Als je dit leest, heb je geluk gehad. Want ik was er bijna niet meer. Op het internet dan. Vandaag meldden enkele enthousiaste vrienden en lezers me dat ze niet meer op deze blog geraakten. Gebotst op de firewall van hun bedrijf, of die van hun privé netwerk. Blijkbaar had Websense, het bedrijf dat heel wat sites scant in opdracht van bedrijven en werkgevers, me vervloekt. En geweerd van de lijst van toegankelijke URL’s.

De man met het grote verlangen mocht mij niet meer lezen van zijn broodheer, net als enkele collega’s van mij en nog iemand anders uit de HR-sector. De wandelende blogencyclopedie trok voor mij op onderzoek uit en vogelde uit dat Websense me catalogeerde onder de noemer van een drieletterwoord dat begint met -s en eindigt op een -x. Ook de term “adult” viel. Volgens de blogmaster kan dat te maken hebben met bepaalde “vleeskleuren” op de site. Ochgot, een prentje van mijn dochter was misschien te bloot, stel je voor. Ik zou niet weten welk eigenlijk.

Of heeft het te maken met het feit dat ik in de Tom McRae-post twee dubieuze politieke zwaargewichten beschimpte? Of ligt het aan één welbepaald woord of bericht dat niet door de Websense-beugel kan? Geen idee, geen idee.

Enfin, een vraag tot correctie is ingediend, maar een of andere employee van Websense zal nog eens zijn of haar akkoord moeten geven. Ergens een dezer dagen. Onvoorstelbaar, ik die dacht dat ik een brave, privé getinte en niet-werkgeraleteerde stek op het wereldwijde web had.

Hou het in de gaten en weet het me te zeggen als ik weer eens niet bereikbaar ben! Mensen met soortgelijke ervaringen en met gouden tips? Vooraleer de internetmannen met de witte jassen me weer komen weghalen…

Update: In de loop van vrijdagavond ben ik weer goedgekeurd, als eigenaar van een “personal and social site”. Terecht!