Gisteravond keek ik naar “Pauw en Witteman”. Met voorsprong het meest interessante programma van de NOS vind ik dat. Kaliber “De laatste show”, maar dan in XXL-versie. Dat kunnen ze daar ook in Hilversum want ze werken voor het programma met een redactie van om en bij de 25 mensen. Daar heeft noch de VRT, noch Woestijnvis de centen voor.

De namen van de gasten die daar passeren, doen me soms duizelen. Al heeft het veel te maken met mijn onvoorwaardelijke liefde voor Nederland en (bijna) alles wat daar bij hoort. Maar ik ga je niet nog eens vervelen met mijn “oranje stokpaardjes”. maar als je in één en dezelfde uitzending De Gucht en Adriaan Van Dis hebt, de dag erna Job Cohen (burgemeester van Amsterdam) en topkomiek Herman Finkers en als pakweg Ruud Gullit, Wim Kok, Youp van ‘t Hek en Mart Smeets maar al te graag bij je langskomen, dan weet je het wel.

Gisteren zat ene Karel De Gucht in “Pauw en Witteman”. Minister van Buitenlandse Zaken van een landje dat op splitsen staat. Naar het schijnt. En niemand die dat begrijpt. Ook den Ollander niet. Veel autochtonen en inboorlingen van dat landje met net iets meer dan 10 miljoen inwoners trouwens ook niet. De Gucht moest het uitleggen. Hoe dat komt? Wat die kloof tussen Vlamingen en Walen nu eigenlijk inhoudt? Of er wel een Belgische identiteit is? Of het nog wel goed komt met het land?

Niet dat hij er deftig kon op antwoorden. De antwoorden zijn nu eenmaal niet pasklaar. En zijn er wel juiste antwoorden? Maar De Gucht deed het wel in zijn eigenste, doordebakse, eerlijke, toch relativerende, maar intelligente stijl. En zelfs op vragen over Balkenende en de affaire errond bleef ie intelligent en diplomatisch. En met die typische vileine oogjes en die doorluchtige grijns. Ik kan De Gucht ideologisch soms niet volgen. Maar hij intrigeert me telkens weer.

De collega’s van “Terzake” hebben de uitzending blijkbaar ook gezien en citeerden De Gucht. Tuurlijk, als een van je excellenties in een ander land uitspraken doet over je eigen land mag je daar wel aandacht op vestigen. Er zijn geen potten gebroken, er is niets verkeerds gezegd, maar ik zag vooral leuke en uitdagende televisie. Met een politicus wiens knepen en streken ik wel apprecieer. Ook al ben ik geen liberaal. Nu, ik heb zelf geen uniek kleur, laat staan een partijkaart. Ik heul gewoon mee met bepaalde ideeën, overtuigingen en ideologieën. Eerder links dan rechts, dat wel.

Neen, de man in kwestie is niet dood, hij gaat op pensioen: Pol Arias. Luisteraars van Radio 1 en Klara kennen hem zeker als de rustig sprekende theaterrecensent sins drie decennia, een man met een warme stem en een bijzonder lucide visie op theater en voorstellingen. Hier kan je het afscheid van de man in “Mezzo” nog eens beluisteren. Daar ook. De man die duidelijk tegen improvisatie in recensies was, die alles wilde onderbouwen en argumenteren, die niet wou kwetsen, die een gedegen en afgemeten oordeel wou vellen. Bekritiseren deed ie soms, schofferen nooit.

Vlaamse theatergroten als Ivo Van Hove, Luk Perceval, Stany Crets, Lucas Vandervost en Els Dottermans getuigen over hem. Met onder meer Vandervost (van het vaak onderschatte De Tijd) die één van de prachtige sonnetten van William Shakespeare aan hem opdraagt.

Arias was inderdaad een gids, een man op wiens oordeel ik (en met mij velen) me baseerde om al dan niet naar een voorstelling te trekken. Zo heeft ie me onder meer Olympique Dramatique leren kennen, voor mij dé grooste theatersensatie in Vlaanderen sinds de Blauwe Maandag Compagnie. Hij duidde Compagnie De Koe en had vooral ook oog voor de kleinere gezelschappen.

Stilletjes in mij woedt de honger om dat ook te doen (ik doe het wel eens voor Gentblogt, maar daar blijft het ook bij). Ooit heb ik me bij Stubru zelfs aangeboden als piepjong theaterrecensent, maar toen was het antwoord simpel en terecht: “Bedankt voor je enthousiasme, maar neen, we hebben nu eenmaal Pol Arias”. Snapte ik direct. Ik ben geen acteur, geen regisseur, geen dramaturg, maar ik hou van die wereld, leef er voor een klein deel in – voor zover comedy en improvisatietheater onder de koepel “theater” vallen – én ben er voor een deel in opgegroeid, als familietelg van gedreven amateurspelers. Theaterrecensent zijn, dat moet mooi zijn. Maar ik heb een andere weg gekozen.

Het beste, Pol. Daar in de coulissen van de herfst.

Een goed voorbereid mens is er twee waard. Of zoiets. En dan moet je op tijd eens enkele dingen des levens inlassen. Ruim op voorhand.

En bij deze, de zomervakantie is vastgesteld. Ergens met de Barça-gangers (zie vroeger) een villaatje afhuren in de Provence bijvoorbeeld. Dan wel met twee extra mensjes extra (onze Janne en een nog niet nader bepaald wezentje) in vergelijking met de Catalaanse tijden. Ik mis dan wel het eerste deel van het EK voetbal, maar de Tour en de Olympische Spelen wachten ook nog.

En nog iets, misschien revolutionairder: er komt een eenmalige reünie van Flegma aan. Toendertijd speelden we zo’n 100 keer, met uitschieters als Cameretten in Rotterdam, het AKF in Amsterdam, optredens her en der in jeugdhuizen en schouwburgen en zeker ook de finale van HUMO’s Comedy Cup, toen gewonnen door Wouter Deprez.

The Lunatic Comedy Club bestaat dit seizoen 10 jaar en de programmatoren van het verjaardagspartijtje hebben gevraagd om nog eens ons ding te doen. Om ons oud ding op te smukken. En vriend annex Flegmaat H. en mezelve zien dat wel zitten. Op vrijdag 29 februari mogen we nog eens stormrammen in CC Minnepoort in Leuven. Leuk vooruitzicht eigenlijk, zo’n reünie (ik klink verdorie als The Scabs godbetert). Benieuwd wat die repetities zullen opleveren. En vooral benieuwd of dat goesting naar meer zou kunnen geven, wie weet.

Maar da’s voor later, veel later…

Onlangs sprak een collega het nog eens uit. Ik heb het verkozen tot één van de vijf mooiste zegswijzen uit onze rijke taal: “Geld doet den beer dansen”. Fantastisch toch? En u, heeft u favoriete spreuken?

Net heb ik gehoord dat in de geweldig zwaar overladen “Ouverture 1812″ van Pjotr Illitsj Tsjajkovski behoorlijk wat flarden zitten van “La Marseillaise”. Zou de formateur met dienst dat eigenlijk weten?

We hebben nog altijd geen regering (zie ook mijn update in een eerder stukje). Zelfs de vorst begint er zich mee te moeien. Frank Vercauteren is ontslagen bij Anderlecht. Oranje ziet een fusie met de Vlamingen wel zitten. Rasmussen mocht dus nooit gestart zijn in de Tour. De sossen willen de staatshervorming niet steunen, de groenen eventueel. Er zijn weer al te heftige rellen geweest tussen voetbalsupporters in Italië. Het water tussen de gemeenschappen in ons land is bij mijn weten nog nooit zo diep geweest. Justine Henin, een Belgische zowaar, is de allerbeste van de wereld, mocht dat nog niet duidelijk zijn. In Pakistan is de chaos compleet, in menig Afrikaans en Aziatisch land is er nog altijd honger en corruptie. En zijn mensen ziek. Bart Wellens heeft afgelopen weekend de veldrit in Niel gewonnen. Zowat 80 procent van de Amerikaanse gezinnen kan een privé ziekteverzekering niet meer betalen, dankzij het Bush-beleid.

Dezer dagen ontsnapt mijn zin voor analyse me vaak en zie ik niet meer in wat essentieel is en wat bijzaak is. En ik ben niet de enige, heb ik zo de indruk.

Ik ben nogal wild van die nieuwe single van Delavega, “One time”. Waaiert fantastisch uit en heeft een aandoenlijk dreigende synth in de intro. Knap werk. Maar op het interweb heb ik enkel beeld gevonden van “Surely”, een knap clipje wel. Bij deze dus.

Ik meen trouwens de fichekasten te herkennen van de bibliotheek in de Gentse Boekentoren. Naast enkel typische architectonische uithalen van Vandevelde. Ik ben nog altijd kwaad dat de toren “Monumentenstrijd” niet heeft gewonnen. Wat had die stroopfabriek dan dat zo veel meer de moeite was?

Aiaiaai. Er komt weer eens een verkiezing van beste blogs en sites aan en de poppen zijn alweer aan het dansen geslagen. Ik mag me de komende tijd verheugen op allerlei posts in de blogosfeer, van zowel genomineerden als niet-genomineerden. Boze niet-genomineerden en genomineerden die zeggen dat het hen eigenlijk niet kan schelen, maar en passant het toch wel even vermelden dat ze genomineerd zijn. Moge de beste winnen, allez. Deze blog is het zeker niet!

Waarom moet een mens tegenwoordig nog papierboel regelen met een fax?
Verkoopt/koopt iemand eigenlijk ooit nog een fax?
Waarom moet je een fax altijd vier à vijf keer versturen vooraleer je een positief rapport krijgt?
Waarom moet je dan altijd bellen naar de bestemmeling om te polsen of de fax is aangekomen?
Waarom vindt men aan de andere kant nooit de bewuste fax terug?
Waarom is pril vaderschap een equivalent van een hard contact met de administratieve bunkers van ons land?
Wanneer ontdekken bedrijven en instanties eens het fenomeen e-mail?

Gisteren trok ik naar Jabbeke. Een dorpje vlakbij Brugge, stralend in zijn eenvoud, rust en kalmte. Naar een schooltje daar waar ene Alex Querter werkt. Ik interviewde hem naar aanleiding van de derby Cercle Brugge-Club Brugge, vanavond op het menu. De man (die zowel bij Cercle als bij Club speelde) bleek vriendelijk en meegaand, maar bleek vooral amper een haar veranderd in vergelijking met de tijd toen ie profvoetballer was.

Het deed me nostalgisch terugdenken aan de “Assubel-generatie”, de groep voetballers van Club die gesponsord door een verzekrringsfirma zorgden voor hoogdagen bij Club. Namen als Querter, Ceulemans, Beyens, Verheyen, Degryse, Creve, Wellens, Mamadou, Brylle, Houwaart, Jensen, Van der Elst… De jaren tachtig floepten weer eens door mijn hoofd. Geweldige herinneringen. En dan was ik nog niet eens een Club Brugge-fan, integendeel.

En Jabbeke dan, een rustig oord dat in schril contrast staat met het hektische Brussel waar ik nadien naartoe reed. Ook dat riep reminiscenties op aan jeugdmomenten in bijvoorbeeld Klemskerke (waar mijn moeder en haar man een chaletje hadden), De Haan (waar ik toendertijd ook vaak was) en natuurlijk Lendelede, het dorp waar mijn vaders familie getogen is.

Vroeger was voetbal minstens even charmant als nu. En de Belgische ploegen deden nog mee op het Europese toneel. En zorgden voor stunts. Nu zijn we al blij als er een club Europees overwintert, zoals dat dan heet. De tachtiger jaren waren beter dan nu. En voor het eerst proclameer ik nu dat “vroeger alles beter was”. De dementia praecox is ingezet.

(Het interview kan je beluisteren bij Lode vanavond, in “Vandaag” op Radio 1).

Is er iemand buiten de kromgetrokken driehoek Brussel-Halle-Vilvoorde die het “symbooldossier” kan situeren en uitleggen? Laat staan er wakker van ligt? Is er eigenlijk iemand binnen die regio die er een punt van maakt, op enkele overjaarse flaminganten na? “Mijn vlakke land, mijn Vlaanderland”, zong Brel. “Mijn patattenland”, kweelde Vermandere.

Er is een probleem, een cultuurclash, een strijd van mentaliteiten, zoveel is duidelijk. Maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er veel grotere problemen zijn dan de taalfaciliteiten en aanverwanten. Hé bende Clauwaerts, zolang zelfs niet in B-H-V iets wordt gedaan aan werkloosheid, armoedekloven, sociale vangnetten, grootstedelijk beleid en migrantenproblematiek, zouden jullie je niet beter bezighouden met de grote brokken? In plaats van met knikkers te spelen?

‘t Belgiekske ten top! Wat zullen ze weer van ons denken overal? En hj luisterde nog eens naar “La belle gigue” van André Bialek…

Update na enkele comments:
@gerda en @Peter Dedecker: Ik minimaliseer niets , hoor. Mensen die me kennen, weten dat ik zelfs behoorlijk Vlaams denk en dat ik vind dat die kieskring best wordt gesplitst. Al is het maar om er voor eens en voor altijd vanaf te zijn. Maar “onverwijld” zal niet meer lukken.

De formatie duurt té lang nu. Dus pleit ik voor een sociaal-economisch geïnspireerde regeringsverklaring en dito uitvoering de komende jaren. Ondertussen kan een nieuwe staatshervorming voorbereid worden (commissies, werkgroepen, staatssecretaris eventueel…) om dan bij een nieuwe regering tot actie over te gaan. Ik vrees dat het niet anders kan.

De Gucht had gelijk toen ie al erg snel zei dat ie er met zijn verstand niet bij kon hoe met de voorbije verkiezingsuitslag een verregaande staatshervorming zou mogelijk zijn. De kaarten liggen te moeilijk nu. En ons land schreeuwt om een bestuursploeg. De dringendste dingen eerst, denk ik zo.

Ik heb altijd zo mijn bedenkingen gehad bij de zogenaamde “babyborrels”. Wat een vreselijk woord trouwens, net als het hemeltergende “kids”. Wat is me dat eigenlijk ook een fout woord. Waarom niet gewoon “kinderen”? Of (op zijn West-Vlaams) “oes joengens” (ook al is er een meisje in het spel)? “Kids”? Tja… Nu, zo’n geboortefeestje is eigenlijk laagdrempelig, kan best aangenaam ingevuld worden en uiteindelijk… wie wil komen, komt. Wie niet, die niet.

Afijn, afgelopen weekend hebben we dochter Janne gefêteerd. Over twee dagen gespreid. Enkelen zullen de wenkbrauwen gefronst hebben, maar we wisten waarom we het zo deden. We hebben nu eenmaal het geluk dat we veel mensen kennen. Collega’s van beider werk, vrienden, Lunatics, Liens politieke “contacten”… Het drijft al snel heel wat mensen samen. Dus hebben we het op twee dagen gedaan. Dat gaf ons tenminste de mogelijkheid om weg te blijven van het eeuwige “partyprincipe”: je organiseert iets, mensen komen voor jou of voor je organisatie en je kan tegen niemand echt veel praten, je verdeelt je tijd (zo wiskundig mogelijk) over iedereen.

Ook afgelopen weekend. Heel veel mensen zijn langsgekomen (groot en vooral ook klein) en we hebben geprobeerd met iedereen te converseren. Vooral met de mensen die we weinig zien. Dat is -denk ik- tamelijk gelukt op het “babyfeestje” (jaja, we hebben het “borrelwoord” niet gebruikt). Voor de mensen die zich toch wat te kort gedaan zouden voelen en deze blog lezen (en er waren er zo nogal wat): excuus, maar je weet genoeg dat we dat goed maken.

Maar kom, het was eigenlijk erg aangenaam. Met dank aan de zaaleigenaar, Liens broer en schoonzus die exquise én volgens sommigen “decadent lekkere” taarten, cake, koffie, bavarois en zo meer hadden gemaakt. Met dank aan de bezoekers, met dank voor hun geschenken. Ik bedoel, als je dingen krijgt, moet je daar iets voor terugdoen. Een elementaire regel uit mijn opvoeding: “quid pro quo”, mensen die mij kennen, weten dat dat mijn motto is. Met dank ook aan zij die er niet waren, maar al eens langskwamen of nog langskomen.

Het was gezellig en leuk, ja zelfs (Phil Bosmans, ontwaak!) warm. Janne had een leuk eerste feestje, al heeft ze er zeker nog geen zier van gesnapt. Einde van de festiviteiten, denk ik trouwens ook. Janne bestaat zeven weken en eigenlijk zijn we van het ene feestmoment in het andere gerold. Nu zal dat wel stilaan afnemen. Je kan niet blijven vieren, soms moet het wel eens serieus worden. Nu is het opvoeden, zien hoe dat kind groeit en evolueert, je ergeren en voor je het weet is ze aan het puberen. Nou, lichte overdrijving, ik geef het toe.

Het zijn al mooie weken geweest, nu even de broeksriem aanhalen en het wat rustig aan doen. Ook dat zal best meevallen. En dan weer eens een feestje op zijn tijd zeker? Want eigenlijk is een mens nooit uitgefeest. Ik toch niet.