Ik ben een theaterfanaat. Ik ben opgegroeid middenin het amateurtheater en ben daarin ook begonnen als speler. Mijn debuut op de planken was als manneke van 11 jaar oud, dat zowaar de hoofdrol kreeg als druïde in de musical “Paniek in Farolaan” in Het Sint-Amandscollege in Kortrijk. Vergeet ik nooit meer.

Daarna heb ik een paar keer meegespeeld in producties van toneelgroep “Kohané” in Lendelede. Opgericht door mijn vader die er zelf jaren in heeft gesleten als acteur en regisseur. Ik vind het nog altijd doodzonde dat de man al jaren geen toneel meer speelt, op enkele schaarse uitzonderingen na. Bij deze een oproep aan mijn vader om ons toch nog eens te buigen over een Beckett. Ooit staan we nog eens samen op de planken.

Als uniefstudent heb ik ook gespeeld en één keer geregisseerd (een moderne “Wachten op Godot”, met zowaar vrouwen op het podium, een vloek volgens de Beckett Foundation). Nadien ben ik in het improvisatietheater gerold en heb ik cabaret gespeeld. Maar het “traditionele” theater ben ik blijven volgen. Sinds ik student was, in illo tempore, was ik abonnee bij de Vooruit, NTG en de laatste jaren ook in “De Herbakker” in Eeklo.

(affiche “De geruchten” – Anne-Mie Van Kerckhoven)

Sinds dit seizoen is dat voorbij (op een pak comedy na, dat blijf ik zien). Een kind, mijnheer. Dat hapt in je agenda, mijnheer. En we moeten alles al zo organiseren, mijnheer. Later weer, mijnheer. Meer, mijnheer.

Maar kijk, ik heb nu toch twee voorstellingen vastgelegd. Ik wil ze niet missen. Eerst “Fort Europa” van het NTG. Politiek getint, tekst van Tom Lanoye en met onder meer Frank Focketyn en Els Dottermans. Kan moeilijk fout lopen. En natuurlijk ook “De geruchten”. Mijn geliefde Olympique Dramatique werkt voor het eerst met een regisseur (Guy Cassiers) en gooit zich op het oeuvre van Hugo Claus.

Ten oorlog! Ten tonele!