Wachtneurose
16 September 2007Het is bijna onnozel aan het worden. En wij zijn ook onnozel aan het worden. Ik toch zeker. Nu al 9 dagen is dat wezen(tje) te laat. En Lien wil totaal geen inleiding, epidurale verdoving en van die toestanden. Ik snap het en ik moet dat vooral respecteren.
Intussen heb ik van op het Lunatics-weekend op tijd en stond iets te horen gekregen, ik maakte er zo toch een beetje deel van uit. Maar het wachten werkt op de zenuwen, op het gemoed. Op de rust en op de voldoening. Die kleine mag eruit!
16 September 2007 om 15:50
ja! zeker mag hij eruit,ik wil ook niet meer wachten!
16 September 2007 om 20:15
en ik ben het beu hier de hele tijd die blogs te moeten controleren ! allee hup kleintje !
16 September 2007 om 20:26
Mijn beste collega Peter, geloof het of niet, maar na een paar slapeloze weken mét baby zul je met de glimlach terugkijken op je extra rust
)
16 September 2007 om 21:57
Mottig hé, de controle over agenda verliezen, het verlies van je gekoesterde zelfbeschikking!
You better get used to it, Peter!
Tom
17 September 2007 om 7:10
Als het een troost mag wezen : de baby’s die op zich laten wachten zijn meestal fotogenieker.(mama van Klaas : 14 dagen te laat)