Afgelopen maandag was ik één van de velen in een bijna uitverkochte concertzaal in de Vooruit. Tom McRae kwam nog eens langs, de Britse getormenteerde singer-songwriter. In mei zag ik hem nog in het Koninklijk Circus in Brussel, maar deze passage in Gent vond ik veel beter eigenlijk. Wellicht had het te zien met de zaal zelf, die toch wel intimiteit en ontvankelijkheid uitstraalt.

McRae putte voor een deel uit zijn recentste plaat, “King of cards”. Zijn minste werk tot nu toe, veruit. Het enige echt goede nummer (“Keep your picture clear”) speelde ie niet, enkele andere nummers wel, waaronder de “hit” getiteld “One Mississippi”. Niet zijn beste worp ooit, maar alla.

Maar gelukkig diepte ie ook songs op uit zijn eerste drie platen en wat alweer eens bleek is dat de werkjes uit de eerste titelloze plaat nog altijd staan als een huis en het publiek het meest beroeren. “The boy with the bubble gun” en vooral “The A & B song” (wat waaiert dat toch allemaal mooi uit in de loop der minuten) zorgden voor het klassieke kippenvel.

McRae is een zwarte ziel, een zwarte denker, een man die er openlijk voor uitkomt dat ie toch maar een mannetje in de marge is. Alhoewel, als ik zo zijn concertkalender bekijk op zijn site kan ik toch wel zeggen dat ie zo zijn bezigheid heeft. McRae (ooit zag ik hem nog in de Rotonde in de Botanique in Brussel, voor amper 150 man) is meer en meer een publieksspeler geworden, iemand die zijn luisteraars beheerst, vertedert, zalft, slaat en beroert. Zwartgallig, maar sympathiek. Een mooie jongen met een ziel vol krassen. Eeuwige krassen.

McRae, de man die in de AB ooit tranen met tuiten stond te huilen op het podium (omdat hij zo ontgoocheld was over Tony Blair die in het hol van George Bush was gekropen), wervelde weer en deed wat ik hem altijd heb horen doen: een voortreffelijk concert afleveren. De man uit Essex is een monstertalent, maar dan wel in een genre dat hem nooit naar de grote stadions zal brengen. Wat ie eigenlijk ook niet echt wil, denk ik toch.

Donker gezongen, kleurrijk gebracht, licht verteerbaar. Tom McRae is een meester in zijn vak.

(de dag nadien zou ik naar The Police trekken, maar mooi niet dus, mijnheer Sting had iets aan zijn stem, verrek)