Het zal me nog niet veel overkomen zijn sinds mijn achttiende, maar gisteren was het zo: ik heb de openingsdag van de Gentse Feesten totaal niet meegemaakt. Nu ja, overdag moest ik werken en ‘s avonds was er de home warming van goede vrienden H. en L.: gezellige boel daar en een voortbrouwsel op hun heerlijke barbecue van de week ervoor.

Maar goed, ik kon ‘s nachts nog wel eens door mijn stad struinen, maar ik ben in mijn zetel beland, heb nog een SMS verstuurd naar een verdwaalde feestganger, maar meer niet. Ik twijfel nu of ik het heb gehad met de Feesten of niet, of ik ouder word of niet. Maar ach, misschien is het allemaal toeval.

Vorig jaar heb ik de Feesten wat beperkt moeten volgen. Ik had veel dagdiensten op mijn werk (de Tour vereist mankracht op de openbare omroep), waardoor ik me zeer moest inhouden. Dit jaar heb ik zowat de hele Gentse Feesten late diensten, ik vraag me of dat toeval is of een kronkel van onze “roosteropsteller”. Het heeft één nadeel: je kan niet echt naar optredens (ik kan ook zélf niet optreden met mijn improclubje) want tot middernacht ben je aan het werk. Het heeft één groot voordeel: tijdens nacht en ontij kan je de hort op en mag het best laat worden, de wekker laat zich toch maar horen na de middag – wat voor een intrinsieke nachtmens als ik een zegen is.

Nu, twee GF-avonden staan vast bij mij. Dinsdag ga ik op het Blue Note Festival kijken en luisteren naar Elvis Costello en woensdag ben ik zowaar presentator op het groot podium op Sint-Jacobs,waardoor ik zeker al Aranis, Djamelike, Flat Earth Society en The Krazy Mess Groovers meepik. Voor de rest wordt het nachtelijk afspreken en horen wat ik zoal gemist heb. En dat vooral ook lezen op Gentblogt, dat zich dezer dagen weer ontpopt tot de toch wel strafste blog die ik ken.

(foto: www.elviscostello.info)

Voor de rest wordt het afwachten: waarschijnlijk zien ze me -zoals de voorbije jaren- niet op de Korenmarkt of op Sint-Baafs, zal ik zeker in het Baudelopark langsgaan en op Sint-Jacobs (tiens), maar ik vraag me af of de drukte van de Vlasmarkt (Irish Coffee Plaza) me nog wel kan bekoren. En de Oude Beestenmarkt blijft waarschijnlijk ook onbekend terrein dit jaar. Na de Feesten moet ik het bilan opmaken: ben ik oud geworden of niet? (hihi)

Zo, nu wacht de radio weer. Wellicht na mijn dienst toch eens piepen in de binnenstad…

Ja, ik hoor weer zoals het moet aan de linkerkant. Ik ben vandaag platgelegd door een man in een witte jas die mijn binnenoor heeft verdoofd, erin heeft gesneden en er iets heeft ingestopt. Klikt kinderlijk, maar simpel was de operatie nu ook eenmaal. Na drie kwartier stond ik weer buiten Sint-Lucas. De keren ervoor dat er diabolo’s werden ingebracht (al een keer of drie) moest ik telkens onder volledige verdoving én een halve dag binnen, nu was het duidelijk sneller gekeerd. Al had ik toch wel een klene appelflauwte vanmiddag. M’enfin, nu hopen dat ik er vanaf ben. Na zes maanden gesukkel mag dat wel. En de dokter heeft het bevestigd: ik kan beter vanzeleven niet meer zwemmen of duiken, té gevaarlijk voor mij. Gelukkig deed ik dat sowieso al niet, dus geen ramp. Tot hoors.

Gewoonweg even reclame maken voor mijn geliefde Lunatics. Ikzelf kan niet meespelen dit jaar op de Gentse Feesten (een jammerlijke primeur), maar hou je zeker niet in om een ticketje te boeken! Lachen!

Hmm, de vierde werkdag zit er al op. Op de nieuwe werkvloer, tijdens een nieuwe Tour. Laat me zeggen dat die grote groep sportmedewerkers samen me best bevalt, ik ben nu eenmaal meer gemaakt voor de sfeer van een uitgebreide bende dan voor een klein combo. Blijkt toch weer. En de Tour is best boeiend, al is het jammer dat ik de doortocht in Gent heb moeten meemaken vanuit het Omroepcentrum in Brussel. First things first.

En voortgang in het Eustachius-dossier. Ik zeg wel voortgang. Geen vooruitgang. Mijn rechteroor is zo goed als perfect nu, het linkeroor niet. Weer wat vocht en zo, kortom, een operatie dringt zich op. Vrijdag plaatst den doktoor een diabolo, om het middenoor volledig vrij te maken. Stelt weinig voor, hoor. Plaatselijk verdoven en hop, weer weg. En dan kan ik er wellicht weer tegen voor een hele tijd. Hopelijk heeft de kleine Croubelia(a)n(e) betere flappers.

En ik moet me dan maar eens met mijn trommelvliezen wentelen in de reeks polyfonie-cd’s die ik via de sympathieke KUL-musicoloog Prof. Ignace Bossuyt heb verworven. De man mailen met enkele vragen, leverde zowaar een sympathiek antwoord op. Zuppa! ‘t Zijn eens andere klanken dan mijn manie voor “Radio 1-namen”. Want in oktober komen nu ook Crowded House én Tom McRae naar ons land. Ik zal ook naar hen met plezier luisteren.

En nu… allez, klaar voor nog wat Tour-geweld. En meer…

Ja, zo kan je het noemen: een gevoel dat een cocktail is van heimwee (hoewel la douce France niet mijn Heim is of mijn Heimat), het zwarte gat, terug willen keren, blij dat je toch weer thuis bent en niet weten hoe je de eerstvolgende dagen wil en moet aanpakken. Wee dus.

De vakantie zit erop? Nu al! Morgen start het werkende leven weer. Er is weer het Tour de France-programma op Radio 1, waarvoor ik de redactie doe. En ondertussen moeten ook nieuwsberichten worden gemaakt en interviews en diets meer. Ik start met twee vroege diensten en mag me morgenochtend al direct verwachten aan werk rond de uitspraak over de straf voor Floyd Landis (de dopingzondaar van vorig jaar, weet je nog?) en mogelijke andere dopingverhalen. Maar de show gaat voort en morgen start in Londen de Tour de France. Weer eens geregeerd en gekleurd door dopingverhalen allerhande. Maar het is en blijft een heerlijk iets om daarmee je radiodagen te vullen.

Nooit eerder ging ik zo vroeg op vakantie. Meestal koos ik voor augustus of september, nu is het vroeger geworden door de komst van de kleine Croubeliaan. En ik heb heel wat dagen opgespaard om vanaf de geboorte en in het najaar heel wat thuis te kunnen zijn. Dus waar het voor de meeste vakantiegangers nog moet beginnen, is het voor mij al afgelopen. Vreemd. Volgend jaar toch weer anders.

De trip van acht dagen doorheen Picardië en Normandië is goed geweest. En mooi. Met Lien als heerlijk gezelschap. Inderdaad, geen goed weer. Veel te veel wolken gezien, maar ‘s namiddags konden we vaak toch genieten van de zon (‘t was daar alleszins beter dan hier).

Wat we gezien hebben? De baai van de Somme en enkele dorpjes daar (Le Crotoy, St-Valéry sur Somme), de reminiscenties aan Jeanne d’Arc, de kathedraal van Rouen, enkele stranden, relicten en kerkhoven uit oorlogstijden (Utah Beach en Omaha Beach), het kasteel van Balleroy, de abdij van Cerisy-le-Fôret (mét een Vivaldi-concert ‘s avonds), de west- en noordkant van La Manche met de ruwe stranden, de kliffen, de haventjes en de dorpen (Vauville, Diélette…), mooie grillen der natuur als le Nez de Jobourg en Cap de la Hague.

Daarna nog de Mont-St-Michel (mooi, maar net te toeristisch), om dan in Basse-Normandie terecht te komen in een geweldig kasteel. Ik voelde me er echt een kasteelheer, door het historische kader, de pompeuze kamers, het inspierende salo, de eigenaars (officiel nog markies én markiezin!) die zeer hartelijk waren… En daar hebben we vooral het groen van de Orne-streek bewonderd én een resem kastelen bezocht (Mortrée, Davigny, kasteel van Sassy…) en bekeken. En finaal nog Honfleur (vreselijk kneuterig, dat wel) en de witte kliffen van Etrétat.

Bilan is dat Frankrijk echt wel volgestouwd is met mooie plekken. Zo’n aardig en groot land. De Fransen vind ik een heerlijk volk en hebben van mij hun plaats in de galerij verdiend, naast de Italianen en hun land. Vooral het binnenland van Normandië is fel onderschat, is me wel duidelijk nu. Nog een hoop te ontdekken dus in dat land, al zou het de volgende keer toch wel weer Italië kunnen worden.

En intussen is het “opkramen” en verzamelen geblazen. Mails gelezen (vooral spam verwijderd ja), enkele blogs alweer bijgebeend, een to do-lijst mee opgesteld (want voor de kleine komt, wachten nog een hoop klussen in huis) en ik besef dat het weer het gewone leven is. De agenda is alweer volgestouwd (werk + de bijkomstigheden van een sociaal leven, maar die zijn leuk) en we moeten er weer tegenaan.

Net nog eens door de foto’s gestruind. Tijdens de vakanties excelleert mijn liefde voor fotografie (lees: vooral zelfs plaatjes schieten). Er zijn weer een kleine 700 digitale picturijnen meegebracht, ik heb er hier al enkele geplaatst en de komende tijd komen er nog wel enkele hier te staan. En dan moet ik eindelijk eens die Flickr vullen. Nog een to do. Aargh. Was het maar nog vakantie…

DE ZITTERS

Puistzwart, pokdalig, hun ogen met groene ringen
Omrand, hun bolle vingers aan hun dij verkrampt,
Hun schedeldak bezaaid met vage uitstulpingen,
Als schilferplekken aan een oude muur geklampt,

Zo enten zij met stuiptrekkend liefdesverlangen
Hun zonderlinge knoken op het zwart karkas
Van hun gestoelte; in de stramme sporten hangen
Getrouw van ‘s morgens tot ‘s avonds hun voeten vast!

Terwijl de grijsaards met hun zittingen vergroeiden,
Voelden ze hoe de felle zon hun tanig vel doorvrat
Of staarden naar het raam waarin de sneeuw verbloeide,
En beefden met het pijnlijk beven van de pad.

De Zittingen zijn lief voor ze: het bruingesleten
Stro laat de hoeken van hun rug hun gangen gaan;
De ziel van oude zonnen licht op door de spleten
In de gevlochten halmen van ooit gistend graan.

De Zitters, knie aan tand, de krasse pianisten
Die met tien vingers roffelen onder hun zit,
Horen triest barcarolles klotsen door de misten,
En op die liefdesdeining knikt hun kersenpit.

- Maar laat hen toch niet opstaan! Of ze zijn verloren…
Ze rijzen op, blazend als een gestriemde kat,
En trekken traag hun schouderbladen op van toorn!
Bol spant hun pantalon om hun gezwollen gat

En je hoort hoe ze met hun kaalkop stoten tegen
De donkere muren, slefsloffend met kromme gang,
Hun jas lijkt woeste ogen te hebben gekregen
Die haken aan je blik vanuit de diepe gang!

Hun onzichtbare handen staan je naar het leven:
Bij hun terugkeer spuwt hun blik het zwarte gift
Dat in het lijdzaam oog broeit van geslagen teven,
Je zweet alsof je in een trechter werd gezift.

Weer neergezakt, de vuist verstopt in vuile mouwen,
Denken zij aan wie hen op hebben laten staan,
Terwijl een tros tonsillen tot het avondgrauwen
Onder hun slappe kin wild op en neer blijft gaan.

Wanneer de kuise slaap hun oogschelen sluit, dromen
Ze op hun leuning van een hele stoelenkroost,
Van lieve zitjes, aan de leiband meegenomen
En neergepoot rondom hovaardige bureaus;

Bloemen van inkt die kladden stuifmeel laten wellen
Bedwelmen hen die op hun kelk zijn neergehurkt
Als op het scherpe lis de vlucht van de libellen
- Terwijl hun lid zich aan de korenstoppels schurkt.

- Arthur Rimbaud

VERLAINE STERFT

Een kamer, een tafel, een bed,
grillige bloemen van ijs
waaieren wit aan het raam -
de nacht staat over Parijs.

Een oud man weet zich alleen,
geen hand die de zijne vindt;
zelfs niet eens de goede troost
van een enkel glas absinth.

De muren zijn verveloos
in het armzalige vertrek,
waar ik, denkt Paul Verlaine,
alleen, als een hond verrek.

Een kamer, een tafel, een bed,
bloemenwaaiers van ijs -
zo crepeerde Paul Verlaine,
rue Descartes, Parijs.

- Jan Campert

Frankrijk is mijn ding dezer dagen, en dan zeker de regionen waar deze mensen zowat vandaan komen: Mes souliers sont rouges, die het hebben over “La turlutte”…