Zo, ‘t is weer gefikst. Poging elfendertig om mijn oren goed te krijgen. Ik ben langsgeweest bij de specialist en hij heeft direct gesneden in mijn linkeroor. Nu ja, in het trommelvlies ervan. Een diabolootje geplaatst en nu maar hopen dat het snel heelt én ook echt effect heeft. Mogelijk wacht over een paar weken ook hetzelfde bij mijn rechteroor, maar dat zien we dan nog wel. Hoe dan ook, Arcade Fire zal ik goed horen vanavond.

Het valt me op dat ik de komende tijd wel enkele briefjes heb binnengebracht bij de mutualiteit. Oren die tegensputteren, wat naar de dokter met je kind, gynaecologie van mijn vrouw… En dat wordt grotendeels terugbetaald en dan nog zijn er mensen die mekkeren dat het hier zo slecht is. In dit sociaal paradijs? Oké, de RSZ-afdrachten die ik elke maand op mijn loonbriefje zie staan, zijn nogal de moeite. Maar het weegt -denk ik niet op- tegen het sociale vangnet dat gespannen is.

Ik heb dan nog niet eens de factuur van de eerste dagen van Janne op de wereld gezien. Dat zal ook wel een ferme patat geven, terwijl dat grotendeels vergoed wordt door de mutualiteit en door een hospitalisatieverzekering.

Ja, we betalen veel. Ja de stroom facturen is soms niet te beheersen en overdreven. Maar als het er dan eens op aankomt, dan voel je wel dat er in je rug iets tegenduwt, om de val te vermijden. Ik hoop dat de heren en dames beleidsmakers van de toekomst (ook al is die toekomst nog vaag in het België van tegenwoordig) zich daar op focussen. Een dergelijke zekerheid lijkt me duizend keer belangrijker dan gekrakeel over taalfaciliteiten, over splitsing van kieskringen en over één of twee graden afwijking van een vluchtroute. En als ze me dan toch een plezier willen doen… bekijk asjeblieft eens de beleidsdaden van de energiebedrijven en denk toch maar eens goed na over de zin en onzin van die kerncentrales en die koeltorens.

Tot zover mijn politiek betoog. Ook dat is een zekerheid.