De complete metamorfose komt eraan voor alles en iedereen die met de VRT-nieuwsdienst te maken heeft. Sporza hoort daar deels ook bij natuurlijk. Lees er al heel wat over in dit artikel. Een nieuwe look, stijl, kleur, aanpak, decor…

Uitkijken naar 7 januari, één van de vele D-Days die het Huis jaarlijks beleeft.

Gisteren heb ik dus mijn avonturen op de rode loper beleefd. Het was bijna zo goed als pure impro, je weet toch niet wat er je overkomt, wie langskomt, wanneer er veel volk is… Een scenario maken, heeft geen enkele zin. Lieven (Scheire) en ik hadden gewoon afgesproken wie welke stijl van vragen stelt, we hadden de balpen-gimmick en voor de rest was het een uur lang “volle bak geven”.

Plezant was het wel. Het was een optreden van een uur lang zonder drie seconden stilte. En het gehalte aan interviewees was de moeite: William Van Dijck, Freddy Maertens, Sugar Jackson, Ulla & Gella, Pieter Loridon, Herman Van Holsbeeck, Jean-François De Sart, Johan Museeuw, Marc Sergeant, Kim Gevaert (die er inderdaad ravissant uitzag), Veerle Dejaeghere, de razend sympathieke Dominique Monami, de nieuwe Miss Belgian Beauty en ik vergeet nog wel enkele namen…

Het was iets totaal anders dan het interview- en reportagewerk dat ik gewoon ben te doen. Maar best plezant, al had ik niets anders verwacht. Minder plezant dat er is gebeurd wat ik had gevreesd: technische problemen. De reacties op mijn aankondiging zeggen het zelf: waar was de stream? Uit de telefoontjes die ik heb gehad en gesteund op wat mijn online-collega’s hebben gezegd, is er zowat 20 minuten verloren gegaan en van dan af begon her en der de stream te werken.

De reden zou simpel zijn: té veel bezoekers op hetzelfde moment, waardoor de server het moeilijk kreeg en niet alle aanvragen verwerkt kreeg. Duidelijk, de aankondigingen op de radio van collega Gert Geens hebben hun doel niet gemist. En er was volk! Da’s al iets! En we hebben het gedaan. En het was -wat mij betreft- voor herhaling vatbaar. Maar volgende keer moeten we productioneel en technisch meer zekerheid inbouwen.

Het was maar een experiment, maar toch, ‘t is jammer dat de techniek ons wat blameerde… Zij die hebben volgehouden en toch hebben gekeken: bedankt daarvoor!

(Vier prijswinnaars op het Sportgala dit jaar: Boonen, Henin, de 4×100 meter-vrouwenploeg en Cornu – ik heb op mijn stemformulier drie keer dezelfde mening geuit)

Ik heb zin om volledig fout te doen! Scherp uw pennen en richt uw pistolen! Foute synth tot en met. Maar goed dat dat is! Jean-Michel Jarre, met “Oxygène IV”. Een tophit was het exact 30 jaar geleden. Toch wel onderschat is die man. Hij staat voor veel meer dan een simpel riedeltje. Of ie nog aan het werk is? Jawel, kijk maar hier (een boel concerten in Parijs deze maand). Of kijk eens op zijn eigen site.

Ik kan genieten van fotoblogs en hou er ook enkele regelmatig in de gaten. Ik zou er graag nóg meer volgen, maar mijn blogroll is al lang genoeg. En er zijn nog andere dingen die een dag vullen.

Maar bij deze toch eens mijn appreciatie voor de verantwoordelijken en fotografen op tweeduizend en drieduizend. Ik zou beginnen smachten naar een “negenduizend.be”. Al bestaat dat in zekere zin want blijkbaar heeft een snoodaard die URL al geregistreerd. Nu ja, de man weet ook wel wat een goede foto is.

Het moment ook om te vermelden dat Charles Strijd (ex-persfotograaf, kiekjesmaker van Gentblogt en vooral hoogst sympathieke mens) zijn eigen fotoblog heeft. Kijk, kijk, kijk…

Mensen, even wat autopromotie nu…

Zondag doen we met Sporza een televisioneel experiment. Op het net. We gaan één uur live rudimentaire “chaos tv” maken (één camera, één micro en twee interviewers), on line gestreamd op de Sporza-site. Wat concreet? Lieven Scheire (één van die vier van Neveneffecten en de gewezen fysica-onderwijzer in “De laatste show”) en ik doen “the red carpet” van het Sportgala.

We proberen leuke televisie te maken, volledig geïmproviseerd, wanneer de sportlui binnenkomen in het Casino Kursaal in Oostende (voor de verkiezing van Sportman en Sportvrouw van het Jaar). Te volgen tussen 16 uur en 17 uur op www.sporza.be. Mogelijk een zot en ijdel zelfmoordidee, maar een uitdaging is het zeker.

Kijk eens als je kan, al is het maar omdat we hoe dan ook feedback nodig hebben achteraf. En ook wel om meer dan 15 kijkers te hebben.

Vanmiddag lever ik het ding af op de redactie. Met “het ding” bedoel ik de kader met daarin de vermelding “Site van het jaar 2007″ in de categorie “sport professioneel”. Jawel, sporza.be heeft onder meer sport.be en Club Brugge geklopt. Maandag gaf mijn baas me tot mijn verrassing de opdracht om snel te vertrekken. Richting Gent, naar het NTG. Om de prijsuitreiking bij te wonen en om Sporza te vertegenwoordigen. Dat net ik daar moest bij zijn. Ik heb het niet zo met zulke verkiezingen al had ik wel mijn stem uitgebracht in enkele categorieën.

En ja, inderdaad, zowat op het einde was het mijn beurt. Het podium op en “dankuwel, kiezers”. Ze hebben er op de redactie een glas champagne op gedronken, hoorde ik (ik was er niet bij, helaas, vrij die dag). Maar belangrijker is dat de online-collega’s een duidelijke waardering krijgen. Terecht trouwens: ik ken ze en ik weet hoe hard ze werken. Beloning verdiend!

Nog in het NTG zag ik persoonlijke favoriet Gentblogt weer “groepsblog van het jaar worden”. Joke won een persoonlijke blogprijs én die van sloddervossen waren de beste nieuwkomers in blogland. Ook felicitaties aan de collega’s van één (1e in hun categorie) en vrtnieuws.net (3e geworden).

Of ik nog minivoetbal speel? Ja hoor. Ik heb nog eens meegedaan met MVC Hansbeke, na meer dan twee maanden afwezigheid. Wegens baby, behoorlijk wat late diensten, andere verplichtingen, The Lunatics…

Maar kijk, de laatste match van de heenronde was ik er toch bij. En het eerste doelpunt gescoord zowaar (een inlopertje na een voorzet vanop rechts). Met een gelukje. En het was al een gelijkmaker, dus ja. En uiteindelijk 8-3 verloren. Scoren en verliezen, de bitterheid van de sport, mijnheer. Het clubje zakt nu wat weg. We stonden gedeeld vierde, nu zien we de middenmoot naderen. Wacht maar tot in de terugronde…

Ik beken: ik ben vreemd gegaan. Ik heb vandaag een hele tijd naar Donna geluisterd, waar de Top 2000 aan de gang is. Kijk zeker eens op de speciaal gemaakte site (nummer per nummer gaat de teller mee, met een hoop info erbij).

Zo’n toplijst garandeert nogal wat dingen die ik graag hoor. Zo mocht ik vandaag luisteren naar onder meer Fine Young Cannibals, Cock Robin, Fleetwood Mac, The Alan Parsons Project, The Beatles, Madness, Nick Cave… Aan de andere kant heb ik me ook moeten ergeren aan onder meer flarden R&B, wat van die halfbakken rap die de voorbije 10 jaar in was, flauwe truut van Cheap Trick, de verschrikkelijke Joe Cocker en nog meer.

Heel interessant is hoe de presentatoren en de presentatrices van Donna het aanpakken. Hoe zij radio maken en de luisteraar in de ban houden. Heel anders dan ik gewoon ben, heel anders dan Radio 1, zoveel is duidelijk. Vaak leerrijk en goed gedaan, andere keren ook totaal niet mijn ding wegens te flitsend of té jong. Maar hoe dan ook is eens over het muurtje piepen een nuttig iets: het moet niet altijd Stubru zijn of Klara als ik eens nood heb aan een nieuwe muze.

(Op dit moment -woensdag 19.29 uur- zijn ze toe aan nummer 624, net geen 48 uur meer en de nummer 1 is bekend; en daarna weer voor Radio 1 kiezen, allemaal, hop!)

Ik kom er maar niet toe om op Portugal terug te keren in de vorm van een verslagje. En ik heb nog wel wat nootjes klaarliggen, maar kom, ter tijdelijke opvrolijking dit hier: de wondere wereld van Eddy Wally, die ergens in de US of A ontdekt dat er ook zoiets bestaat als een filmcamera.

Ik lig dus nog altijd dubbel met die mens, vergeef het mij. De man uit Ertvelde is het equivalent van een mop die zo oud is als de straat, maar ik blijf hem hi-la-risch vinden (en niet in het minst zijn zeer specifieke uitspraak van bepaalde woorden, Wally-ismen). De filmpjes (hier in één stuk gemonteerd) zijn al de hele internetwereld rondgegaan, maar ik plaats het hier nog eens, al is het maar om het in mijn archieven te hebben.

Trouwens, de psychiater in mij zegt dat de man steeds meer in zijn eigen wereldje rondwaart (er zijn er al voor minder geconfisqueerd): “Wallyworld” of zo… Waaw sjeg! Met dank aan Sven.

Een Gesammtkunstwerk is dit! Muziek van Preisner, zoals zo vaak voor een film van Kieslowski (“La double vie de Véronique”) met de bevallige Irène Jacob voor de camera. Geniet van het poppenspel op muziek!

O ja, ik ben terug in het land. Dinsdagnacht geland, maar voor een verslag, wat foto’s en aanverwanten is het nog even wachten. De aardse dingen (lees: boterhammen én zout op de patatten verdienen) hebben zich eerst weer danig opgedrongen.

Opvallend detail toch: eind juni ging ik naar Normandië op reis, afgelopen week dus naar Portugal. Op beide momenten had ons land geen regering. Ga ik té vaak en té snel opeenvolgend op reis of is er gewoon iets loos op politiek niveau?

Op reis ben ik weer eens geraakt door een ferm stuk muziek. Het was lang geleden en het bleek nog op mijn laptop te staan: het “Requiem for a friend”, van de Poolse componist Zbigniew Preisner. Dat haalt het niveau van de “doodsstukken” van Mozart of Fauré, het is gewoon wat jonger qua leeftijd. Soms ingetogen, dan weer uithalend, maar pakkend, erg pakkend.

Preisner droeg het op aan zijn kompaan Krysztof Kieslowski, de topregisseur wiens films ie meermaals ondersteunde met een geweldige soundtrack. “La double vie de Véronique” en “Trois couleurs: Bleu” op kop. Schitterende klanken!

Bij zijn doortocht op het Filmfestival in Gent twee jaar geleden ben ik gaan kijken in de Vlaamse Opera. Gaan luisteren eigenlijk. De man – die een prijs in ontvangst kwam nemen – bleek een enorme blaaskaak te zijn, zo klonk uit de monden van de dichtst betrokkenen. Jammer dat je dat dan moet horen.

Maar wie zijn muziek niet kent, wil ik eens een ontdekkingstocht aanraden.