Ik draai tegenwoordig zesdagenweken en dan moeten alle niet-professionele verplichtingen maar op één dag worden ingepland. Echt leuke vrije dagen zijn dat dat niet. Zoals nu, drie dokters op één dag, bah. Gelukkig vandaag geen administratieve knoeiboel, mijn aversie op dat vlak is wel bekend.

Het was weer diabolo time! Jawel, ook in mijn rechteroor huist nu zo’n plastic ding. Want ook rechts was mijn gehoor weer aangetast. Dus direct weer geopereerd, het klinkt erger dan het is hoor. Hopelijk ben ik er nu voor een lange tijd vanaf want een jaar sukkelen met je oren, is meer dan genoeg. Er zijn zo van die limieten. Maar kom, ik ben nu volledig gediaboliseerd zeker? Aan mijn momentane duizeligheid te merken toch?

Kleine Janne moest nog eens langs bij “Kind & Gezin”. Amusement eigenlijk met een sympathieke verpleegster die haar accent niet kon wegsteken en volgens mij afkomstig is uit de Kerkstraat in Torhout. En met een Turkse Spaanse dokteres (jaja, in woon in de buurt van de befaamde Sleepstraat) die niet zou misstaan in een remake van “Medisch Centrum West”. Janne kreeg vaccins voor zowat alle ziekten, van pneumokokken over rode hond tot een hoop andere Latijns klinkende aandoeningen. En drama tot en met, mijn net geheelde oren kregen er al van langs. Maar kom, het kind blijkt kerngezond en ook… het is een kleintje. Percentiel 10 zowat, dus 9 op de 10 kinderen zijn groter. Aha, het verhaal van mijn leven. Hoe kon het ook anders? Geen erg, om het met het cliché van mijn grootouders te zeggen: “Als ze maar met haar voeten aan de grond kan”.

En dan nog die orthodontiste. Al zowat een jaar ben ik een beugeldrager en binnenkort moet de onderste rij blokjes worden aangebracht. Dat moet eventjes voorbereid worden. Pff, ik zie daar tegenop, maar ik moet erdoor. Met esthetische en vooral ook logopedische doelen in het achterhoofd. De aanhouder wint, de doorbijter overheerst. Hmm, zo eens een neologisme op zijn tijd.

De verzorgingsstaat, nietwaar? Hebben we nu eigenlijk al een regering?