Ik ga eens een Michelleke doen. Een Brunootje. Of een Pietelke. Ik ga eens oreren over een lens. Een fotolens. Een objectief.

Ik ben een overtuigd Nikon-gebruiker, maar moest inzien dat de 18-55mm-lens die er standaard bijhoort niet voldoet om kleine Janne deftig te fotograferen. Toch niet in huis. Toch niet met minder licht. Het mag en moet allemaal wat gevoeliger. Lichtgevoeliger. Zodanig dat je geen eeuwige sluitertijden moet hanteren. Want een kind van 4 maand oud beweegt volop. En dat zorgt voor onscherpe beelden, mijnheer.

Ingrijpen dus. Om niet te veel mooie momenten fotografisch te moeten missen. Gelukkig is een kleine, lichtgevoelige lens best betaalbaar. Toch mijn nagelnieuwe AF NIKKOR 50mm 1:1.4 D, aha! Schieten maar!

Om prentjes als onderstaande te fabriceren. Want mijn dochter zou maar eens geen foto’s uit haar jeugd moeten hebben. Wat een dwaze oprisping is in mijn geval, mijn daggemiddelde kennende. Bij deze, Michel, nog eens zeer bedankt voor jouw 50mm die je maandenlang hebt uitgeleend (ook al wist je dat blijkbaar niet meer).