Ik was begin deze week getuige van het hoofddoekendebat in Gent. Wie me kent, weet dat ik politiek nogal geïnteresseerd ben én dat ik de sponde deel met een politica.

Ik ben dan ook meegegaan naar het Gentse stadhuis om het overgemediatiseerde hoofddoekendebat te volgen. En ook om op Janne te passen die tot nu toe altijd meeging met ‘r moeder: borstvoeding, weet je wel.

Ik ben ontgoocheld teruggekeerd. Goed dat mijn eega én haar partij radicaal tegen zijn én waren, net als die andere progressieve partij. Jammer dat de tsjeven weer eens tsjeventruken hebben uitgehaald en vooral geen verdraagzaamheid hebben gepredikt. Net zij dan die zwaaien met de Bijbel, de tien geboden en de deugden Gods.

Nog erger was de houding van de blauwen die hun kar draaiden en (ongewild) meeheulden met de tsjeven en de bruinen, die nu eenmaal ook hun oppositierol te vervullen hebben. Jammer dat er zo een barst is gekomen in het coalitieverbond dat al gedurende bijna een decennium een nieuw gezicht heeft gegeven aan mijn stad.

Jammer. Jammer. En waarover gaat het? Over hoofddoeken begot. Van mij mag alles: ook baseballpetjes, strings, loodzware houten kruisen en boeddhistische roze gewaden. Het geeft net variatie en kleur aan de grijze dagen. Diversiteit heet dat dan. Of multiculturalisme. Wat kan de naamgeving mij bommen. De onachtzaamheid waarmee bepaalde lichtgeraakte politici ermee omgaan, dat stoort me dan wél degelijk.

Een gemiste kans. En dat in de stad die zowat een bolwerk van verdraagzaamheid leek te zijn geworden. Terug naar af. Een beetje toch.

Onverwacht viel het in mijn schoot. Door de grote hoeveelheid aan bekerwedstrijden waren er te weinig verslaggevers voor de 1/16e finales van de Beker van België. Ik spreek dus over bijna een week geleden. Ik was kandidaat, ook al had ik die dag ook een vroege dienst én de dag erna nog een vroege dienst, dus een weekend met slechts enkele uren slaap. Ik mocht het ook doen.

KV Kortrijk-Moeskroen, dat was het. In het Guldensporenstadion, de plaats waar ik in mijn jonge jaren toch menig uur heb gesleten. Niet dat ik een fervente supporter was van “de Veekaa”, neen, ik hield en hou gewoon van het spelletje. En toevallig ben ik in Kortrijk opgegroeid, ja.

Twee uur voor de aftrap was ik er al. Vooral ook omdat radioverslaggeving ook nogal wat techniek vereist. Ik ben al geen tovenaar met knoppen en draden, ik ben erg onervaren daarin en een technicus staat me niet bij op zulke momenten. Na enig geklooi met de ISDN-lijn en met de hulp van een collegiale en gewillige RTBf-journalist lukte het dan toch, en klein uur voor de aftrap. Nog even wat koffie, wat kletsen met enkele collega’s en dan… mijn voorbeschouwing stuctureren en op naar de match.

Wat daarna is gebeurd, was heerlijk. Zo’n matchbegin is hels. Je hebt geen ogen genoeg om rugnummers aan gezichten en posities te verbinden. Maar langzaamaan went alles en voel je je vertrouwen groeien om te becommentariëren.

Enfin, Kortrijk heeft gewonnen met 2-0 en dat was verdiend te noemen. Ik was behoorlijk tevreden over mijn debuut als voetbalverslaggever (al was ik wel al eens invaller voor KV Kortrijk-KV Mechelen op het einde van vorig seizoen in tweede, maar dat was een andere situatie). Maar ik heb vooral beseft hoe aartsmoeilijk het is om bij een voetbalwedstrijd de perfecte verslaggever te zijn: juist inschatten, het spel lezen, gezichten én nummers én posities kennen, taalvaardig zijn, ook nog accentloos spreken, entertainen en geïnspireerd iets brengen, vertellen en enthousiasmeren… Duizend dingen tegelijkertijd! En dat voor een voetbalmatch? Ja, dat voor een voetbalmatch.

Mijn respect voor collega-verslaggevers Peter Vandenbempt en Tom Boudeweel (naast de talrijke losse medewerkers annex voetbalcorrespondenten) is nog gegroeid. En nu vooral zelf beter worden. Zorgen dat ik ook alles kan samengooien en incorporeren. Als ik nog eens de kans krijg…

Het is een drukke week geweest, als ik zo eens terugkijk. Ik heb behoorlijk wat mensen voor mijn microfoon kunnen (moeten) halen. Wat me pleziert, daar niet van. En het waren interviewees van behoorlijk diverse pluimage: baanwielrenner Iljo Keisse, BLOSO-topvrouw Carla Galle, voetbalanalist Wim De Coninck en Standard-coach Michel Preud’homme.

Preud’homme zag ik in Luik. Op de site van Sart Tilman, waar een hoop sportcomplexen samengevoegd zijn. De Académie Robert Dreyfuss, het paradepaardje van Standard waar de jeugd wordt gevormd en waar heel wat trainingen plaatsvinden, is behoorlijk indrukwekkend te noemen. Het doet denken aan het nieuwe centrum van de voetbalbond in Tubeke, dat wel nog altijd niet volledig af is. Die Académie is dan wel degelijk af en voorzien van alles wat een club nodig heeft. Knap. Maar vreemd dan toch, het perszaaltje waar we zaten, was dan weer relatief armtierig.

Het is me toch weer eens opgevallen wat voor een tristesse Luik uitstraalt. Als je de stad binnenrijdt, duik je naar beneden, richting de Maas en dan doemen de rokende monsters op. Fabrieken, schoorstenen, ijzer en staal. Dat gecombineerd met een grauwe, grijze en grommende lucht en ja, je waant je direct in een of andere Roemeense industriestad. Of in de lelijkste kant van steden als Newcastle, Manchester, Kiev en Gdansk, als ik zo de foto’s mag geloven. De fabriek van Cockerill Sambre slaat alles, al ben ik ook wel geroerd door de esthetiek van die robuuste, half vergane installaties.

(foto: Tim Freh)

Leuk detail: als je van Brussel naar Luik rijdt, kom je in de provincie Luik en dan plots… weer in de provincie Vlaams-Brabant (in Landen, blijkbaar een stad van vier provincies). En direct daarna kom je weer in de provincie Luik, waar het asfalt direct beter is en minder lawaai oplevert. Ja, is echt zo. Een gril die door de taalgrens is ingegeven natuurlijk, maar in de huidige communautair geprikkelde tijden valt me dat dan extra op. Trouwens, tussen Brussel en Luik word je niet overdonderd door benzinestations, integendeel. Elders in het land kan je zowat om de 200 meter tanken, op dat traject moet je al de benzinetank van een tientonner hebben.

Vanochtend was het vroeg (als de meesten de bloemetjes hebben buitengezet, komt ondergetekende in het weekend vaak tot leven, in de vorm van een vroege dienst), vanavond wordt het laat want de bekerwedstrijd KV Kortrijk-Moeskroen wacht op mijn komst annex verslag. Het zal me benieuwen. Zowel de opdracht als de match. Morgen nog eens een vroege dienst afwerken, iets maken over een achtkamp in Brasschaat (u leest het goed, acht weken op rij totaal uiteenlopende disciplines, van kogelstoten over veldlopen tot veldrijden) en dan wordt het rustig.

Want ik heb Janne veel te weinig gezien van de week. En nu net begint ze hele pleidooien te houden (in de vorm van allerlei klanken en uitroepen). Charmeren, ja! Ik haal het wel in volgende week. Ergens weg, ver weg van dit tranendal.

Ik heb de finale gezien. Daarmee bedoel ik de finale van “De slimste mens”, op één. Als er maar een vrouw won, ik had het niet zo voor de Streberei van de man in de eindstrijd. Annelies Rutten was duidelijk de slimste over het hele parcours, mevrouw Eva Brems mag wel eens passeren bij mij thuis. Dan zal ik ze vergasten op mopjes en grapjes en dan kan ze haar heerlijk hiklachje produceren. Tot ik zelf hikkend en schuddend niet meer bijkom. Dat lijkt me dus echt een aangename dame. Maar we wijken af.

Af en toe zie je hoe de hype toeslaat in het Vlaamse televisielandschap. Af en toe houden bepaalde programma’s heelder bevolkingsgroepen in hun ban. Ik denk maar aan heel wat Uytterhoeven-werk, aan “De mol” (nog altijd het beste televisieformat dat ooit is bedacht), aan Rob Vanoudenhoven (toen ie wél nog werk had). En dan noem ik “Vaneigens” nog niet, of “In de gloria”, al moesten die twee laatste televisonele uitspattingen vooral rekenen op een select, maar hondstrouw publiek.

“De slimste mens” is dus ook zo’n lokeend voor heel wat mensen. Ik snap het wel: goed bekkende BV’s, een presentator met een “ideale schoonzoon-gehalte” dat de Himalaya overstijgt, een strak format dat uitnodigt tot meedoen en zo meer. Het jurylid heb ik altijd een tang op een varken gevonden in het programma, zoiets wordt nogal snel flauw en ongeloofwaardig.

(foto: VRT/Woestijnvis)

Wat ik minder snap, is dat een quiz zo goed scoort. Ik ben zelf amateur-quizzer, al is zo’n zaalkwis niet te vergelijken met een spelletje op tv. Best maar, want een zaalquiz capteren, zou de meest slaapverwekkende tv uit de geschiedenis kunnen zijn. Leuk, mijnheer. Maar niet telegeniek, mijnheer. Tja, ik heb het niet echt voor quizzen op tv. Om het met Paul Jambers te zeggen: “Het boeit me niet”. Niet genoeg toch, ik ben snel afgeleid. Ook in “De slimste mens”. Ik heb amper twee of drie afleveringen volledig uitgekeken, van de meeste afleveringen heb ik zelfs niet eens één seconde gezien. Te weinig thuis zeker?

Maar ik erken de dubbele kracht van het programma. Het is erg goed bedacht, gestileerd en geregisseerd bijvoorbeeld. En Bert Kruismans, Greet Op de Beeck, Wouter Deprez, ze hebben het voor een groot deel gemaakt door dat programma, laat ons wel wezen. Of beter: het heeft hen de eerste bekendheid bij het grote publiek opgeleverd. Dat eerder dan hun werk op zich. Waar ik geen probleem mee heb, ik constateer alleen maar.

(still: Woestijnvis)

Komt er nog een seizoen? Ik zou denken van “yes”. Goede formules kunnen wel een tijdje mee. Het zal la Rutten een zorg wezen. Zij heeft genoeg bekendheid vergaard om zeker nog enkele jaren te worden aangesproken op straat. In Gent en elders. Slim gezien.

Zie deze reactie, van Hans. Inderdaad, ik heb er last van. Wat zijn splogs? En vooral, hoe kan je ze weren? Op zowat elk bericht dat ik tegenwoordig schrijf, komt er een pingback in mijn comments van een of andere “Superjogos” en van “Dinheiro”. Dat ze eens hun vieze links elders uitkieperen en van mijn domein blijven! Kent iemand een probaat antigif? Want ik heb geen zin om bij elk bericht hun lepe, luizige, lastige links te verwijderen, wat ik nu steevast doe.

Update: ik ben er precies vanaf, duimen maar.

Ik zie er al naar uit. Volgende week wacht de Algarve-streek. Voor het eerst in mijn bestaan naar Portugal. Dan zijn we eens een volledige week weg van Circus “België”. Ik ga op reis en ik neem mee… mijn twee vrouwen, de nodige documenten, mijn fototoestel, mijn laptop (om foto’s op te slaan vooral, het internet wil ik liever eventjes mijden), mijn GSM (je weet maar nooit dat ik een nieuwsflits krijg die zegt dat de tsjeven en de liberalen een akkoord hebben en ‘k wil de hete sportactua toch ook niet missen). En enkele boeken.

Ik heb nogal wat ambitie: ik wil “De ontdekking van de hemel” (Harry Mulisch) lezen, ik kocht vandaag “Een vrouw” van Marcel Möring (een soort vervolg van een Mulisch-boek) en “Ten zuiden van de grens” van Haruki Murakami (ik hoor niets dan goeds over die man). En ik moet nog eens die Safran Foer lezen. En wat Lanoye. Of Grunberg. Of Verhelst. In zekere zin is het vreselijk te beseffen dat je in je leven nooit alles zal kunnen lezen wat je eigenlijk zou willen verorberen. Het moet heerlijk zijn om niets anders te moeten doen dan lezen. Alhoewel, da’s een kluizenaarsbestaan en daar ben ik nu eenmaal niet voor ontworpen.

Ik zal wel zien wat ervan komt. Afwachten maar of ik aan lezen toekom dichtbij die Atlantische Oceaan. Maar kom, ik heb toch al de ambitie.

Ik draai tegenwoordig zesdagenweken en dan moeten alle niet-professionele verplichtingen maar op één dag worden ingepland. Echt leuke vrije dagen zijn dat dat niet. Zoals nu, drie dokters op één dag, bah. Gelukkig vandaag geen administratieve knoeiboel, mijn aversie op dat vlak is wel bekend.

Het was weer diabolo time! Jawel, ook in mijn rechteroor huist nu zo’n plastic ding. Want ook rechts was mijn gehoor weer aangetast. Dus direct weer geopereerd, het klinkt erger dan het is hoor. Hopelijk ben ik er nu voor een lange tijd vanaf want een jaar sukkelen met je oren, is meer dan genoeg. Er zijn zo van die limieten. Maar kom, ik ben nu volledig gediaboliseerd zeker? Aan mijn momentane duizeligheid te merken toch?

Kleine Janne moest nog eens langs bij “Kind & Gezin”. Amusement eigenlijk met een sympathieke verpleegster die haar accent niet kon wegsteken en volgens mij afkomstig is uit de Kerkstraat in Torhout. En met een Turkse Spaanse dokteres (jaja, in woon in de buurt van de befaamde Sleepstraat) die niet zou misstaan in een remake van “Medisch Centrum West”. Janne kreeg vaccins voor zowat alle ziekten, van pneumokokken over rode hond tot een hoop andere Latijns klinkende aandoeningen. En drama tot en met, mijn net geheelde oren kregen er al van langs. Maar kom, het kind blijkt kerngezond en ook… het is een kleintje. Percentiel 10 zowat, dus 9 op de 10 kinderen zijn groter. Aha, het verhaal van mijn leven. Hoe kon het ook anders? Geen erg, om het met het cliché van mijn grootouders te zeggen: “Als ze maar met haar voeten aan de grond kan”.

En dan nog die orthodontiste. Al zowat een jaar ben ik een beugeldrager en binnenkort moet de onderste rij blokjes worden aangebracht. Dat moet eventjes voorbereid worden. Pff, ik zie daar tegenop, maar ik moet erdoor. Met esthetische en vooral ook logopedische doelen in het achterhoofd. De aanhouder wint, de doorbijter overheerst. Hmm, zo eens een neologisme op zijn tijd.

De verzorgingsstaat, nietwaar? Hebben we nu eigenlijk al een regering?

Ietwat apart was het. MC annex présentateur spelen in The Lunatic Comedy Club en op het podium stond mijnheer Maanzand, met mevrouw Zezunja op enkele meters daarvan, met een filmcamera in de hand. We hebben eigenlijk niet echt kunnen praten met elkaar. Volgende keer dan maar zeker? En trouwens, heer Maanzand was amusant om naar te kijken. En ja, ook op de planken is ie even prettig knetter als op zijn blog.

Oei, ik was het uit het oog verloren. Maar een jaar en twee dagen geleden heb ik mijn eerste postje geschreven. Ik had lang getwijfeld of ik het wel zou doen. Kon doen. Wou doen. Maar laat ons zeggen dat mijn omgeving me heeft overhaald.

De meeste reacties waren positief, heel wat vrienden, familie, collega’s en kennissen volgen me nu zo. Ook andere reacties kwamen er, mensen die het vreemd vonden dat ik dat deed. En waarom toch? Ach, ik mag zeggen dat ik in de 471 stukjes die zijn verschenen nooit iemand heb geschoffeerd, ik heb nooit uit de biecht geklapt, heb geen bezwarende dingen gedaan richting mijn werkgever en zo meer.

Het was zoeken naar een stijl, zoeken naar onderwerpen, variaties en uitwerkingen. Met blijkbaar veel schrijfselen onder de noemers “Varia”, “Muziek” en “Vrienden” (in schril contrast met de ter ziele gegane rubriek “Lopen”, tja). De rubriek “Janne” is maar een subtopper, ook al is er in mijn leven natuurlijk heel wat veranderd de voorbije tijd. Maar mijn geweldige dochter is nog maar 9 weken oud én ik wil mijn blog niet vullen met al te veel over haar. Ik hou dat eerder privé en ik sluit me vooral aan bij wat mijn vrouw pent.

Eén ding uit mijn eerste stukje heb ik nog niet waargemaakt: een deftige Flickr-set. Tja, ik ben nu bezig met het catalogeren van duizenden foto’s van jaren ver, vooral van reizen en tripjes. Eens dat in orde is geraakt, zal de set zich wel presenteren. Ooit. Aan de andere kant heb ik wel mijn “Zondagsmuziek” geïntroduceerd zonder dat dat ooit de bedoeling is geweest. Het is ook nooit echt zo genoemd of zo uitgesproken, dit is de eerste keer eigenlijk.

Ik heb intussen al 1217 comments vergaard, dat zijn er bijna 3 per bericht. Ik weet niet of dat van tel is eigenlijk. Neen, om eerlijk te zijn. Net als mijn leescijfers. Ik had behoorlijk snel een publiek(je), dat is daarna gegroeid, maar een absolute “massalokker” ben ik niet. Ik weet natuurlijk niet hoezeer de feedreaders worden meegeteld of net niet, dus een exact cijfer kan ik nooit te weten komen. Maar ook dat mag niet van tel zijn. Ik schrijf omdat ik het leuk vind. Omdat ik het aangenaam vind dat ik een zeker publieksaantal heb. Ik moet geen duizendkoppig” lezersmonster” amuseren, anders wordt dat een sleur. Een taak. Een verplichting. Neen, zo zijn er al genoeg. En al die rankings en toestanden, ach wat…

Afijn, beste lezers, ik ga er nog eventjes mee door. U blijft welkom natuurlijk!

Hehe, wat geeft die verkiezing, die in de blogosfeer hangt, weer vonken zeg. En commentaren allerhande. En ik zie talloze lange tenen en gevoelige zieltjes. Vreemd, alhoewel, alles loopt ongeveer zoals ik het had voorspeld.

Mevrouw van gerdernissen heeft zelfs een hele waslijst criteria opgesteld die haar voor een blog doen vallen of niet. Puik, beredeneerd en je kan ermee akkoord gaan of niet. Afijn, ik heb gestemd. Eigenlijk tegen mijn zin omdat die hele verkiezing niet meer en niet minder is dan een goedkope promotiecampagne voor een magazine, maar bepaalde bloggende medemensen gun ik toch een pluim.

Wie dan? Simpel, de blogs die in mijn feedreader resideren. En ik wil nu eens ongegeneerd mijn stemadvies uitbrengen (ik zet geen linkjes want de maandagblues heeft me mijn zin voor detail ontnomen, met de namen alleen al ben ik al duidelijk genoeg).

Wie heeft me de voorbije maanden op een of andere manier al bekoord of geboeid? In alle openheid en eerlijkheid, de volgende blogs en sites: Imke Dielen, niets.dan.vuur, sloddervossen, Sporza (natuurlijk!), drieduizend, Herman Horsten, Jimmy Kets, Radio 1, VRTnieuws.net, BVLG, Ishku, Kerygma, Onnozelheid mag!, Yet Another Blog, Tales of Drudgery & Boredom, volume12, Wittenond, Appelogen, Asfaltkonijn, gentblogt, Om ter saaist, HUMO en STEW.

Veel meer plekjes op het wereldwijde web hebben me natuurlijk op bezoek gekregen, maar je hebt genomineerden voor iets. Stem absoluut voor gentblogt en voor Sporza, zou ik zo zeggen. Ik weet wie, wat en vooral hoeveel engagement er achter beide projecten zit en dat mag blijvend beloond worden! En nu ga ik mijn oordelen elders verkopen.

Uw Salomon

Al eens eerder gebracht op dit blogje, maar nu nog een keer: wegens een steengoed nummer én een sterk concert van de week in Antwerpen (een volledige recensie leen ik deze keer van bij Cutting Edge). Waar zowat alle grote nummers uit hun “Silent alarm” en “Weekend in the city” passeerden. Niet echt de ideale zaal, maar wel een ideaal concert. Wat je verwacht van een topgroep uit de nieuwe British wave. Aangename doom, snedige gitaren, felle ritmes en een dijk van een zanger, Kele Okereke. “Banquet” dus.

Eerder van de week beleefden de Sporza-medewerkers een profieldag. Een dag samenzitten om te bespreken wat is geweest (kijk- en luistercijfers, hervormingen, soort verslaggeving…) en wat komen zal (Spelen in Peking, nog meer hervormingen, sport op radio en tv…). Erg veel ga ik niet verklappen, ik catalogeer alles als “bedrijfsgeheim”.

Maar wél dit: het hoofd van de dienst strategie van de BBC kwam spreken en pakte ook met enkele cijfers uit. Bepaalde voetbalmatchen hebben daar al 16 miljoen kijkers gelokt en een moyenne van 8 miljoen is ook niet absurd te noemen daar. Rugby is daar bijna even populair als het voetbal. En cricket houdt ook nogal wat mensen uit hun slaap. Wielrennen, bij ons hét paradepaardje, klasseren ze bij de BBC bij de kleinere sporten. En in Engeland is er een ongelofelijk divers mediagebruik om mee te zijn met de sport: van SMS’jes en WAP, over internet, tot televisie en radio. Bij ons ook, jaja, maar toch in véél minder mate, me dunkt.

De Engelsen zijn sportgek, wij niet. Maar zij hebben dan ook meer sporthelden dan wij. Maar ze zijn ook met meer. Of mag je statistiek en sport niet met elkaar vermengen? En zijn cijfers enkel waardemeters? Of ook argumenten? Duidelijk is dat ons lapje België (of Vlaanderen als je wil) toch maar weinig voorstelt op sportvlak. Maar soms kan en klein land – hoor het cliché rollen – groot zijn in zijn sportieve daden. Denk maar aan het WK voetbal in 1986, Gevaert, Hellebaut en compagnie, talloze wielergoden, het fenomeen Henin en een hoop olympische medaillewinnaars.

Maar Sporza belooft wel weer de allerbeste sportverslaggeving het komende jaar. Zal ook gebeuren. Ben ik zeker van.