We zijn net terug van een heuse fotoshoot, of in mijn terminologie, een paradijs van picturijnen. Met mijnheer volume 12 als man met de camera in de hand. En met zijn actief zoontje Henri als hilarische assistent (zelden zo’n levend reflectiescherm gezien). En met van die belichting en paraplu’s en lenzen en filmrolletjes en Haselblatts en nog meer dinges.

Ja, we wilden -zo op het einde van de zwangerschap- wat extra bewijzen van het feit dat we vruchtbaar zijn. En eindelijk eens wat gestileerde foto’s met ons beider koppen op. Ik ben nu eenmaal niet zo’n liefhebber van voor de lens staan, ik werk dan ook bij de radio, haha! Mijn geliefde daarentegen is best fotogeniek. En knap en leuk om op te focussen en zo meer. Vind ik. En vaak ben ik de fotograaf met dienst bij ons, dus sta ik heel zelden zelf op de foto. En een zelfontspanner vind ik eigenlijk iets dwaas.

Nu afwachten wat het zal geven, want Bruno heeft analoog gewerkt. Voor de mensen die jonger zijn dan 20 jaar: vroeger moest je een tijdje wachten op je foto’s, daar kwam een negatiefje en wat ontwikkeling door een fotograaf aan te pas. Nu dus ook. Maar ik heb er alle vertrouwen in…

Het nieuwe Radio 1 is voorgesteld. Lees hier. Zelf behoor ik dus tot het sportsegment, op zaterdagavond en op zondagmiddag. En ook in “De ochtend” en “Vandaag”. En tijdens flitsen. En in de nieuwsuitzendingen. Behoorlijk her en der dus. U hoort het wel. Meteen mee.

Gisteren heb ik nog eens ondervonden waarom ik journalist wou worden én waarom ik graag voor een audiovisueel medium wou werken. Elf uur lang heb ik gas gegeven en het deed zelfs deugd. Niet dat er endorfines werden afgescheiden in mijn hoofd, dat nu ook weer niet, maar het was in zekere zin erg aangenaam. Stakhanovisme als genotsmiddel.

Eerst ruim te vroeg toegekomen op de redactie (voor insiders: de 4S) want er wachtte een live verslag van de Grote Prijs van Groot-Brittannië motorcross (MX1). Eerst voorbereiden, dan een beetje opladen. Daarna in de cel en achter de microfoon. Dan wat redactiewerk voor het namiddagprogramma, daarna verslag van reeks 2. Om dan snel een nieuwberichtje te maken voor het nieuws van 18 uur. Daarna het nieuws samenstellen van 19 uur en ook meelezen met de genaamde Kristien Bonneure. Nadien nog tv-beelden bekijken van de afgelopen (sport)dag, Sint-Truiden-Charleroi volgen, redactie doen voor het avondprogramma. En ook nog het nieuws van 22 uur én van middernacht samenstellen én meelezen (met de bijwijlen hilarische Lukas De Vos naast me). O ja, intussen moest er nog wat planningswerk worden verricht.

Soms is dat eeuwige weekendwerk (ja, ik werk élk weekend, tenzij ik vakantie heb, dat is nu eenmaal eigen aan sportjournalistiek) minder aangenaam, maar een lange dag als gisteren toont nog eens aan dat het vaak erg dynamisch, uitdagend en interssant kan zijn. Het was in “Vacature” -dacht ik- dat het beroep van radiopresentator onlangs als droomjob werd genoemd door de meeste respondenten. Nu, aan elk beroep zijn schaduwkanten, maar toch, ik kan het volgen. Niet dat ik presentator ben, verre van, ik ben gewoon een verslaggever (klinkt minder beladen dan “journalist”). Maar ik zal wel eens wat variatie willen…

O ja, heel erg binnenkort is er de voorstelling van het vernieuwde Radio 1. Geen enorme rol voor mij, integendeel. Ik blijf in de luwte. Er zijn zo van die momenten.

Ik ben al maanden aan het twijfelen, maar nu toch: Fleetwood Mac als zondagsmuziek, zij het op maandag deze keer. Het doet me terugdenken aan mijn jaren secundair onderwijs in het roemruchte Sint-Jozefinstituut in Kortrijk. Waar broeders nog de plak zwaaiden. Voor een deel toch. Eén van de vaste schijven toendertijd was de groene “Greatest Hits” van Fleetwood Mac (naast Depeche Mode, R.E.M., Jarre, …). Voornamelijk gevuld met oude krakers en extracten uit één van hun meesterwerken, “Tango in the night”. Enfin, “Everywhere” dan maar. Leuk nummer en een leuk kostuumfilmpje als clip. Zondermeer.

O jawel, de tickets zijn besteld: voor Arcade Fire, Bloc Party en Interpol. Drie exponenten van de nieuwe bombast en de nieuwe doom die in november zowaar in een tijdsbestek van drie weken naar België komen. Vorst en Antwerpen, ik zal er zijn! En zeg nu nog eens dat ik een slechte muzikale smaak heb, démodé ben en ben blijven hangen in de eighties. Addergebroed!

En vooraleer ik ervan beschuldigd word een slechte vader te zijn die moeder en kind ongeoorloofd in de steek laat: ik zal dat kleintje de beste riedeltjes influisteren en voorzingen. Als dat geen opvoeding is!

Tja, een wonderdokter annex geduldige man annex handigaard heeft geprobeerd om de computer te redden. Het ding open krijgen was al een helse klus op zich, de dissectie ervan nog wat meer. Onder het keyboard is alles opgeblonken, maar bij de eerste aanblik zag het er niet goed uit. Een vochtspoor tot aan de connector die aan het moederbord vasthangt. En inderdaad, ook nadien werkten vooral toetsen van de onderste lijn (-w, -x, -c, de punt, de puntkomma…) niet meer.

Ferm geraakt dus. Jammer. Pech. Intussen is het ding al terug richting producent. Voor een offerte en waarschijnlijk dus een nieuw moederbord. Zotte kosten, maar liever dat dan een nieuwe computer. Daarvoor ben ik té weinig een freak en is ons huidig bakske meer dan goed genoeg én nog veel te jong om al af te schrijven.

Nu een maand geduld hebben zeker vooraleer het ding terug is? Och, er staan intussen andere gebeurtenissen op stapel.

- Heb ik met een fijn maal gevierd dat ik al 2 jaar getrouwd ben, dat mijn madam het zo lang uithoudt met mij en ben ik me er (na 11 en een half jaar samen, dino’s die we zijn) van bewust dat ik het zo zou herdoen. Aha! En neen, (openingsdans) “La chanson des vieux amants” van Brel heeft niet weerklonken, zulke traditionalisten zijn we nu ook weer niet.

- Zijn we ook afgelopen weekend enorm bezig geweest met “Operatie Nog-snel-een-hoop-mensen-eens-zien”. En we zullen doorgaan, Ramses Shaffy-gewijs…

- Heeft de Zaak-Ye tot ferme sancties geleid, ik had het eerlijk gezegd niet verwacht.

- Ben ik ook die oen geweest die het nodig vond witte wijn over zijn laptop te morsen. Eerst blokkeerden enkele letters, even later ook het hele toestel. Gelukkig hebben we enkele kostbare bestanden en foto’s op tijd kunnen redden en kunnen overhevelen naar een externe harddisk. Nu alle hens aan dek om alsnog het keyboard en eventueel ook (maar ik hoop dat dat niet nodig is) het moederbord te redden. Desnoods maar naar de hersteldienst van het merk, maar dan ben ik het ding een maand kwijt zowat. Feit is dat de -e en de -r al opnieuw werken, maar de -w, de-x en de -c niet meer. Vanwaar ik dit dan typ? Vanop een andere laptop, tiens. Plots besef ik hoe gehecht ik eigenlijk ben aan dat ding, hoe belangrijk computers, mail en van die zaken zijn in mijn leven. Hopen ook dat we ‘t vandaag alsnog gefikst krijgen. Maar ach, het is maar materie. Toch? Die foto’s hebben we terug (blij dat ik ben, ik ben daar enorm aan gehecht) en ach bis… als de kleine Croubeliaan maar goed ter wereld komt, huilt en ademt. Wat is dan de waarde van wat toetsjes en een verzameling bonte chips? Computers en ik, het wordt nooit wat!

- Weet ik steeds meer dat dat vervelend nietjesmachine-achtig ding bij de orthodontiste mij elke keer weer angstzweet doet uitwasemen.

- Zie ik toch overal weer de verzuring toeslaan en memmen mensen zonder enige reden. Dat vroeger alles beter was? Dat de jeugd van heden geen waarden meer heeft? Dat we op de apocalyps afstevenen? Zucht.

- Heb ik ook de indruk dat de diensten op het werk tegenwoordig per definitie langer duren dan de normale 8 uur en 37 minuten. Dat heb je dan met onderbezette redacties. Jaja, militanten en vakbondslui aller landen, ook bij ons, ook bij ons. De staatszender ontsnapt niet aan het Grote Synergetische Efficiëntiemonster.

- Blijft de zomer een zomer van mijn absolute kl…apeien. Mocht ik geen andere dingen te doen hebben in september, ik had zowaar een vlucht durven boeken naar Ibiza, naar Torremolinos of naar Benidorm, of naar één van die andere ellendige plaatsen.

- Komt die sprot mijner vlees en bloed dichter en dichter, ik loop tegenwoordig zenuwachtiger dan anders rond. Maar praktische zaken als doopsuiker, geboortekaartjes, de gevreesde “koffer om mee te nemen” en diets meer zijn klaar. Mocht ik nu nog mijn term kunnen uitdoen op het werk (dus tot 5 september), dan mogen de baren der barensweeën zich laten gevoelen.

- Boeren we voort…

- Baren we voort…

Wat was dat ook een machtig nummer zeg: “Rythm is a dancer” van Snap (1992). Eén van de eerste nummers met een forse beat die niet goedkoop, commercieel, flauw of marginaal aandeden. Een geweldig geluid, opzwepend en sexy. Met een videoclip typisch voor die tijd: industriële structuren, enkele fractals, een negerin met een klok van een stem en mist, veel mist. Blij weerzien!

Het is weer volle actie, daar op de Seebühne, in Bregenz, in Oostenrijk. “Tosca” van Puccini. Met een alweer oogstrelend podium, zo lijkt het wel. Bijna letterlijk te nemen dit jaar.

Het is mooi geworden, in vergelijking met eind april. Kijk maar:

Het jeukt in mij, ik wil wel eens opnieuw richting de Bodensee. Wie weet iets voor volgend jaar? Of later eens? Een andere opera? Want om de twee jaar staat er iets nieuws geprogrammeerd…

(geïnspireerd door één van de meesterwerken van Leonardo da Vinci) (zie afbeelding)

Als ik onze agenda van de voorbije weken én van de komende weken bekijk, valt op dat de geboorte van de kleine Croubeliaan wel erg dichtbij komt. Normaal gezien is het over drie weken zover, maar een volkswijsheid leert dat de laatste maand van de zwangerschap eigenlijk ook de laatste dag is. Tja. Wat valt nog op? Dat we een ietwat vreemde vorm van nestdrang praktiseren, namelijk zoveel mogelijk de “intimi” nog eens zien, bij voorkeur aan een tafel met voldoende drank en spijzen. In eigen huis of elders.

Tegenwoordig zien we twee à drie keer per week een deel van onze vriendenkring. En nog snel eens alle dichte familie ook. Nog heel even zo, nog even voor de uitbreiding bij ons een feit is. ‘t Lijkt wel afscheid nemen van de “jaren des onschulds”. Die laatste avondmalen. Zo met een flesje Montepulciano-wijn (of een variant erop), iets van cava vooraf, wat chocolade achteraf… Of mosselen, ook al vaak onder mijn reukorgaan geschoven. Hyperorigineel is het wellicht niet, maar wél des te lekker! En deugddoend, want een boel volk kennen, is eigenlijk erg aangenaam (tenminste als je zoals wij trekken vertoont van het sociaal dier-zijn).

De komende weken nog meer van dat, want dan kan het plots wel eens voorbij zijn voor een tijdje. Al bestaan er geen plannen om ons plots te beginnen opsluiten. Integendeel. Santé, mes amis!

(Ik hou niet van reclame hier, maar het recentst bezochte restaurant was even exquis als het gezelschap; de “Aperto Chiuso” is toch wel een ferme aanrader! Prego. En wat het restaurant te zien heeft met Da Vinci en zo, dat zoek je maar eens uit…)

Ik heb eens opgekuist in mijn bloglijstjes, RSS-feeds en aanverwante vaste URL’s. Soms ziet een mens door het bos de bomen niet meer. Afijn, ik heb her en der wat blogs verwijderd (excuus daarvoor) en zo is er plaats geschapen om er nog enkele (nog te ontdekken) nieuwe bij te voegen. Zo rond het getal 100 blijven hangen, lijkt me meer dan voldoende.

Ik ben wel eens benieuwd hoeveel blogs een gemiddelde blogger zelf volgt. Bij sommigen heb ik de indruk dat ze een feed hebben van honderden adressen, anderen lijken erg beperkt bezig. En wat met bezoekfrequentie, intensiteit van lezen, al dan niet reageren of lurken? Zelf lees ik een tiental blogs zowat dagelijks, een 40-tal meermaals per week en de rest één keer per week of minder. Ben ik nu een doorsnee bloglezer?

Ik heb een plaat van de mens Black, maar bij mijn weten is zijn “Wonderful life” zowat het enige wat ie hitgewijs heeft gepresteerd. Prachtig nummer, uit de tijd toen de Yamaha DX7 nog dé hippe machine voor keyboardspelers was. We schrijven 1987. Ik wou ook zo’n instrument, maar geld én vooral muzikaal talent ontbraken. Afijn, het leven kan toch mooi zijn. Volgens Black toch. Weet iemand trouwens wat er van die man is geworden?

Update: De eerste reactie brengt me op het spoor: mijnheer Colin Vearncombe zingt nog altijd, maar echt zeer succesvol kan je het niet noemen.