Bij geboortes horen kaartjes. Ze zijn zowat overal rondgestuurd. En hopelijk aangekomen. Voor de priemende oogjes hier ook een exemplaar…
Met dank aan ontwerpende vriend Jonas Geirnaert en afwerkende hand én link naar de drukkers Mieke. Vakwerk! Update: Zoals terecht in de comments vermeld: ik heb het conceptueel denkwerk van Fiona over het hoofd gezien. Als vader vergeet je dingen de eerste dagen. Dus bij deze ook voluit en honderduit: merci, Fiona!
En juist, Liens broer is peter geworden, ideaal geschikt leek ie ons. De meter is iemand uit blogland, maar vooral sinds jaar en dag vormt ze met haar man een koppel zeer goede vrienden van ons. En ze was negen maanden lang zo betrokken, jaja, ook een goede keuze.
In afwachting van verser, beter, vollediger en scherper: dit prentje in zwart en wit, van kort na de geboorte van Janne.
Ik ben nu zo’n 36 uur wakker als ik dit schrijf en ben van het ene in het andere gerold, op alle vlak. Dus vergeef me dit tijdelijk writer’s block. Tientallen SMS’jes hebben Lien en ik gekregen, een hoop telefoons en wat heb ik de blogosfeer weer onderschat: massaal veel reacties op het heuglijke nieuws, zowel op Liens blogokijn als op dit adres. Blijft toch een vreemd fenomeen.
Enfin, ik ben bijna één dag vader en ik moet nog altijd wennen. Net als u wellicht, beste lezer(es). Betekent wel dat ik straks weer van het ene naar het andere moet vlammen want vaders zijn de eerste dagen na een geboorte als een reizend volkstheater … Weldra meer.
Tien dagen te laat, maar vannacht om 04.17 uur exact was ze daar. Onze dochter. Janne. Welgeteld 50 centimeter vol karakter. En 3,125 kilogram vol wilskracht. Mooi. En ja, alle clichés gelden. En enorm veel respect voor mijn vrouw. Arbeid pur sang. Maar arbeid adelt. En, arbeid veredelt. Welkom, Janne. Zéér welkom. Later veel. Later meer. Later veel meer…
Het is bijna onnozel aan het worden. En wij zijn ook onnozel aan het worden. Ik toch zeker. Nu al 9 dagen is dat wezen(tje) te laat. En Lien wil totaal geen inleiding, epidurale verdoving en van die toestanden. Ik snap het en ik moet dat vooral respecteren.
Intussen heb ik van op het Lunatics-weekend op tijd en stond iets te horen gekregen, ik maakte er zo toch een beetje deel van uit. Maar het wachten werkt op de zenuwen, op het gemoed. Op de rust en op de voldoening. Die kleine mag eruit!
Eén van dé platen van de afgelopen maanden: “The world is outside” van Ghosts. Bombast en barok, zeg je? Bwah, valt toch nog mee? En inderdaad, buiten is het te doen!
Nachtelijk. Uit de feestzaal vlak bij ons dreunen de pompende beats van “Pump up the jam” van Technotronic. Dat nummer is bijna zo oud als de straat, maar blijft een geliefkoosde meestamper. Waarom niet? Niets gebeurd intussen, toch niet op het vlak van je weet wel. Dan dood je de tijd maar met onder meer een film als “Phileine zegt sorry”, geprogrammeerd door de bevriende zender uit Vilvoorde.
Een heel sterk en bij de ballen grijpend begin heeft die prent. Nadien zakt het wel wat in, maar Kim Van Kooten (jaja, dochter van) was voor mij een revelatie. Op velerlei vlak. Bij momenten deed de film me denken aan “Le fabuleux destin d’Amélie Poulain”, de film die me de meer dan fantastische componist Yann Tiersen leerde kennen. Op andere momenten deed van Kootens snoetje me denken aan de vermoorde onschuld op het gezicht van Audrey Tatou, Amélie zeg maar. Ik moet Giphart toch eens lezen.
En intussen zijn de kornuiten van mijn improclubje op hun jaarlijkse weekend. Ik ben er voor het eerst in acht jaar (of is het negen?) niet bij. Om duidelijke redenen. Maar kom, ik hoorde dat ik op een welbepaalde manier (iets met “Croubels” in plaats van roebels) toch deel uitmaak van dat weekend. Da’s al iets.
En naast de deur speelt nu zowaar “Völlig losgelöst” van Major Tom. Duitse kitsch eigenlijk, maar ‘t wordt toch gretig meegezongen. Melancholie naar foute tijden. Op naar de nieuwe tijden…
Het toeval beschrijvend tijdens het wachten: vorige week dezer tijd stond ik in een megafile richting Antwerpen. En was ik gecharmeerd door een hoopje enthousiaste muzikanten die langs de pechstrook stonden te spelen. Kom ik nu toevallig te weten dat dat het groepje “Balthazar” was (had er al vaagweg van gehoord). Ik ben op hun myspace-pagina gestoten. Vooral het vioolmeisje, de jongen met de lange haren en de Kooks-alike had ik direct herkend.
En ze spelen nog goeie muziek ook. En zo heb ik ook eens myspace bezocht, voor het eerst zowat. Tof toeval.
Zoals een goede serie cliffhangers en spannende momenten nodig heeft, zo kan ik zeggen dat er de voorbije uren weer weinig of niets is gebeurd. De naam Godot is meer en meer een optie.
(bij deze zeer bedankt aan alle mensen die al hebben gebeld of die een SMS hebben gestuurd, dat stoort totaal niet, integendeel, het doorbreekt de verveling en de onrust die begint op te duiken)
Heb je dat ook als overtuigd last.fm-gebruiker? Dat je op het dashboard kijkt naar welke klanken en muziekjes je friends luisteren? En dat dat soms verrassingen oplevert en soms ook niet? En vooral, kijken de anderen ook naar mijn luisterexploten? Of is dat nu eenmaal een tool die enkel ik gebruik, nieuwsgierig geboren als ik ben? Ik weet dat mijn zielsmakker mij nauwgezet volgt, maar zijn er nog specimen die dat doen?
En ja, ik ben op het vlak van muziek eclectisch. Een beetje van het ene naar het andere. Zo, er nog eens een modewoord doorgejaagd.
Wat ik zoal doe tijdens het wachten? Wel, om te beginnen heb ik al heel wat uren slaap ingehaald die ik de voorbije maanden ergens onderweg kwijt was geraakt. Veel gedut dus en ook meer dan anders naar televisie gekeken.
De digitale recorder is nog altijd één van mijn absolute speledingetjes en het ding draait nogal. Op tijd kijken is de boodschap of voor je ‘t weet is de hele harde schijf gevuld. Alhoewel. Wat de voorbije tijd zo goed als dagelijks geprogrammeerd staat, is -zowaar- “Sex and the city”. Ooit heb ik me een ribbenkastbreuk gelachen omdat mijn vrouw ernaar keek. Wellicht formuleerde ik toen ook een zin met daarin woorden als “vrouwengedoe”, “Flair”, “zever” en “niets anders te doen”. Maar kijk, de aarde draait rond de zon en schepen vergaan en voor je ‘t weet, veranderen smaken.
De vier dames amuseren me toch al een tijdje. Oké, de scenario’s zijn vaak heel erg voorspelbaar en het realisme erin is ver te zoeken. Heeft iemand die ladies al zien werken? Of stofzuigen? Of zien rondlopen zo vuil als een varken? Met vet haar? Neen, maar daarom is het ook soap, dierbaren. Het is pretentieloze, eenvoudige “hap-maar-snel-weg-tv”, met een recept dat enkel de strafste Amerikaanse scenaristen in hun bezit hebben. Ik vermoed dat ik het binnenkort beu zal zijn, maar ondertussen mag K4 (of hoe noem je dat bont en veelkleurig kwartetje?) zich nog wat vermeien en vertonen op mijn scherm.
Over soaps gesproken, bliksem me dood, maar ik heb nog altijd geen enkele volledige aflevering gezien van “Friends”, of “The Simpsons”, of “South Park”. Ik hoor er altijd veel goeds over, maar het eerste is me té plastic American. En voor de rest ben ik nooit vertederd geweest door animatiereeksen of tekenfilms. Uit de koker van mijn jeugd rolt op dat vlak eigenlijk enkel “Tom & Jerry”. Nu snel nog even die vier dolle kiekens programmeren…
Een allerlaatste bezoek hebben we gebracht aan de gynaecoloog (wat jammer dat die knappe vroedvrouw niet werkte vandaag, hihi): hij heeft alles nog eens bestudeerd, gekeurd en overwogen. Met Godot is alles oké, geen enkel probleem. Er is al “schot in de zaak”, dus het is zeker voor één dezer dagen. Wie weet zelfs vandaag. Wie weet in de loop van het weekend. Wie weet toch inleiden begin volgende week. Ondertussen tikt de (vakantie)tijd voort, maar er is een einde in zicht.
Lien ziet er nog altijd beeldig, gezond en fris uit, ook al draagt ze nu al bijna 41 weken lang een levend wezen in zich. Ze blijft hyperactief (wandelen, naar gemeenteraads- en andere vergaderingen trekken, bezig in huis…), maar ze hunkert nu toch naar de allesomvattende, onherroepelijke, definitieve, durcheinanderwirbelende en alles in gang zettende wee. De moeder der weeën moet dat worden. Ik snap haar, omdat ik mezelf ook snap. Het is tijd, mensen.
