Vorige week had ik ter hoogte van mijn rechterheup een spier die wat tegenspartelde. Met van die voze uitstralingen in je rechterbeen. Ik ben er zelfs voor naar de dokter geweest (en eer ik naar de dokter ga, heeft de oceaan zichzelf al volledig ververst met nieuw water). Gevolg, een of andere gel gebruikt én ik heb ook -ik wou impro spelen en dat wil je bevrijd en zonder pijn doen- van die Reflexspray opgespoten.

Gevolg: je hele lijf stinkt naar dat spul. En je neemt dat ook overal mee. Ik zag collega’s ruiken en sniffelen, ik werd er op aangesproken, iemand dacht zelfs dat ik een sportjournalist was geworden die de lichamelijke kuren van de sportlui imiteerde en velen zag ik denken dat ik stonk, maar ze durfden het niet zeggen. Tot ik er zelf over begon: “Heerlijk geurtje, toch?”

In zo’n spray zitten een hoop producten en zowat 20 procent menthol. Maar vooral ook meer dan 20 procent kamfer. En wil ik dat net één van die pregnante geuren vinden waar ik zo verslaafd kan aan geraken. Net zoals benzine. Of gemalen koffie. Of een babyhoofdje. Of de geur van een schoenmakerij. Of een frietkot. Of Davidoff Cool Water. Of een meisje dat vol hangt met de geur van buitenlucht. Of vanilletabak. Of kokos.

Mijn nasale fase, denk ik.