Oei, ik was het uit het oog verloren. Maar een jaar en twee dagen geleden heb ik mijn eerste postje geschreven. Ik had lang getwijfeld of ik het wel zou doen. Kon doen. Wou doen. Maar laat ons zeggen dat mijn omgeving me heeft overhaald.

De meeste reacties waren positief, heel wat vrienden, familie, collega’s en kennissen volgen me nu zo. Ook andere reacties kwamen er, mensen die het vreemd vonden dat ik dat deed. En waarom toch? Ach, ik mag zeggen dat ik in de 471 stukjes die zijn verschenen nooit iemand heb geschoffeerd, ik heb nooit uit de biecht geklapt, heb geen bezwarende dingen gedaan richting mijn werkgever en zo meer.

Het was zoeken naar een stijl, zoeken naar onderwerpen, variaties en uitwerkingen. Met blijkbaar veel schrijfselen onder de noemers “Varia”, “Muziek” en “Vrienden” (in schril contrast met de ter ziele gegane rubriek “Lopen”, tja). De rubriek “Janne” is maar een subtopper, ook al is er in mijn leven natuurlijk heel wat veranderd de voorbije tijd. Maar mijn geweldige dochter is nog maar 9 weken oud én ik wil mijn blog niet vullen met al te veel over haar. Ik hou dat eerder privé en ik sluit me vooral aan bij wat mijn vrouw pent.

Eén ding uit mijn eerste stukje heb ik nog niet waargemaakt: een deftige Flickr-set. Tja, ik ben nu bezig met het catalogeren van duizenden foto’s van jaren ver, vooral van reizen en tripjes. Eens dat in orde is geraakt, zal de set zich wel presenteren. Ooit. Aan de andere kant heb ik wel mijn “Zondagsmuziek” geïntroduceerd zonder dat dat ooit de bedoeling is geweest. Het is ook nooit echt zo genoemd of zo uitgesproken, dit is de eerste keer eigenlijk.

Ik heb intussen al 1217 comments vergaard, dat zijn er bijna 3 per bericht. Ik weet niet of dat van tel is eigenlijk. Neen, om eerlijk te zijn. Net als mijn leescijfers. Ik had behoorlijk snel een publiek(je), dat is daarna gegroeid, maar een absolute “massalokker” ben ik niet. Ik weet natuurlijk niet hoezeer de feedreaders worden meegeteld of net niet, dus een exact cijfer kan ik nooit te weten komen. Maar ook dat mag niet van tel zijn. Ik schrijf omdat ik het leuk vind. Omdat ik het aangenaam vind dat ik een zeker publieksaantal heb. Ik moet geen duizendkoppig” lezersmonster” amuseren, anders wordt dat een sleur. Een taak. Een verplichting. Neen, zo zijn er al genoeg. En al die rankings en toestanden, ach wat…

Afijn, beste lezers, ik ga er nog eventjes mee door. U blijft welkom natuurlijk!