Gedichtendag vandaag. Alles draait om Herman De Coninck en onderstaand gedicht doet me iets, als nog altijd kersverse vader van een piepjonge dochter.

VINGERAFDRUKKEN OP HET VENSTER

Ik denk dat poëzie iets is als vingerafdrukken
op het venster, waarachter een kind dat niet kan slapen
te wachten staat op de dag. Uit aarde komt nevel,

uit verdriet een soort ach. Wolken
zorgen voor vijfentwintig soorten licht.
Eigenlijk houden ze het tegen. Tegenlicht.

Het is nog te vroeg om nu te zijn. Maar de rivieren
vertrekken alvast. Ze hebben het geruis
uit de zilverfabriek van de zee gehoord.

Dochter naast me voor het raam. Van haar houden
is de gemakkelijkste manier om dit alles te onthouden.
Vogels vinden in de smidse van hun geluid

uit, uit, uit.

- Herman De Coninck, “Vingerafdrukken” (1997, het laatste levensjaar van de man)

Het moest er toch eens van komen. Een reisverslag(je) over Portugal, over de Algarve-streek waar we eind november vertoefden. Speciaal voor D. en I. die er over enkele dagen naartoe trekken…

Portugal was een onbekend land voor mij. Nooit geweest en er zeker nooit aan gedacht dat ik er zou zijn vlak na de geboorte van Janne. Toen 9 weken oud en nog maar 54 centimeter groot (nu toch al enkele centimeters erbij).

Wat is me algemeen opgevallen?

- vriendelijke, soms zelf te vriendelijke mensen (maar minder afstandelijk dan veel Spanjaarden bijvoorbeeld)

- rust, vooral veel rust, stress lijken ze niet te kennen

- een sfeer, een uitzicht en een modus vivendi die lijkt op die van de Andalusiërs (het Zuid-Spaanse landsdeel ligt trouwens ook erg vlakbij)

- qua stijl, qua mee zijn en qua moderniteit zijn ze toch een vijftiental jaar achter in vergelijking met ons

- draadloos internet is onbekend, of het moet in toeristische cafés zijn

- toeristen zijn trouwens erg vaak Engelsen die er met heelder kolonies op afkomen (en die Engelsen, sorry, cultureel fantastische dingen voortgebracht, maar ze blijven toch een stelletje suffe klooien in hun vakantie-outfit, je snapt niet dat dat volkje het woord stylish in zijn woordenboek heeft staan, maar kom, dit terzijde)

Reisparcours: (gevlogen van Zaventem via Lissabon naar Faro)

Dag 1: Vlucht en een stukje Lagos. Een van oorsprong visserstadje met een jachthaven, nu volledig ingepalmd door de Duitse en Engelse toeristentroepen. Een zekere gezelligheid, maar tijdens de zomermaanden moet het daar de hel zijn.

Dag 2: Lagos verder verkend en aan de Ponte da Piedade fantastische rotspartijen gezien. Doet wat Normandisch aan, maar het is wel aan de oceaan, dus paradijselijker en meestal warmer. Mooi mooi. Erg mooi.

Dag 3: Monchique en Foia, bergdorpjes die niet zo speciaal zijn, er zijn bergstreken die fantastischer zijn. Praia da Rocha: weer een zeer mooie rotserige kustlijn (blijf met je rug naar de appartementsgebouwen gekeerd, want die zijn van een lelijkheid die zelfs onze kust overtreft).

Dag 4: Silves, met een prachtig kasteel (volledig in renovatie),een schitterende kathedraal en heerlijk kronkelende straatjes, vol herinneringen aan tijden van ridders, lijfeigenen en veroveringstochten. Alte, leuk bergdorpje (de naam zegt het zelf).

Dag 5: Sagres, de stad is op zich is niet zo speciaal, maar aan het fort is het wonderlijk. Een magnifiek zicht op de Atlantische oceaan, vissers, woeste baren en vuurtorens, daar op het meest zuidwestelijke punt van Europa (Cabo Sao Vicente). Een dikke aanrader! Ook Praia da Luz gezien, een strandje zoals er zoveel zijn, maar aangenaam. (Trouwens daar is baby McCann begin mei verdwenen, een veel mindere anecdote).

Dag 6: Tavira, een eindje rijden en niet zo ver van de Spaanse grens. Rustig en innemend stadje. Architecturaal in orde ook. Zoek het pleintje achter de kerk en zet je daar met een koffietje bij de hand, één van de gezelligste pleintjes die ik ooit zag.

Dag 7: Terugvlucht.

Kortom, in de Algarve is er moois te zien, maar bewust kiezen dus. Maar heel erg fijn om er te zijn.

- De komende dagen publiceer ik nóg wat foto’s van eigen hand, bloggende amateur-fotografen kunnen zo tegenwoordig hun eigen mini-expositie geven, de moderne tijden…

Ik had nog nooit zo ver gedacht. Even terugkeren: dinsdagochtend zag ik voor onze voordeur een geweldig groot geschilderd wit vlak. Duidelijk met een sjabloon gemaakt, een beetje à la wegmarkeringen. Vlak voor onze voordeur hé, op het voetpad, zowat 70 op 40 centimeter groot. Mijn eega had het ding ook al opgemerkt in onze buurt. Hoelang zal het niet duren voor dat volledig weg is?

Een of andere viral marketing-actie, zoveel was duidelijk. Zowel de politie als Gent Info leerden me dat er door Stad Gent zeker geen toelating was gegeven voor zoiets. En lelijk! En blekkie! En vervuiling van het openbaar bezit, zijnde een voetpad.

Mijn eurocent viel vanavond, toen ik de post over de schilderijtjes zag bij Smetty. Zij had er ook van. Zij vindt het blijkbaar niet al te erg, wat haar volste recht is. Ik denk er nogal anders over. Ik ben meer dan woest en vind het onbeleefd, ongeoorloofd, vervuilend. En het doet me enorm nadenken over de privacy als blogger. Als het zo zit, kan ik er beter mee stoppen. Of beginnen onder een schuilnaam.

Michel schrijft er ook over (hij zag het gisteren toen ie aan mijn deur stond). Pietel ook. Michel (die welgemutste oude zak) vindt het niet kunnen en het zou bij hem een klacht ontlokken. Nu ja, de politie treedt al lang niet meer op bij graffiti, dus tja. Blijkbaar een “stunt” van het grootste colamerk? Stunt? Een flater! Een blunder! Ongepast! Straf en werkelijk onbeschoft! Een heel klein beetje is het sterke marketing, maar veel meer dan dat is het hemeltergend. Dat doe je toch niet? Noem mij dan maar eens zuur, knorrig en niet in voor een grapje (terwijl ik mezelf een grote positivo noem), maar dit is “erover”. En nog geen klein beetje!

Real Ray, of tenminste de mensen die erachter schuilen, ik wens jullie buitenaards veel jeuk aan jullie aars en ongelofelijke korte armpjes. J’accuse! Er is maar één materieel bezit waar ik echt om geef en da’s ons huis. Ook ons voetpad, ja (ook al is dat eigendom van de stad). Daar blijf je af!

Update: Vanavond doet “Feyten of Fillet ” (op Radio 1 vanaf zeven uur) iets over de “marketingschilderijen”. Ik vertel mijn versie.

Update 2: Item is verplaatst naar morgen. Of niet meer. Ook dat is radio.

Update 3: Onderzoeksjournalistiek, Pietel heeft er zich mee bezig gehouden. Kijk maar. Blijkbaar zit Coca Cola er toch echt achter (zeker eens het filmpje bekijken, de gelijkenis lijkt me duidelijk) . En ondertussen krijgt het bedrijf de buzz en de fuzz die het wou. Tja. Einde.

Ik ga eens een Michelleke doen. Een Brunootje. Of een Pietelke. Ik ga eens oreren over een lens. Een fotolens. Een objectief.

Ik ben een overtuigd Nikon-gebruiker, maar moest inzien dat de 18-55mm-lens die er standaard bijhoort niet voldoet om kleine Janne deftig te fotograferen. Toch niet in huis. Toch niet met minder licht. Het mag en moet allemaal wat gevoeliger. Lichtgevoeliger. Zodanig dat je geen eeuwige sluitertijden moet hanteren. Want een kind van 4 maand oud beweegt volop. En dat zorgt voor onscherpe beelden, mijnheer.

Ingrijpen dus. Om niet te veel mooie momenten fotografisch te moeten missen. Gelukkig is een kleine, lichtgevoelige lens best betaalbaar. Toch mijn nagelnieuwe AF NIKKOR 50mm 1:1.4 D, aha! Schieten maar!

Om prentjes als onderstaande te fabriceren. Want mijn dochter zou maar eens geen foto’s uit haar jeugd moeten hebben. Wat een dwaze oprisping is in mijn geval, mijn daggemiddelde kennende. Bij deze, Michel, nog eens zeer bedankt voor jouw 50mm die je maandenlang hebt uitgeleend (ook al wist je dat blijkbaar niet meer).

Vorige week had ik ter hoogte van mijn rechterheup een spier die wat tegenspartelde. Met van die voze uitstralingen in je rechterbeen. Ik ben er zelfs voor naar de dokter geweest (en eer ik naar de dokter ga, heeft de oceaan zichzelf al volledig ververst met nieuw water). Gevolg, een of andere gel gebruikt én ik heb ook -ik wou impro spelen en dat wil je bevrijd en zonder pijn doen- van die Reflexspray opgespoten.

Gevolg: je hele lijf stinkt naar dat spul. En je neemt dat ook overal mee. Ik zag collega’s ruiken en sniffelen, ik werd er op aangesproken, iemand dacht zelfs dat ik een sportjournalist was geworden die de lichamelijke kuren van de sportlui imiteerde en velen zag ik denken dat ik stonk, maar ze durfden het niet zeggen. Tot ik er zelf over begon: “Heerlijk geurtje, toch?”

In zo’n spray zitten een hoop producten en zowat 20 procent menthol. Maar vooral ook meer dan 20 procent kamfer. En wil ik dat net één van die pregnante geuren vinden waar ik zo verslaafd kan aan geraken. Net zoals benzine. Of gemalen koffie. Of een babyhoofdje. Of de geur van een schoenmakerij. Of een frietkot. Of Davidoff Cool Water. Of een meisje dat vol hangt met de geur van buitenlucht. Of vanilletabak. Of kokos.

Mijn nasale fase, denk ik.

Gisteren gezien in “Phara” (goed programma trouwens, breedgaand en toch niet elitair): Wim Opbrouck. De man is al een week geleden geproclameerd als de aanstormende, nieuwe artistieke leider van het Nederlands Toneel Gent (NTG), wat me na aan het hart ligt.

Maar hij verraste me door te zeggen dat ie zijn contract nog niet heeft ondertekend. Als ik in in mijn professionele sfeer een transfer aankondig zonder dat er sprake is van een overeenkomst, dan heet dat een lapsus. Vreemd.

Enfin, ik heb er een goed gevoel bij dat die man de artistieke honneurs zal waarnemen (mogen we toch denken). De acteur (die ik benijd omdat ie erg veelzijdig is) die Überacteur wordt. Niet langer een geposteerde topregisseur aan de macht (hoewel Johan Simons, de man in kwestie, het blijkbaar goed doet). Het kan de theatrale zaak -die financieel noodlijdend is- maar ten goede komen. Ten tonele, alweer!

Ik mag al eens lameren over hoe ik elk weekend moet werken, ik moet ook toegeven dat dat geneugten met zich meebrengt. Zo sta ik nooit in de maandagochtendfile, meer zelfs, kan ik ‘s maandags uitslapen. En kan ik op het gemak de computer met kuren eens aanpakken: wissen, defragmenteren, opruimen… (in mijn wissende woede wel mijn audiokaart weggedaan, ik zal toch eens iets moeten herinstalleren).

Kan ik foto’s klasseren en herordenen. Kan ik -omdat mijn geliefde ook thuis was- samen met haar foto’s selecteren en fotoboeken maken. Over reizen en over Janne. Kan ik nog eens oogluikend gieren, samen mét haar, wanneer ze de “Extras”-episode bekijkt waarin Andy Millman (Ricky Gervais) door David Bowie wordt afgezeikt dat het geen naam heeft (zie hieronder).

Kan ik me amuseren met dat kleintje, ook al had ze ‘s avonds kortstondig een huilbui (maar de uren daarvoor het absolute zonnetje in huis). Kan ik wat met mijn schoonouders palaveren terwijl de vrouw des huizes in de gemeenteraad zat. Kan ik ‘s avonds enkele goeie glazen rode wijn nuttigen omdat het nu eenmaal weekend is voor mij.

Ik heb de maatschappij niets bijgebracht. Ik ben zelfs niet buiten geweest, heb de buitenlucht niet geroken. Maar ik heb dan ook niets vervuild en liep in niemands weg. Lang de kamerjas aan en zachtjes leven maar. Het kan ook schoon zijn.

Maandag, dus de digitale recorder loopt. Voor “Evelien” op één. Diepgaand en verbredend is het allemaal niet, maar het mag al eens lichte kost zijn. En vooral, de meer dan verrukkelijke Kim Van Kooten speelt de hoofdrol (da’s iets anders dan al die platte babes die van de week weer overal in beeld zullen zijn). Trouwens, Kim en ik zijn van hetzelfde jaar blijkbaar. Om toch maar iets gemeen te hebben.

(screenshot uit “De wereld draait door” van de VARA)

Die van “Phileine zegt sorry”, ja. En “Zusje”, nog niet gezien. Misschien toch maar eens bekijken die film. Na de avonturen, van Hark, Giel, Juul en Evelien. Lekker Hollands!

Update: Erg dat ik het moet lezen in de comments, maar geen Kim/Evelien vanavond. ‘t Zal iets anders worden…

Afgelopen donderdag was ik erbij. Bij die persmeute die de schorsing van wielrenner Bjorn Leukemans aanhoorde. En die hem achteraf probeerde een reactie te ontlokken. Woest en heftig stappend van het kabinet van minister Anciaux naar een ondergrondse parking ergens in hartje Brussel. Hopen camera’s, hopen microfoons tesamen. Zoals bij politici. Zoals in de rechtbankfilms. Plots besefte ik dat ik daar ook tussen liep en ook zo hyperactief deed. Tot heil van de sportjournalistiek. Ik heb er dan toch even bij stilgestaan.

Is dat bij iedereen zo? Deze week was er in mijn mailbox een ware invasie van Facebook-bezitters. Ik zeg dan altijd vriendelijk “ja”, maar ‘t is en blijft een virtueel speeltje. Plots heeft iedereen het ontdekt zeker? ‘t Lijkt bij momenten op het poëzieboek van vroeger, waar iedereen een tekeninkje moest in plaatsen. Tip tap top, zoek de datum op! Maar zo komt iedereen toch weer eens samen.

Zo. Op soldentocht geweest. Die sjaal die ik al lang wou, nog een jasje, nog wat truitjes. Maar vooral ook de nieuwe Nits-plaat, “Doing the dishes”. Ik heb er welgeteld 6 seconden naar geluisterd in de winkel en het klonk erg vertrouwd in de oren. Eerste beluistering straks op weg naar het etentje in Brussel. Benieuwd.

Update: Het nieuwe werkstuk van Nits heb ik nu zowat twee keer beluisterd. Mja, erg typisch, niet verrassend, maar dat is niet eens erg. Maar een grote plaat lijkt het me niet. Daarvoor moeten we toch terugkeren naar hun “Alankomaat” van 10 jaar geleden. Maar kom, (mijn) goden val je niet aan.

Het is hier kalm geweest de voorbije week. Door roosterproblemen moest ik plots een novene werken (negen dagen op rij dus, het prachtige woord doet me denken aan de kaarsen in rode stolpen die altijd stonden te branden bij mijn grootmoeder). Ik had weinig zin om dan nog te bloggen, het begon wat te wegen.

Bovendien heb ik me in de voorbije zeven dagen in bepaalde “intermenselijke toestanden” enorm opgewonden. Ja, zelfs woest ben ik ervan geworden. En ik heb al geleerd dat woede en kwaadheid slechte raadgevers zijn voor een blogtekstje. Voor scheldtirades en moderne versies van “J’accuse”, ja, maar dat is nu eenmaal niet het opzet van deze blog. Ik ben Brusselmans niet. En Zola zeker ook niet. Je boosheid kanaliseren, het kan niet anders of Freud moet daar enige theorieën over hebben neergeschreven. Enfin, tijd om weer alles wat te vergeten, al voel ik me “gekloot door het systeem”. Einde verhaal.

Terug naar lijn 1. In mijn negendaagse zaten behoorlijk wat late diensten. Als nachtmens ligt me dat, maar tegenwoordig vind ik het ook jammer. Dan kom ik thuis als kleine Janne al ligt te slapen en voor je ‘t weet heb je ze twee dagen bijna niet gezien. Gelukkig goed te maken op vrije dagen, maar zo’n late dienst doet -hoe klef het ook klinkt- soms je hart bloeden.

Van de week is trouwens een periode afgesloten. Janneke moest voor het eerst naar de crèche. Dat is dan zo na 4 maanden op de wereld en als de moeder ook weer begint te werken. Het is al bij al vlot gelopen en zoals zo vaak had de moeder het er eigenlijk veel moeilijker mee. Ik vond dat nogal vertederend, eigenlijk. Even vertederend als de vlokken groentenpap die tegenwoordig haar kaakjes sieren.