Met de deur in huis: Elvis Costello was wonderlijk gisteren op Blue Note (een optreden dat meer dan 2 uur duurde): klassewerk, gedreven, begeesterd, gestileerd, met volle goesting en vol vakmanschap. Echt waar, één van de beste optredens die ik ooit heb ik gezien, denk ik. Ooit zag ik hem in het Casino van Oostende (jaren geleden, met een niet nader genoemde bloggende dame), dit was nog eens stukken beter. Costello is een koning, het bewijs dat het niet allemaal hip moet zijn om uitstekend te zijn.

Mooi was hoe hij zichzelf profileerde as duo met Allen Toussaint (wat ook zo was, de man was verantwoordelijk voor zowat alle arrangementen). Vreemd vond ik wel hoe Steve Nieve duidelijk een bijrol kreeg toebedeeld, in Oostende die keer was ie duidelijk de grote mijnheer naast Costello.

Hoogtepunten? Pff, veel. Eén van de hoogtepunten was toch wel de brass-versie van “(I don ‘t want to go to) Chelsea” (dat nummer is verdorie bijna 30 jaar oud!). Daarom ook met heel veel plezier het originele clipje hieronder!

Ik herinner me ook lange, uitgesponnen versies van andere klassiekers (“Watching the detectives”), stukken uit zijn plaat met Toussaint, naast minder jazzy stukken waarin ie de pure singer-songwriter in zich liet bovenkomen. En van blues, reggae en Cubaanse ritmes heeft ie ook kaas gegeten. De hele menigte ging plat voor “I want you” (eindelijk ook stilte buiten de tent), terwijl ik die versie net iets minder vond. En met wat foutjes, dacht ik zo. Leuk om weten trouwens dat veel koppels op die plaat zijn getrouwd terwijl het een nummer is over een prostituee.

Wat een klassebak. Wat rondstruinen op het net leert me dat mijnheer Declan MaManus zelfs een heuse carrière als acteur heeft, zelfs niet in de minste dingen. In “Frasier” en van die dingen. Zelfs in “Spiceworld” en “Austin Powers”. Die mens is een miljoenenpoot. Die dan nog getrouwd is met een ferme, jazzy madam ook.

Zo, ik weet op welk schijfje ik mezelf ga trakteren. Zal mooi prijken naast de toch al wel enkele Costello-platen die in mijn kast staan. In deze (voor mensen die nu pas zouden overtuigd zijn van ‘s mans kunde) wil ik een lans breken voor twee minder bekende albums, maar wel zeer goede: zijn “The Juliet Letters” met het Brodsky Quartet en zijn plaat (“For the stars”) met soprane Anne Sofie Van Otter. Wat een vent!