Waaw, het was eeuwen geleden dat ik het woord nog eens hoorde: “epibreren”. Ik trof het aan in een postje van Bruno. Ten eerste heeft de man gelijk (hij deelt zijn terechte verwondering over het Nederlandse woord van het jaar met Koen, die het er ook al over had). “Bokitoproof”. Ik herhaal: bo-ki-to-proof. Die proof moet ik cursief zetten, proof dus, omdat ik nu eenmaal de gewoonte heb om woorden uit andere talen cursief te plaatsen. Fout woord. Afvoeren. Slechte keuze.

Maar terug naar het epibreren. Volgens Van Dale:

epi·bre·ren (onov.ww.)
1 [scherts.] niet nader aan te geven werkzaamheden verrichten, waarvan men de indruk wil geven dat ze belangrijk zijn

Het doet me terugdenken aan de “Epibrant Sjakosj”. Mijn favoriet café in mijn studententijd. In de beruchte Overpoortstraat, maar één van de weinige herbergen die ik wou bezoeken in die straat des verderfs. Behalve ook nog “‘t Kapelleke” en de “Abou Simbel”. Toendertijd. Toentertijd. Intussen zijn de drie vernoemde keten al verdwenen. Van de “Epibrant Sjaksoj” resten nog de ruimte, nu is er een cocktailbar, dacht ik. De “Sjakosj” (zoals gemeenzaam genoemd) was een plek waar een plaat nog eens volledig werd gespeeld, waar praten nog kon en waar snoeven niet op zijn plaats was.

Het café waar de piepjonge Tom Lanoye ooit werkte als kelner, toen ze er nog ontbijt serveerden (te lezen in “Slagerszoon met een brilletje”). De plaats waar de twee van Kommilfoo zaten voor ze bekend werden. Een plek vol academisch personeel van de biologie zowaar. Het kroegje waar we telkens afsloten met “A man is in love” van The Waterboys. Met Diego, de man wiens vader zich rijk heeft geboerd door “Guantanamera” te componeren. Biina tien jaar geleden is het intussen. En wees maar zeker dat we er wat van konden, van dat epibreren.