Indertijd was ik het spoor bijster, maar nu heb ik het misschien teruggevonden. Gisteren heb ik -geen gezever- voor het eerst meegespeeld met MVC Hansbeke. Minivoetbal dus.

Ik besef maar al te zeer dat ik best aan sport doe. Goed voor lijf en leden, nog wat extra mensen leren kennen, eens iets anders doen dan media, computer- of theatergebonden activiteiten en diets meer. Al gaat het vooral om het sportieve, ik besef dat ik nu eenmaal aan sport moet doen. Gezondheidsoverwegingen en zo en ik heb het toch moeilijk om kilootjes af te houden, een onregelmatig werkrooster annex leven is niet zo ideaal voor het metabolisme, me dunkt. En het is gebleken dat lopen toch een iets te eenzame bedoening is voor mij.

Afjn, op uitnodiging van een vriend van een vriend ben ik gisteren naar Landegem getrokken om daar eens een proefwedstrijdje te spelen. Ik ben veruit de jongste van de ploeg, maar toch ben ik tientallen doden gestorven op het veld. Duidelijk: mijn fysieke conditie benadert die van Ariel Sharon (jaja, hij leeft nog) en mijn reactiesnelheid is die van een gedrogeerde garnaal. Om het maar niet te hebben over mijn positiespel: ik liep té vaak verloren, moest té veel de bal echt opzoeken. De kip en de kop.

Bij de grote ploegen sturen ze een tester met een dergelijk rapport door, ik mag blijven. Ach, ik heb me voorgenomen om toch wat aan die fysiek te werken én minivoetbal als spelletje heb ik ooit goed gekend. Het is een systeempje, een automatisme, basket met de voeten eigenlijk. Je kan het echt leren, als je toch een minimum aan techniek hebt (niet dat ik plots de nieuwe Ronaldinho ben, maar er zijn mensen die minder kunnen met een bal).

We hebben verloren met 10-8 van de A-ploeg (juist, wij zijn de B-ploeg). Way to go, maar ik overweeg sterk om me aan te sluiten bij de minivoetbalbond om mee te mogen doen in de competitie. Geen kattenpis trouwens, derde provinciale in het minivoetbal hé. Woeha! Maar Mister Agenda zal toch zijn (lees: haar) akkoord moeten geven. MVC olé olé!

Toegeworpen door Mike. Over mijn o zo geliefde Gent. Waar en hoe?

Mijn favoriete snelle hap: Ik ben een échte Belg, een gourmand van friet en aanverwanten, vaak even lekker als een maaltijd die 10 keer zo duur is. Twee adressen bij mij: “De fritoloog” op het Fratersplein en de tent van de beste Turkse frietenbakker op Sint-Jacobs. O ja, het koetsje op de Vrijdagmarkt doet het ook goed.

Mijn favoriete winkel: Hmm, ik ben een man, weet je. Dus creatiever dan wat platenzaken en boekhandels zal ik niet uit de hoek komen. Ik heb geen “speciale” winkels die me aantrekken eigenlijk.

Mijn favoriet restaurant: Enkele toch, afhankelijk van de bui. Laat het ons houden op “Aperto Chiuso” in de Sleepstraat, “Keizershof” op de Vrijdagmarkt, “La Cena” in de Lange Steenstraat en ik wil nog eens langs bij “De 3 biggetjes” in het Patershol. O ja, de Sicilaan aan het Huis van Alijn, “Il cortile”, is ook een plek vol lekkernijen.

Mijn favoriete plaats om vrienden mee naartoe te nemen: Een toertje van aan ons huis, via Oudburg, Huis van Alijn, Gravensteen, Gras- en Korenlei, Vrijdagmarkt doet het altijd goed. Cliché? Jip! Mooi? Jip!

Nog 5 vermeldenswaardigheden:

* het zicht op de Oude Vismijn, van aan de bankjes aan het Vleeshuis (foto)

* de erg mooie site Citadelpark-S.M.A.K-Museum voor Schone Kunsten (moet ik dringend nog eens naartoe)
* onze buurt (de driehoek tussen Baudelopark, Dampoort en Sleepstraat): onbekend én onbemind én onovertroffen
* Gent is een paradijs om uit te gaan en om nachtelijk nog iets uit te steken, geen stad die nooit slaapt, maar ‘t scheelt vaak niet veel – bij deze: zaken als “Trefpunt” op Sint-Jacobs en “Le Bal Infernal” aan de Vrijdagmarkt (ook de tempel van de Lunatic Comedy Club) zijn heerlijkheden
* té bezoeken, al is het maar uit architecturale overwegingen: de Minard, de Vooruit en het NTG

Gent wenkt, beste lezers! Wie mag ook eens de loftrompet laten schallen over zijn/haar stad?

Stadsgenote Els (misschien legt ze totaal andere accenten), Daan (die mens woont nu eenmaal in dé stad der steden, Parijs) en ook nog Bird On A Wire, die zich kronkelt in de stad die mij eerder onbekend is, Brussel. Vang!

Jawel, hij is in de prijzen gevallen. Lees maar eens hier: Lucas (of is het nu Matthias?) De Man wint de Jong Theater-prijs op Theater aan Zee. Eén van de vele vlerken van de Lunatics die ergens een finaleplaats of een prijs pakt. En deze keer in het “grote” theater, niet in de comedy. Mooi zo!

Zondagsplaat zoveel: één van de strafste groepen van het moment, die me bekoren met hun no nonsense. Rechttoe, rechtaan. Simpel gitaartje en wat bombast. Ik vind de “Stubtru-muziek” tegenwoordig beter dan toen ik 20 was. Man, wat vond ik die grunge indertijd maar niets. Behalve Pearl Jam dan. En gelukkig heeft ook Radio 1 nu Bloc Party ontdekt. Leuk toen ik vorige week commentaar moest geven bij motorcross en plots hoorde ik Bloc Party in mijn koptelefoon knallen: “Banquet”, volle gas.

Het voetbalseizoen is weer begonnen. Tot vreugde van velen, tot ergernis van anderen. Voor mensen die er beroepsmatig mee bezig zijn, is het toch telkens het begin van het nieuwe schooljaar. Dezer dagen en weken stort ik me er journalistiek op en wellicht zal ik regelmatig op zondag de nieuwsbulletins en “Voor de dag” vullen met voetbalberichten.

Over onze -laat ons eerlijk zijn- matige competitie waarin het al een godsmirakel is als een Belgische club ook na nieuwjaar nog Europees speelt. Met alweer Anderlecht als topfavoriet. Met een handvol spelers van Europese klasse. Maar met in mij toch de hoop dat het weer betert en dat de Rode Duivels (die meer en meer in het buitenland actief zijn) ooit weer eens vice-Europees kampioen kunnen worden. Al zal dat ook niet voor volgend jaar zijn.

Ik heb vandaag eens de lijstjes van spelerskernen van de eersteklasseclubs bestudeerd. Jongens zeg, ik word oud: er zijn kernen met niemand die ouder is dan ik ben (Standard, Genk…) en bijvoorbeeld bij Anderlecht zie ik enkel Bart Goor die een jaartje ouder is dan uw dienaar. Grmbl. Ik benader stilaan de leeftijd van de trainers. Neen, de basiself van FC Barcelona zal ik niet meer halen.

Het gebeurt af en toe. Ik rij op de E40 richting werk en vlak voor de afrit naar Evere vliegt er zo’n grote ijzeren vogel boven me. Aan één van de startroutes van Zaventem. Fascinerend. Ik heb er als jongetje nooit van gedroomd om piloot te worden, dé typische jongensdroom was me onbekend. Maar zo’n vliegtuig in volle vlucht, een gevaarte van vliegend blinkend ijzer, het doet me toch altijd verwonderd opkijken.

Gisteren kwam mijn schoonmoeder toe met een fantastisch geboortecadeau: een Maxi-Cosi, van die mooie, verfijnde autozitjes voor een kind. Laat ons duidelijk zijn, het is niet de bedoeling onszelf op te sluiten eens die kleine pruts er zal zijn. We gaan wel degelijk blijven rondsjokken, maar dan wel in elk mogelijk comfort. Mooi rood-zwart getint is die stoel, met veel dank!

Vandaag hebben we ook nog eens het ontwerp voor het geboortekaartje bekeken, ik heb me nog eens suf gedacht over de mogelijke namen (op dit moment maken nog twee jongensnamen en drie meisjesnamen kans) en ik heb die wonderlijke bolle buik van Lien aanschouwd.

En voor het eerst in mijn leven heb ik ook luiers gekocht. Enfin, dat was de bedoeling. Ik had iets verkeerds mee, dat begint al goed. De babydoekjes bleken wel juist. En mensen vragen me continu hoe het is met de buik én of ik het zie zitten. Leuk, dat wel. En in die buik rommelt dat kleintje volop. Leven in de brouwerij, zeer fijn is dat dat wezentje reageert op mijn stem als ik thuiskom. En begint te schoppen. Aandoenlijk, ja, ik heb nu al het absolute gevoel dat eigen vlees en bloed een mens raakt. Lachen ook als mijn eega chocolade heeft gegeten. Door de zogenaamde snelle suikers reageert het mensje direct. Lachen: nog niet eens geboren en nu al verslaafd.

Het doet me wel allemaal beseffen dat één van de meest ingrijpende momenten in mijn bestaan dichterbij komt. Erg dichtbij. Volgens het tellertje op Liens blog is het nog 35 dagen aftellen. Da’s verdorie maar vijf weken meer. Dat dingske maar niet te vroeg afkomt, begin september is mooi genoeg. Ja jongens, het zal me benieuwen…

(Vandaag hebben we trouwens zéér goed nieuws gekregen: we hebben kinderopvang, daar waar we het het liefst wilden. De crèche in Nieuwland -op welgeteld 2 minuten stappen van ons huis- heeft plaats voorzien voor de kleine Croubeliaan, vanaf januari 2008 tot september 2010. Mooie zaak, fijn dat de Gentse stadsdiensten meegaand waren en ingingen op onze vraag. A la bonheur!)

Soms kan alles fijn in elkaar passen. Zo de voorbije twee dagen…

Een vroege dienst die goed loopt, na nochtans een erg korte nacht omdat ik op vraag van één een opdracht heb bijgenomen en ik moest dat nachtelijk nog afwerken (later meer over die opdracht) – De garagist die geen eurocent vraagt voor zijn herstelling (mijn twee linkerhanden hadden Adolf de Golf toegetakeld met een hoop onnodige krassen en matte vlekken, ik kon er niet op kijken omdat mijn “neurose” me telkens naar die vlekken toe zoog), jaja, de carrossier wou geen rotte cent (adres op aanvraag) – Schoonvader die gisteren én vandaag weer heeft geverfd en gewreven dat het een lieve lust was, tot eer en glorie van ons huis, het is weer meer af – Horen dat de mensen van één tevreden zijn en je voort engageren – Een etentje en een gezellig praatje met de vrouw – In slaap sukkelen in de zetel en na 12 uur pitten uiteindelijk toch uit je bed donderen – Wat opruimen en wat bijwerken – De nieuwe koelkast vullen en goedkeuren – Van witte wijn genieten in Parkkaffee, getrakteerd door Els, die een heel goede reden had – Op Theater aan Zee een afstudeerproject (“Cassius”) zien van vriend én Lunatic L., die na vijf jaar regie-opleiding in Amsterdam zijn vruchten toont en duidelijk niet voor niets stage mag lopen bij Toneelhuis, een eigen visie heeft ie wel – Smoelen trekken met je vrouw en naar tv kijken terwijl ze naast je in de zetel ligt te slapen…

De komende dagen en weken hopelijk alles even goed…

Vriend J. (net terug uit India) vroeg me aan de hand van dit stukje of ik nog altijd fan ben van Alberto Moravia (foto), ooit een topper in Italië, nu min of meer in de vergetelheid aan het geraken.

Je moet weten, het erotisch-psychologisch getinte werk van de Italiaan kon me vooral al student boeien. De derde man van het drietal dat erg vaak samen in Gent optrok, S., was ook een Moravia-genieter. En nu? Ik weet niet of S. nog veel leest, ik weet wel dat J. nog altijd veel leest, ja zelfs verslindt: blogs, sites, kranten, boeken (indertijd vooral de Amerikaanse literatuur à la Ford, Amis, De Lillo).

Mijn leesprestaties zijn fel achteruit gegaan. De voorbije jaren heb ik al bij al té weinig boeken ter hand genomen. Terwijl ik vroeger een pak boeken (altijd romans en theater en soms eens wat poëzie) heb gelezen. Ik heb de mooie intentie om daar iets aan te doen, maar ik amuseer me al met zoveel andere zaken des levens. En ook mijn dagen tellen maar 24 uur. Hoe jammer ik dat ook vind.

Maar op onze vakantie (toch ook alweer bijna een maand geleden) heb ik toch nog eens wat gelezen. Ik was zeer te spreken over “Modelvliegen” van Marcel Möring (toffe site voor een auteur). Van de man die “Het grote verlangen” heeft geschreven, één mijn favorieten aller tijden (vorig jaar nog eens herlezen, maar misschien net die keer te veel). Ook de inspirator van deze blog trouwens (waar tegenwoordig een kleine writer’s block heerst)…

Ook van Moravia heb ik nog eens iets gelezen, zijn eerste werk eigenlijk, volgens hemzelf zijn beste: “De onverschilligen”. Ik was nog niet op het einde van het boek en sinds we terug thuis zijn, heb ik niet meer voortgelezen. Zegt genoeg. Ik ben zijn thematiek, zijn stijl en zijn vertelsels tegenwoordig minder genegen. Smaken evolueren zeker? Ook literair. Hebben mijn lezers dat ook?

Voordeel aan het mailtje van vriend J.: ik heb een erg goed opgebouwde boekenblog ontdekt: De papieren man. Een aanrader voor de harde liefhebbers. En nu maar die leesmicrobe opnieuw proberen te injecteren…