De E40 oprijden en stil worden door “Nantes” van Beirut. Net als het kind op de achterbank. Oostende binnenrijden. Kuststad met een vlok rock ‘n roll in zich. Koffie en taart met iemand die je minder vaak ziet. Als bompa’s en bomma’s met overschot van tijd. En het kind sliep voort.

Verrast door andere bezoekers, onverwacht. De gekken van de stad, de goede zielen van de deugnieterij. De dijk op, langs casino, pier, vistrap en Mercator. En het kind sliep voort.

Beschouwen, tegen het vallen van de avond in. De terugtocht naar huis. Stil, alweer. Door de muziek van Beirut. Net als het kind op de achterbank.

Dit “Insomnia” stond op repeat in mijn auto de voorbij weken: een typisch Faithless-nummer. Ik kan geloven dat dat live iets moet gegeven hebben, in Werchter of in Vorst. Tot trillens toe. Op de Schaal van Richter.

Daarnet al enkele flarden gehoord van de 100 beste Belgische songs volgens de luisteraars van mijn zender. Ik ben woest! “Lena” van 2 Belgen staat maar op 44. Schande! Blasfemie! Ongehoord! Ik durf mijn sympathieke bijna-buurman Rembert De Smet niet meer in de ogen kijken. Volgend jaar doe ik een wereldwijde oproep om het nummer omhoog te stuwen.

Hier en daar ook vreemde en verrassende dingen gehoord. Ten positieve: Dirk Van Esbroeck. Op 42, dacht ik. Ten negatieve: “Kvraagetaan” van Fixkes in de top-10. Ik heb het écht niet voor dat nummer, sorry.

Ach, zolang Brel maar op 1 blijft staan…

Update: Het is dus niet Brel geworden. Hij is op de tweede plaats gestrand, achter “Twee meisjes” van Raymond. Ik ben niet echt een Raymond-fan, maar ik kan er mee leven. Al is de impact, de historische waarde en de muzikale invloed van Brel honderd keer groter dan die van Raymond.

Langs moeders kant kom ik uit een familie van fotografen. Liefhebbers, geen professionelen. Mijn grootmoeder was lid van een fotoclub (toentertijd geen evidentie) en kon er wel degelijk wat van (naast nonkel J. en nonkel G. die ook best weten om te gaan met focussen, sluitertijden en cadrage).

Mijn grootmoeder (nota bene overleden twee dagen na haar man, het had iets extra dramatisch in zich) is er dan ook verantwoordelijk voor dat er van mij bijzonder veel kinderfoto’s bestaan. Op fotopapier en op dia’s. Ik ben haar daar erg dankbaar voor want het vult bij sporadische momenten mijn honger naar melancholie, mijn hunkering naar saudade. En het zijn gewoonweg herinneringen aan momenten die zelf al lang uit mijn koker zijn verdwenen.

Ik heb me voorgenomen –ook als amateur-fotograaf sinds jaren- om voor Janne hetzelfde te doen. En eigenlijk ook voor mezelf en mijn vrouw, dat ook. Het zal ook weer mijn melancholie vullen over enkele decennia. Misschien zelfs die van haar.

Bij deze dan ook, want het is verdomd veel te lang geleden dat ik mijn dochter hier een plaatsje heb gegeven. Want familie en vrienden lezen en kijken mee, dus… Vierwerf foto hier!

Ik heb al meermaals de loftrompet geschald over The Lunatics, mijn hobbyclubje zeg maar. Nu we stil liggen (ook improvisatoren hebben een winterstop), is het tijd om eens na te denken over hoe en wat me de vzw en de leden ervan.

Feit één is dat ik overweeg om nog eens in het bestuur te stappen. Ik heb dat jarenlang gedaan en was ook actief als communicatiemannetje in tijden dat ik niet in het bestuur zat. Er is weer vers bloed nodig want de vzw verslijt heel snel bestuursleden. Er kruipt gewoon erg veel werk in en uiteindelijk doet iedereen het als hobby, als bijkomertje. Het is weer eens aan mij, denk ik.

Iedereen van de bende werkt? Zo goed als. En net dat is ook het fascinerende aan de hele troep. Een diversiteit aan mensen en beroepen. We hebben -in willekeurige volgorde- een nieuwslezeres bij Q-Music, een journalist van Kanaal Z, een zakelijke chef bij TV Brussel, een hoop aan de weg timmerende comedians, een boel leraars en onderwijzers, een prijswinnaar in Cannes annex televisiemaker, heel wat volk in de communicatiesector, een politica, enkele ingenieurs, een HRM-man, bedrijfsleiders, een kok, een redactrice bij De Mensen, redacteurs bij Sporza en bij één, pedagogen, een tuinman, twee dokters, een graficus, een theaterregisseur, een marketingmadam, een verwaaide student, een vertaler, een Belgisch recordhouder in de rugslag, een actrice, twee doctorandi en ik vergeet nog heel wat mensen.

Kortom, een erg mooi maar vooral gevarieerd lijstje. Eén grote maffe bende mensen die elkaar voornamelijk vindt in het afstomen op een podium. Zo pretentieloos mogelijk. Het is voor de fun, maar ‘t moet wel goed zijn.

Ik vrees dat er een dag komt dat we ooit stoppen met het hele ding. Dat kan bijna niet anders, ook al omdat de gemiddelde leeftijd stijgt. Met alle gevolgen vandien: huwelijken, huizen en kinderen (zoals de voorbije weken ook nog (de net bezochte en mooi gekeurde) Elisabeth van Idril en van haar man en er is ook Jan van T. – proficiat nog eens). En er zal wel eens een plafond zijn voor de club en haar leden zeker? Maar tot zolang houden we het amusement hoog. Bang voor wat mogelijk komen zal.

Melancholie voor het eigenlijk van tel is, heeft dat een naam? Melapriori of zo?

Kort na de middag heb ik de deur dichtgetrokken en heb ik de redactie verlaten. Neen, niet voorgoed. Maar toch voor een week, tot we de jaarwende alweer enkele dagen voorbij zijn. Niet dat ik zo’n nood had aan vakantie. Sinds de geboorte van Janne had ik op tijd en stond mijn vakantie, maar de finale van die mooie dagen is aangebroken. En ja, een week bij mijn twee vrouwen, dat zal aangenaam zijn.

Een even aantrekkelijk idee is dat de huiselijke agenda vol staat met afspraken met een boel vrienden. We zien er de komende dagen heel wat, elke dag is het prijs voor de rest van het jaar. Wat de theorieën weer kan voeden: ja, ik zal wel degelijk “sociaal verslaafd” zijn. Of een groepsdier zijn. Er is wel iets van, misantropie is me behoorlijk vreemd.

Meestal toch.

Kerstdag: dé dag op het jaar met het minste verkeer op de weg, met het minste aantal verzonden mails en gepubliceerde blogposts, de dag waarop je echt wel in je bloot gat kunt ronddolen op menig marktplein, de dag waarop iedereen rond de feest- en eetdis zit. De dag ook die de reden is van het voortbestaan van het woord “dis”.

Voor het zoveelste jaar op rij heb ik gewerkt op kerstdag. Volgens mij heb ik -zolang ik op de VRT werk- telkens gewerkt die dag. Omdat journalisten nu eenmaal elke dag nieuws moeten brengen en omdat dat één van de schaduwkanten is van mijn vak (dat vaak onterecht met al te veel glamour en glitter wordt beladen): wij kennen geen feestdagen, mijnheer. En ook geen weekends (zeker het sportjournaille niet). Bezint eer ge begint, een boodschap aan de talloze jongelui die maar al te graag journalist willen worden!

Nu, ik ben niet echt iemand die wild wordt van Kerstmis en de hele hype errond, maar toch. Misschien wil ik het volgend jaar wel eens vanuit een zetel vieren. Sober best. Met enkelingen. Ook al is het vaak gewoon plezant om te werken wanneer een ander niet werkt. En omgekeerd.

Hoe dan ook, ik wens alle lezers hier fijne kalkoen, een glitterrijke overgang en feestelijke tijden! En een rustig moment hier en daar.

Ik vond het via Ine van Monuments.nu: wie toch al alles heeft, kan gewoon voor 50 euro een stukje regenwoud kopen. Als kerstcadeau. Voor zichzelf. Waarom niet eigenlijk?

Via de CoolEarth-site kan je een lapje bos kiezen. En via Google Maps kan je zelfs zien welke bomen je tot je bezit mag rekenen. Een gimmick, iets aparts, maar toch ingegeven door goede bedoelingen en ecologische overwegingen. En ‘t is beter dan die zoveelste das, die afgrijselijke sokken of ander overbodigs.

Enkele maanden geleden hoorden we van vrienden dat ze een stukje bos hadden gekocht ergens in Oost-Vlaanderen, deels uit investering, maar vooral vanuit een overtuigd “groen denken”. Ze zullen zowaar nog trendsetters zijn. Hoop ik dan.

(luchtfoto van de Ataninga-regio, in Brazilië, waar je bos kan kopen)

En nu werken aan mijn eigen ecologische voetafdruk. Want die is net iets groter dan het Europees gemiddelde, heb ik uitgerekend. Moet omlaag dus, al is mijn werkgelinkte autorit naar Brussel de grote boosdoener. En in mijn job kan ik echt niet zonder auto, zoveel is zeker (vroege diensten, late diensten, onvoorspelbaarheid van de actualiteit, interviews…). Tenzij mijn werkgever ook wat efficiënter en moderner begint te denken op dat vlak.

Even nog eens over het muurtje kijken. De Stubru-collega’s halen heel wat media met hun “Music for life”, vanuit hun glazen kot in Leuven. Alles te volgen op de Stubru-site, op televisie en vanzeneigens op de radio.

Het is straffe radio, op zijn minst. Dat is voor een Sporza-mannetje en een Radio 1-adept als mij nogal inspirerend. Hoe doen ze het zo vlot? En zo enthousiast? En zo radiofonisch oké? Erg leerrijk. Het goede doel ontdaan van het jasje vol mottenballen en weg van het brave katholieke. De moeite!

Nu we toch over de radio bezig zijn: op de site van Radiovisie kan je stemmen voor de (volgens jou) beste stemmen in de ether. Doén! Hierlangs.

Ik ben altijd een fan geweest van “Kijk eens op de doos” en “De vloek van Vlimovost”. “Spike” heb ik niet echt gezien. Deze televisiecreaties van (pdw) zijn vaak gecontesteerd geweest en werden soms met kritiek overladen. Weggestoken worden in een of ander laat slot op Canvas heeft ook niet echt geholpen. Nu, Canvas noemt die programma’s “de experimenteelste” uit 10 jaar Canvas en herhaalt ze nu ook. Best.

Van de week heb ik een nog eens een “Kijk eens op de doos” gezien. Lachen! Met een “melomasochist” die seksueel opgewonden geraakt door kneuterigheid en gezelligheid. Een ongemak als je op bezoek bent, maar dan helpt gelukkig de walkman en muziek van Iron Maiden. Of de plantenman die van de ene flauwiteit in de andere absurditeit valt. Om nog maar te zwijgen over de meesterlijk allitererende Josse De Pauw, een topacteur toch. En vooral ook: een sterke regie en mooi camera- en lichtwerk.

Kijk toch nog maar eens op de doos, beste kijkers…

Waaw, het was eeuwen geleden dat ik het woord nog eens hoorde: “epibreren”. Ik trof het aan in een postje van Bruno. Ten eerste heeft de man gelijk (hij deelt zijn terechte verwondering over het Nederlandse woord van het jaar met Koen, die het er ook al over had). “Bokitoproof”. Ik herhaal: bo-ki-to-proof. Die proof moet ik cursief zetten, proof dus, omdat ik nu eenmaal de gewoonte heb om woorden uit andere talen cursief te plaatsen. Fout woord. Afvoeren. Slechte keuze.

Maar terug naar het epibreren. Volgens Van Dale:

epi·bre·ren (onov.ww.)
1 [scherts.] niet nader aan te geven werkzaamheden verrichten, waarvan men de indruk wil geven dat ze belangrijk zijn

Het doet me terugdenken aan de “Epibrant Sjakosj”. Mijn favoriet café in mijn studententijd. In de beruchte Overpoortstraat, maar één van de weinige herbergen die ik wou bezoeken in die straat des verderfs. Behalve ook nog “‘t Kapelleke” en de “Abou Simbel”. Toendertijd. Toentertijd. Intussen zijn de drie vernoemde keten al verdwenen. Van de “Epibrant Sjaksoj” resten nog de ruimte, nu is er een cocktailbar, dacht ik. De “Sjakosj” (zoals gemeenzaam genoemd) was een plek waar een plaat nog eens volledig werd gespeeld, waar praten nog kon en waar snoeven niet op zijn plaats was.

Het café waar de piepjonge Tom Lanoye ooit werkte als kelner, toen ze er nog ontbijt serveerden (te lezen in “Slagerszoon met een brilletje”). De plaats waar de twee van Kommilfoo zaten voor ze bekend werden. Een plek vol academisch personeel van de biologie zowaar. Het kroegje waar we telkens afsloten met “A man is in love” van The Waterboys. Met Diego, de man wiens vader zich rijk heeft geboerd door “Guantanamera” te componeren. Biina tien jaar geleden is het intussen. En wees maar zeker dat we er wat van konden, van dat epibreren.

(The) Nits lanceren op 1 januari een nieuwe single, “The flower”. En hun nieuwe plaat zal “Doing the dishes” heten. Die komt drie weken later uit. En in maart komen ze naar de AB, maar natuurlijk heb ik al tickets.

(tekening: Nits)

Gisteren schreef vrtnieuws.net iets over de beste groep die Nederland ooit heeft voortgebracht.