toebedeeld, in Oostende die keer was ie duidelijk de grote mijnheer naast Costello.

Hoogtepunten? Pff, veel. Eén van de hoogtepunten was toch wel de brass-versie van “(I don ‘t want to go to) Chelsea” (dat nummer is verdorie bijna 30 jaar oud!). Daarom ook met heel veel plezier het originele clipje hieronder!

Ik herinner me ook lange, uitgesponnen versies van andere klassiekers (“Watching the detectives”), stukken uit zijn plaat met Toussaint, naast minder jazzy stukken waarin ie de pure singer-songwriter in zich liet bovenkomen. En van blues, reggae en Cubaanse ritmes heeft ie ook kaas gegeten. De hele menigte ging plat voor “I want you” (eindelijk ook stilte buiten de tent), terwijl ik die versie net iets minder vond. En met wat foutjes, dacht ik zo. Leuk om weten trouwens dat veel koppels op die plaat zijn getrouwd terwijl het een nummer is over een prostituee.

Wat een klassebak. Wat rondstruinen op het net leert me dat mijnheer Declan MaManus zelfs een heuse carrière als acteur heeft, zelfs niet in de minste dingen. In “Frasier” en van die dingen. Zelfs in “Spiceworld” en “Austin Powers”. Die mens is een miljoenenpoot. Die dan nog getrouwd is met een ferme, jazzy madam ook.

Zo, ik weet op welk schijfje ik mezelf ga trakteren. Zal mooi prijken naast de toch al wel enkele Costello-platen die in mijn kast staan. In deze (voor mensen die nu pas zouden overtuigd zijn van ’s mans kunde) wil ik een lans breken voor twee minder bekende albums, maar wel zeer goede: zijn “The Juliet Letters” met het Brodsky Quartet en zijn plaat (“For the stars”) met soprane Anne Sofie Van Otter. Wat een vent!

Jawel, het beweegt bij de VRT. Eerst en vooral krijgt de sportberichtgeving (nu eenmaal mijn core business) weer meer plaats op Radio 1. We blijven wel opereren onder de naam Sporza radio, maar de middengolf is weer geschiedenis. Voor heel wat mensen is dit fijn nieuws, maar ik weet ook wel dat heel wat anderen zullen sakkeren en zullen blijven hunkeren naar het “oude” Radio 1.

En in het Huis werkt een team in de donkerste kelders aan een eigen VRT-internetradioplatform.

Nu woensdagavond. Gentse Feesten. Sint-Jacobs. Groot podium. Ik zal eens zwaaien met mijn microfoon vanop de bühne.

Ik ben geen early adopter. Ooit heb ik het in mijn allereerste post al geschreven: ik ben vaak laat als het op technologietjes en nieuwigheden aankomt. Het is nog altijd zo, maar mevrouw is vaak heel erg snel in zulke dingen en heeft ook wat te bepalen in huis. Dus ja, het fenomeen “digitale televisie” heeft zijn intrede gedaan.

Ik heb na de dienst (jip, de teller wat betreft het Feesten-bezoek blijft op 1 staan) wat geprutst en geklooid met het hele ding. Het deed me terugdenken aan mijn tijd bij het inmiddels opgdoekte e-VRT, het pilootproject rond digitale televisie waarvoor ik werkte. Da’s toch ook al bijna zes jaar geleden. Intussen is het hele fenomeen duidelijk volwassen geworden.

Beeld en bediening oké, de terugkeer van Eurosport, zenders die ik niet eens kende (AB3 of TV5 Europe bijvoorbeeld), de voor mij belangrijke radiozenders digitaal door de tv-boxen (fijn!), nog wat thematische radiostations, een digitale recorder die 250 uur tv opneemt (weg met de oude videorecorder, enkel nog goed voor het antiquariaat, als curiosum of als middel om enkele privé-documenten alsnog op DVD te zetten), films bestellen vanop afstand… Ja jongens, en dat voor -kan ik je zeggen- een zeer doenbaar kostenplaatje.

Nadelen? Ja, dat wel. Teletekst (ik ben nog altijd een keiharde gebruiker) is niet zo eenvoudig, je moet teruggrijpen naar je oude afstandsbediening. En ja, er is een extra afstandsbediening bijgekomen én een bakje (box) dat je maar beter niet wegstopt, maar in het bereik zet.

Maar kom, mijn eerste indruk is goed. Extra pakketten? Neen, “Net gemist” (de VRT-toepassing), dat wel. Maar voor de rest willen we niets. We zijn toch zo weinig thuis en kijken zo weinig televisie. Alhoewel, dat kan over enkele weken wel eens ferm veranderen. Wil dat net de reden zijn dat die digitale televisie in huis is gekomen, als “bezighoud” voor een (dan) kersverse moeder. We zien wel.

Ja, ‘t is godgeklaagd. Zo een slechte zomer. En dat het geen zomers meer zijn zoals vroeger. En vroeger was alles beter. En wat is dat allemaal van die opwarming van de aarde? En hebben wij daarvoor het hele jaar zo hard gewerkt? Djudedju…

Heb je dat ook? Dat je luistert of kijkt naar het weerbericht, maar dat je twee seconden erna al niet meer weet wat er is gezegd? Talloze keren heb ik de weerman en de weervrouw al op het scherm gezien, evenveel keren weet ik erna niet eens welk weer het zal worden. Vanmiddag had ik het ook weer (what’s in a word?): nieuwsbulletin op de mij geliefde radio, dat eindigt met een weerbericht en ik weet van niets. Sorry Frank, sorry Sabine, sorry Peggy (sympathieke ex-collega), het zal een anomalie zijn in mijn hersenen. Maar ik zal het wel blijven doen: luisteren… en het niet kunnen navertellen.

En dat het nu maar heel erg snel zomer wordt, nietwaar?