(geïnspireerd door één van de meesterwerken van Leonardo da Vinci) (zie afbeelding)

Als ik onze agenda van de voorbije weken én van de komende weken bekijk, valt op dat de geboorte van de kleine Croubeliaan wel erg dichtbij komt. Normaal gezien is het over drie weken zover, maar een volkswijsheid leert dat de laatste maand van de zwangerschap eigenlijk ook de laatste dag is. Tja. Wat valt nog op? Dat we een ietwat vreemde vorm van nestdrang praktiseren, namelijk zoveel mogelijk de “intimi” nog eens zien, bij voorkeur aan een tafel met voldoende drank en spijzen. In eigen huis of elders.

Tegenwoordig zien we twee à drie keer per week een deel van onze vriendenkring. En nog snel eens alle dichte familie ook. Nog heel even zo, nog even voor de uitbreiding bij ons een feit is. ‘t Lijkt wel afscheid nemen van de “jaren des onschulds”. Die laatste avondmalen. Zo met een flesje Montepulciano-wijn (of een variant erop), iets van cava vooraf, wat chocolade achteraf… Of mosselen, ook al vaak onder mijn reukorgaan geschoven. Hyperorigineel is het wellicht niet, maar wél des te lekker! En deugddoend, want een boel volk kennen, is eigenlijk erg aangenaam (tenminste als je zoals wij trekken vertoont van het sociaal dier-zijn).

De komende weken nog meer van dat, want dan kan het plots wel eens voorbij zijn voor een tijdje. Al bestaan er geen plannen om ons plots te beginnen opsluiten. Integendeel. Santé, mes amis!

(Ik hou niet van reclame hier, maar het recentst bezochte restaurant was even exquis als het gezelschap; de “Aperto Chiuso” is toch wel een ferme aanrader! Prego. En wat het restaurant te zien heeft met Da Vinci en zo, dat zoek je maar eens uit…)