Bloggen, het is wat? Ja, wat is het eigenlijk? Enkele definities lees je hier, daar en ook daar. Bij dat laatste is vooral de “see also” onderaan nog een vorm van extra informatie. Of alles over citizen journalism en aanverwanten.

Toen ik met bloggen begon, werd er nogal wat schamper over gedaan. Door sommigen. Eigenlijk nog altijd. Raar, zij die soms de meeste kritieken spuien en er lacherig over doen, zijn vaak de actiefste volgers. Tja, naar de eerste serie van “Big Brother” indertijd op VTM keek ook niemand. Terwijl de live-aflevering op zondag toch één miljoen kijkers lokte. Vreemd.

Mijn mission statement was nochtans overduidelijk. Dit had en heeft niets te maken met mijn werk. Ik voel me niet geroepen om de grote journalistieke stukken neer te pennen over sport. Niet hier toch. Er zijn al commentatoren, columnisten en critici genoeg, ik moet me daar niet meer bij scharen. Voor mijn broodheer doe ik wat ik moet doen, maar deze blog is privé, met algemene beschouwingen, af en toe wat bedenkingen uit mijn innerlijke zelve en hier en daar wat filmpjes. Weet vooral dat ik schrijf wat ik wil schrijven, ik ben op deze plek niet gedwongen tot volledigheid en objectiviteit.

Niet meer, niet min en zo moet het blijven. Dat maakt het leuk voor mij. Zo schrijf ik regelmatig weer wat (iets wat ik graag doe, maar zo ben ik tenminste “verplicht”), hou ik een soort logboek van gedachten bij en het is bovendien voor heel wat vrienden een middel om me te volgen. Een nuttig medium pur sang. Niet geïnteresseerd? Geen erg. Ik heb geen bazen of adverteerders tevreden te stellen. Ik doe maar op.

Maar wat ziet mijn lodderig oog intussen? Dat het blogfenomeen zich heeft uitgebreid. Het aantal blogs blijft zienderogen groeien. Menigeen blogt er nu op los en het fenomeen krijgt stilaan het nodige respect. En ik zie dat ook de VRT het bloggen heeft ontdekt. Heel wat werknemers hier houden er een blog op na. Sommigen uit persoonlijk initiatief, anderen in opdracht van de broodheer. Dan zijn de stukken weliswaar columnesk en journalistiek van aard, geen zogenoemde lifelogs.

Collega’s David Naert, Mark Willems en Kris Meertens blogden tijdens het afgelopen WK atletiek in Osaka. Collega Dirk Gerlo doet hetzelfde rond de IronMan-triatlon op Hawaï. Maar vooral ook enkele journalisten van het algemene nieuws én enkele gasten schrijven op tijd en stond hun stukje. Lees vrijuit, zou ik zo zeggen.

Er is sportcollega Chris van den Abeele. Of RTBF-man Christophe Deborsu. Of Kathleen Cools. En Kevin Major. En ook tekstjes van Lieven Verstraete. En van Lisbeth Imbo. De bij momenten hilarische Louis Van Dievel. Pölitiek-maatschappelijk beschouwend is Marc Van de Looverbosch. En ook Rik Torfs. Naast Walter Van Steenbrugge.

Een hele reeks, zeg je? Hmm, er zijn nog de journalisten die zich op het buitenland focussen. Zuid-Amerikaans met An Baccaert. Turks fruit van Dirk Vermeiren. De bij de NOS stage lopende Elisabeth Lannoo. De man in Washington, Johan Depoortere. Afrika-kenner Katrien Vanderschoot. British news met Lia van Bekhoven. En nog wat Russische roulette met Peter d’Hamecourt. En ook nog Chinese berichten van Tom Van De Weghe.

Zo, genoeg hyperlinks om op te klikken, denk ik zo. En blijf gerust hier komen en lezen ook. Ik sta zelfs ongegeneerd lurken toe.