Verhelderend
13 October 2007Sommigen zeggen dat je in tijden van tegenslag je ware vrienden leert kennen. Wel, ik wil daar tegenin gaan door te melden dat dat ook gebeurt in tijden vol goed nieuws. Zoals bij een geboorte van een kind en in de eerste levensweken ervan. Ik bevind me in zo’n situatie en ik moet zeggen… ik heb al verhelderend veel bijgeleerd.
Mensen waarvan je het niet verwacht, duiken plots weer op en tonen zich gemeend geïnteresseerd in de gang van zaken. Vrienden, collega’s, familie. Meermaals. Omgekeerd geldt ook, moet ik zeggen. Vrienden waarvan je veel meer interesse en empathie had verwacht, lijken weg te zakken. Ik heb het daar nogal erg moeilijk mee, het stoort me zelfs mateloos. Jammer, maar des levens zeker? Maar het overgrote deel handelt minstens even leuk als verwacht, dus ook positief.
Met excuus voor de ontboezeming, maar sommige zaken duwen al enkele dagen op mijn lever. En ik ben nu eenmaal een piekeraar die soms eens iets kwijt moet. Maar ik mag niet klagen.
13 October 2007 om 19:34
O zo herkenbaar.
Al kan dat ook soms aan ons kersverse vaders liggen, voor ons is het soms moeilijk begrijpbaar dat de geboorte van ons kind voor derden minder ingrijpend is dan voor ons. (Ik was in de wagen op terugweg van de materniteit licht teleurgesteld dat de geboorte van Ella geen nieuwsitem waard was
)
13 October 2007 om 21:04
Zeer herkenbaar ook hier. Ik heb het minder gevoeld bij de geboorte van Henri, maar des te meer bij de aankoop van ons huis, nu negen jaar geleden. Jaloezie is een kwaad beestje. Ik heb het toen voor het eerst ontdekt. Gezien wij mensen zijn die mensen alles gunnen (behalve als ze het kwaadwillig en onrechtvaardig zijn bekomen natuurlijk), was dit voor ons ook echt een openbaring. En geen zo’n aangename.
Probeer je te focussen op de goeie dingen, dat helpt altijd. En op Janne natuurlijk. Da’s één van de mooie dingen aan een kind krijgen. Puts things in perspective. En het leert je relativeren.
13 October 2007 om 21:09
@Tessa: ‘t Gaat niet over jaloezie of zo, hoor. Eerder over mensen die toch wel enorm enkel en alleen met zichzelf bezig zijn. Wat ik niet van hen had verwacht, mag ik zeggen. Terwijl ik net alles doe om zoiets te vermijden, mijn motto “quid pro quo” indachtig… Ach, ‘t gaat over een absolute minderheid, dat wel, voor de rest alles zeer zeer oké. Punt.
14 October 2007 om 13:24
Uiteindelijk heeft een vader dan vier kinderen, één daarvan probeert tot tweemaal toe zichzelf te doden, een ander kind wil huurling worden na vier maand vredesmissie als ’sniper’ in Afghanistan…Denk je dat er dan een warme reactie van de familie volgt? Denk je dat er dan een bemoedigend steuntje komt? Integendeel, iemand liet doodleuk weten: ‘Het is god die je straft omdat je de pretentie hebt vrijzinnig te zijn.’Maar…hoe dan ook blijven kinderen een zegen ook al is er weinig solidariteit in moeilijke tijden.
14 October 2007 om 22:00
Ik vergeleek ook niet de jaloezie bij de koop van ons huis met de reacties op Janne. Jaoers zijn op iemand die een kind krijgt lijkt mij niet echt des mensen (hoewel, je weet nooit
)Ik vond het beide voorbeelden van hoe mensen die je denkt te kennen je versteld kunnen doen staan, in de negatieve én de positieve zin.