Kerstdag: dé dag op het jaar met het minste verkeer op de weg, met het minste aantal verzonden mails en gepubliceerde blogposts, de dag waarop je echt wel in je bloot gat kunt ronddolen op menig marktplein, de dag waarop iedereen rond de feest- en eetdis zit. De dag ook die de reden is van het voortbestaan van het woord “dis”.

Voor het zoveelste jaar op rij heb ik gewerkt op kerstdag. Volgens mij heb ik -zolang ik op de VRT werk- telkens gewerkt die dag. Omdat journalisten nu eenmaal elke dag nieuws moeten brengen en omdat dat één van de schaduwkanten is van mijn vak (dat vaak onterecht met al te veel glamour en glitter wordt beladen): wij kennen geen feestdagen, mijnheer. En ook geen weekends (zeker het sportjournaille niet). Bezint eer ge begint, een boodschap aan de talloze jongelui die maar al te graag journalist willen worden!

Nu, ik ben niet echt iemand die wild wordt van Kerstmis en de hele hype errond, maar toch. Misschien wil ik het volgend jaar wel eens vanuit een zetel vieren. Sober best. Met enkelingen. Ook al is het vaak gewoon plezant om te werken wanneer een ander niet werkt. En omgekeerd.

Hoe dan ook, ik wens alle lezers hier fijne kalkoen, een glitterrijke overgang en feestelijke tijden! En een rustig moment hier en daar.