Ik beken: ik ben vreemd gegaan. Ik heb vandaag een hele tijd naar Donna geluisterd, waar de Top 2000 aan de gang is. Kijk zeker eens op de speciaal gemaakte site (nummer per nummer gaat de teller mee, met een hoop info erbij).

Zo’n toplijst garandeert nogal wat dingen die ik graag hoor. Zo mocht ik vandaag luisteren naar onder meer Fine Young Cannibals, Cock Robin, Fleetwood Mac, The Alan Parsons Project, The Beatles, Madness, Nick Cave… Aan de andere kant heb ik me ook moeten ergeren aan onder meer flarden R&B, wat van die halfbakken rap die de voorbije 10 jaar in was, flauwe truut van Cheap Trick, de verschrikkelijke Joe Cocker en nog meer.

Heel interessant is hoe de presentatoren en de presentatrices van Donna het aanpakken. Hoe zij radio maken en de luisteraar in de ban houden. Heel anders dan ik gewoon ben, heel anders dan Radio 1, zoveel is duidelijk. Vaak leerrijk en goed gedaan, andere keren ook totaal niet mijn ding wegens te flitsend of té jong. Maar hoe dan ook is eens over het muurtje piepen een nuttig iets: het moet niet altijd Stubru zijn of Klara als ik eens nood heb aan een nieuwe muze.

(Op dit moment -woensdag 19.29 uur- zijn ze toe aan nummer 624, net geen 48 uur meer en de nummer 1 is bekend; en daarna weer voor Radio 1 kiezen, allemaal, hop!)