Altijd vreemd: mensen die bellen, je neemt op en ze vragen “Stoor ik niet?”. Een of andere Babylonische spraakverwarring? Een contradictie? Een anomalie? En verdomd, ik betrap er mezelf op dat ik dat dus soms ook doe. Bij deze een afspraak: wie mij ook belt, vraag zeker niet of je stoort. Mocht dat al het geval zijn, neem ik gewoonweg niet op. Of laat ik het mobieltje rinkelen. Ik hoop van u hetzelfde.

Al eens berekend wat dat die providers allemaal oplevert? Per “Stoor ik niet?” is dat twee seconden beltijd. Maal zoveel eurocent per seconde. Maal zoveel gesprekken per dag in dit land. De omzetcijfers van de telecommunicatiesector varen er wel bij, bij die “Stoor ik niet?”.

Op televisie loopt tegenwoordig een spotje van een of ander bank- en verzekeringsmerk dat een gouden toekomst belooft. Te relativeren natuurlijk, het is en blijft commercie en reclame. Het nummer “Perfect day” van Lou Reed dient als basis. Mij allemaal goed, maar dat liedje wordt dus ingekweeld, ingezongen en muzikaal aangetast door een of ander koor. Ik denk dat ik de tergende samenzang van Scala ontwaar.

Ik hoor wel niet goed dezer dagen, maar sorry mensen, dit is wan-stal-tig. Oeps, ik val even uit mijn rol van objectieve mens, maar echt, wat dat koor al allemaal bij elkaar heeft gewauweld, daar word ik keer op keer mottig van. En het bezorgt me puistjes op plaatsen waar ik ze liever niet heb. Lou Reed zelve draait zich nu al om in zijn leeg graf.

Vanavond ben ik weer eens MC met dienst in de Lunatic Comedy Club. Vervanger ben ik. Omdat de eerst aangewezene niet kan. Enfin, dan belt de ploegsamensteller of ik kan vervangen. En wat doe ik dan? Ik zeg “ja”. En als het moment daar is, sakker ik wat omdat ik weer eens geen “neen” heb kunnen zeggen. Terwijl ik vanavond enkele dingetjes had kunnen doen die op mijn planning staan (niets dringends, maar toch). En omdat ik wel eens wil thuiszitten. Maar neen, ik was weer eens te week. En als ik daar dan op die planken sta, amuseer ik me wel rot. En blijf ik -als ik niet oplet- weer tot de laatste hangen. Het vlees is zwak, de wil is wankel. Typisch. Waarom toch?

Och, intussen zijn weer enkele heerlijke dagen gepasseerd. Als je net vader bent geworden, zie je plots je vrienden toch meer en anders. Met dank aan Mikaël en Nadine voor de heerlijke kaastafel, met dank aan W. en L. die paellagewijs kwamen koken voor ons, met dank aan D. en I. die hun beste vegetarische schotel op tafel voor ons hebben bereid.

Met dank aan Lies die zomaar eens langskwam om Janne (nog eens in foto) te zien (heerlijke dochter, mensen, heerlijk kind). Met dank aan de halfgekke potsenmakers J. en S. die weer ten lach kwamen spelen met hun dolle verhalen. En ik zie uit naar het eerste feestje dit weekend, waar een boel volk mee komt vieren. Tot eer en glorie van Janne, al zal ze ‘t zelf niet beseffen…

Update: De show was erg goed, vond ik. Heerlijke avond, volle bak, actief publiek en enkele mensen na lange lange tijd teruggezien. En ‘t was laat, ja. Maar goed.

Update bis: Om één of andere duistere reden is deze blogpost volledig gemuteerd. De foto’s die ik eraan had toegevoegd zijn waren verdwenen en het stukje over de vakantie is weg. Afijn, nog maar even meegeven dat we gisteren “op den bots” iets hebben geboekt voor eind november. Even een weekje weg, op zoek naar wat warmte, rust, boeken, fotografie en eens weg van de wereld. In en rond Lagos in Zuid-Portugal, in de Algarve-streek gaan we wat op hotel hangen en wat rondcruisen met een huurauto. Met zo’n kleintje? Maar bajaat…

Alison Moyet en Vince Clarke vormden Yazoo en maakten onder meer deze synth-klassieker: “Don’t go”. Het videootje (live en met een ietwat twijfelachtige klank bij momenten) is vind ik niet altijd even appetijtelijk, de tachtiger jaren waren zowel van absolute schoonheid als van een zekere lelijkheid doordrongen. Maar hoe dan ook, de muziek is top! Dat waren nog eens tijden, vrienden!

Over Yazoo trouwens een sterk staaltje lyriek op Wikipedia: “Yazoo expanded upon the synthpop formula by juxtaposing Alison Moyet’s bluesy and emotional vocals with Vince Clarke’s clinical electronic hooks.” Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Jawel, dan toch een nieuwe episode in het verhaal van mijn oren. Herinner je je mijn gevoel dat het weer niet goed zat in mijn buis van Eustachius? Dat ik een operatie verwachtte? Dat er uiteindelijk drie maanden geleden ook gesneden is, met (aanvankelijk toch) goed resultaat?

Je hoort (niet bedoelde grap!) me al komen… Het is weer niet goed. Ik had de voorbije weken al het gevoel dat er te veel knisperde en knetterde in mijn binnenoor én dat de klank merkelijk doffer was geworden. Jawel, de dokter leek er enkele dagen geleden zelf moedeloos van te worden. Weer een of andere ontsteking met als gevolg dat de diabolo uit de gehoorgang is gewipt en zo meer. Kortom, nu weer antibiotica en cortisone slikken en naar alle waarschijnlijkheid operatie bis.

Och, geen drama’s, al smacht ik na tien maanden sukkelen toch nog eens naar enkele normale “gehoordagen” op rij. Pff, nu snap ik de Kompany’s, de Van Bastens en de Hellebauts van deze wereld die blijven sukkelen met eenzelfde blessure. Nu, zij hebben nog pijn, ik niet. Ik ben alleen zo doof als een pot bij momenten. Halfdoof dan toch.

Komt wel goed, maar ‘t ergert me enorm dat mi flappers zo gewillig zijn als een luierik tijdens zijn sabbatjaar. Niet dus. Ledigheid is des duivels oorkussen.

In zekere zin is dit slecht nieuws. Televisiecollega Sigrid Spruyt leest voor het laatst het nieuws vanavond, blijkbaar verdraagt haar huid de vette schminkpotjes niet meer. Een of andere chronische allergie. En schmink is nu eenmaal een noodzakelijk kwaad op televisie.

Niet dat de carrière van Sigrid daarmee ten einde is, integendeel. Bij deze schal ik eens mijn absolute loftrompet voor Sigrid. En dan vooral voor haar stem en présence. Als maniakaal liefhebber van mooie stemmen kan ik zeggen dat zij één van de mooiste stemmen heeft die in het Huis rondwaren. En ik had het voor haar verschijning op haar scherm, liever dan voor de plastic popjes waarmee sommige Franse zenders tegenwoordig durven afkomen. Een toekomst op de radio misschien? Va bene, Sigrid.

Het MC-werk was weer eens heet en erg aangenaam. De geur van de planken heeft me weer bedwelmd. De toezeggingen voor het bayfeestje van eind volgende week lopen binnen. Veel vriendelijke mensen. Die al leuke geschenken hebben gegeven. Ik lig soms achterover van de budgetten die mensen eraan besteden. Dan toch graag gezien, haha. Allez, mijn dochter toch. Waarvoor dank allemaal. Ik moet dringend een avond bij mijn dochter zitten. Al enkele avonden op rij weg wegens werk en bezigheden. En ik ben bang dat alles te snel zal gaan, dat ze te snel verandert en dat ik de juiste foto van haar misloop. Ik twijfel, ik wik en weeg op ander vlak. Steeds meer, steeds langer, steeds dieper. Ik hoorde gisteren in “Vandaag” (vormen de voorbije drie woorden nu een soortement linguïstisch contrast?) op Radio 1 dat je Delhaize blijkbaar niet langer als “Delèze” moet uitspreken, maar wel als “Del Hèze”. Bekt vreemd. Maar is onbelangrijk. Ik ben de laatste tijd wild van Röyksopp, Beirut en The Happy Mondays. En vandaag bij een montage op het werk weer in zwijm gevallen voor “Enjoy the silence” van Depeche Mode. Die zanger ervan (Dave Gahan) heeft trouwens een plaat uit die volgens een recensie zeer DM-alike zou zijn. Vanalles dus.

Update: Ontdek ik nu net dat het linkje hierboven (naar één van de beste nummers aller tijden) blijkbaar geen video meer oplevert. Daarom een nieuw clipje. Opdat de stilte u bedwelme. Het is gewoon té goed.

Jahaaa! Na mijn seizoensbegin als speler vorige week, is er nu mijn eerste presentatiebeurt van het nieuwe seizoen. De MC in mij wordt weer wakker. Welkom vanavond in de oeverloos geweldige Lunatic Comedy Club!

Iets interessants ontdekt bij B.V.L.G.: over de persvrijheid in de wereld. Dat belangt me nogal aan natuurlijk.

Blijkbaar doen we het niet slecht: Belgie staat wereldwijd op plaats 5. En IJsland en Noorwegen zijn de landen met de grootste persvrijheid (op veel vlakken zijn die noordelijk gelegen landen toch toonzetters en voorbeelden). Nederland neemt plaats 12 in, Sarkozy’s land staat pas 31e, de Verenigde Staten op 48 en Eritrea bengelt helemaal onderin.

En opvallend: met blogs wordt meer en meer rekening gehouden. Blijkt dat heel wat overheden zich niet inhouden om bloggers aan te vallen, te censureren of te bedreigen. We zijn nog niet thuis, mensen.

Of ik zelf al aangevallen ben op mijn blog? Neen, hoegenaamd niet. In mijn beroep heb ik me eigenlijk ook altijd vrij gevoeld, op enkele schampere pogingen van interviewees na. Heel concreet viel onlangs één bepaalde Belgische figuur uit de sportwereld me nogal aan omdat mijn vraagstelling hem niet beviel, het was hem te tendentieus. Nu ja, de persoon staat ervoor bekend. Een naam? Neen, later eens…

Het nieuwe Radio 1 is zowat twee maanden in de ether. Boze klanken waren veelvuldig te horen (nog altijd), blije meningen ook. Ik ga er mij niet al te veel in mengen, ik begrijp beide kanten. Ik heb ook mijn bezwaren bij sommige hervormingen, maar ik hou die liever intern (lees: zowel in Huis als voor mezelf). ‘t Is al moeilijk genoeg zo.

Sommige programma’s mis ik volledig, omdat ze vaak tijdens mijn werkuren vallen of omdat ze gewoon niet op een ideaal moment vallen. Maar laat me toe te zeggen dat ik al goede tot zeer goede dingen heb gehoord in “Stories”, in “Mezzo”, in “Feyten of Fillet”, in “Dubbelcheck” en zeker ook in “De ochtend” en “Vandaag”, niet in het minst de stukken van de sportredactie (naast de “Sporza”-uitzendingen natuurlijk). Jaja, mag ik ook eens chauvinistisch, subjectief en collega-lovend zijn? Dank u.

Wat ik gisteren niet heb gehoord (tot mijn spijt) en waar ik vorige week dubbel mee lag in de auto (ik was bijna naar beneden gedonderd van de Van Praetbrug in Brussel) was “Bromberen”. Michiel Hendryckx, (pdw) en Stijn Meuris die zaten te zagen alsof ze het regenwoud in enkele minuten tijd volledig wilden laten verdwijnen. Gegangmaakt door Pat Donnez.

Het zijn stuk voor stuk beroepszagers, memmers van het zuiverste water, cynische geesten van het grootste kaliber, overkritische denkers, maar het was hi-la-risch. Schieten op alles wat beweegt (het overgehypete danstheater bijvoorbeeld), maar wel beredeneerd, intelligent en lachwekkend. Ik ben een fan! Ook al ben ik dan volgens sommigen een onverbeterlijke positivo. En gelukkig is het programma toch te podcasten.

Een aanrader dus: op zondag vanaf 13 uur! En blijf dan gewoon hangen voor de sport, wil je? Of simpel, betonneer Radio 1 op je tuner. Of stel al je honderden presets in op die zender. Ik overdrijf nu zeker?

Ik heb enkele dagen niets gepubliceerd. Ik had wel wat andere dingen te doen. Nu maar nachtelijk iets op het net gooien. Na een dag met een late dienst. Met het genoegen de eindstrijd in het WK Formule 1 te hebben mogen becommentariëren. Waarin de derde hond (Kimi Raikkonen) wegliep met het been van twee ruziënde, kibbelende en in Brazilië tegenvallende McLaren-rijders, Fernando Alonso en het fenomeen Lewis Hamilton. Door een onderzoek is Raikkonens titel nu plots niet meer helemaal zeker, maar zo’n vaart zal het wel niet lopen zeker?

Justine Henin won opnieuw een toernooi en dat staat tegenwoordig niet meer vooraan in het nieuws. Het is een gewoonte geworden, een evidentie bijna. Verwend zijn we, wacht maar tot Henin ermee stopt. Dan wacht de absolute leegte in het vaderlandse tennis.

In de loop der dagen is Janne zo goed als volledig gezond verklaard. Het is vandaag exact vijf weken geleden dat het meisje werd geboren. Tijd vliegt, maar mijn vaderlijke trots is er niet minder op geworden. Ik had nooit gedacht dat ik dergelijke gevoelens in een dergelijke hoge mate in mijn vezels had zitten. En die oogjes van dat kind, zo indringend soms. Geweldig.

Intussen zag ik ook Crowded House, in Vorst. Ik ga er niet al te veel woorden voor gebruiken omdat het simpelweg heel erg goed was. Elke rechtgeaarde fan zal dat bevestigen. Enkele nummers van de nieuwste plaat passeerden, naast zowat alle klassiekers, behalve “Chocolate cake” dan. Een geslaagde reünie: een groep die er staat, stuk voor stuk erg straffe muzikanten, de in goud gedoopte stem van Neil Finn, een goeie klank (hoewel iedereen me altijd zei dat het in Vorst erbarmelijk is), een set van zo’n twee en een half uur, kippenvelmomenten en bij momenten rocken als de beesten en de besten.

Genoten, heb ik. Simpelweg. Wat een toch echt wel duidelijk waar-voor-het-geld-biedende-en-dat-ondanks-de-ouderdom-en-de-al-vele strepen-verdiende groep is dat. De setlist vind je bij Anne, enkele zelf geschoten videootjes vind je bij Michel. En nog eens. Toppers! Jammer dat ze “Recurring dream” niet speelden, maar doen ze dat eigenlijk ooit wel? M. en N., ook genoten toch?

(foto: musichead.com.au)

En de familie is nog eens bezocht, ook dat was nog eens nodig. Lendelede, het blijft iets aparts. Eeklo (de woongrond van mijn schoonfamilie) ook eigenlijk. Mag ik die mensen trouwens nog eens bedanken voor hun nu al uitmuntende flexibiliteit die ervoor zorgt dat ze Janne kunnen en willen opvangen wanneer nodig?

En mijn schoonvader roem ik vooral omdat ie vorige week ook nog eens onze gevel bewerkte, restaureerde en weer goed zette. Met enkele nieuwe tinten. Ons huis is nu af eigenlijk, op de garagevloer en het terras na. Maar da’s voor later, voor wanneer de geldezel weer eens zijn gevoeg heeft gedaan. Nu nog uit mijn dubio geraken, beslissen wat we gaan doen met die wingerd (of is het toch klimop?) aan de muur.

Een nieuwe week wacht. Welaan dan!

Jaja, vanavond is het weer van dat. Mijn eerste podiumprestatie van het seizoen. Als speler bij “The Lunatics”, weet je wel. Improvisatietheater en zo meer. In oktober en november speel ik voorlopig enkel in Gent. Maar dan wel in onze thuishaven, de magische “Bal Infernal”, waar werkelijk zowat iedereen uit comedyland is gepasseerd. En lyrisch over doet. Vraag het maar aan pakweg Neveneffecten, Wim Helsen of Wouter Deprez. Wat een tempel. Wat een publiek. Wat een hitte ook.

In Leuven hebben we dit jaar ook een nieuwe speelplek, de Alma 2. Vorige keer was het naar het schijnt bomvol (600 toeschouwers) en geweldig om te spelen. Ik zal er wel eens staan in december.

En vanavond direct al volle bak. Een full impro, dus twee keer drie kwartier het volle pond geven. Da’s nog eens iets anders dan de Rode Duivels (knipoog). Als speler ben je dan achteraf doodop. Maar tevreden doodop meestal. Intrinsiek ben ik nog liever MC (Master of Ceremony, ofte gewoon presentator), maar deze keer heb ik geweldig veel zin in spelen. Laat maar komen!

Update: Het was weer eens een geweldige avond. Die Lunatics vormen duidelijk niet voor niets een groot deel van mijn dichte vrienden. Artistiek was het minder, vond ik. Algemeen wat mak en ongeïnspireerd gespeeld, zelf was ik allerminst scherp aan het spelen. Maar het seizoen is begonnen voor mij en… het beste moet nog komen.