Een herdenking van formaat: dit jaar is het 50 jaar geleden dat de meer dan legendarische Wereldtentoonstelling Brussel aandeed. Expo ‘58 dus. Met nog heel wat relicten op de Heizel-site. Denk maar aan enkele paviljoenen, het Amerikaans Theater (nog altijd in VRT-handen) en natuurlijk het Atomium.

Bij de openbare omroep wordt de Expo natuurlijk in extenso herdacht. Programma’s, een boek, documentaires, radioreportages… Er is ook een specifieke website ter herdenking, los van mijn werkgever. Canvas brengt ook een DVD met nieuwsfragmenten van toen, beelden van toen, die terugblikken op een rijk en innovatief verleden.

(foto: brusselsinternational.be)

Als radiostem word je soms al eens gevraagd om eens iets in te lezen. Soms. Ik was zeer gecharmeerd toen ze bij ons vroegen of ik een deel filmpjes wou inlezen. Omdat ik volgens sommigen iets “nostalgisch” in mijn stem heb. Dus trek ik binnenkort naar een opnamestudio om wat nieuwsstukjes van toen opnieuw van een stem te voorzien. Expo-journaals 50 jaar na datum.

Weet je wat ik eigenlijk nog het meest fantastische vind aan de hele zaak? Dat ik dat mag doen met twee niet nader genoemde collega’s, maar vooral ook met een grootheid uit de televisiegeschiedenis: Pros Verbruggen (rechts op de foto naast de broers Cassiers). Soms is een kinderhand gauw gevuld, hoor.

(foto: radiovisie.eu)

Hmm, eigenlijk passen hier afbeeldingen van het Atomium, maar ‘t schijnt dat er auteursrecht op rust en dat ze moeilijk durven doen. De rechthebbenden. Wel fantastische bollen, dat wel.

Update: Eerste inleessessie gehad. Leuk en vooral bijgeleerd over Achille Van Acker en de strapatsen van Koning Boudewijn die niets liever deed dan zijn tuinhuis ontvluchten om eens te gaan kijken naar de bollen. En wist je dat er in het Kongo-paviljoen zwarten werden “tentoongesteld” én dat een olifant speciaal werd neergeschoten om daar neer te poten? ‘t Zou nu niet meer kunnen.

Ik ben nogal te vinden voor het Canvas-programma “Seven ages of rock”. Leerrijk en amusant voor elke muziekliefhebber. Deze keer ging het over grunge (door den dezen en mezelf indertijd vaak laconiek uitgesproken als hrunhe), over de opkomst en neergang van Kurt Cobain, over indie rock, over The Pixies, Pearl Jam en zeker ook over R.E.M., al kun je die niet zozeer associëren met het harde gitaarwerk.

Wat een flashback was het naar mijn jaren van adolescentie en naar mijn studententijd! Ik zag zo mijn kot, de aula, de gemeenplaatsen en de examens weer voor mij. Ja, ik ben echt een beetje blijven hangen in mijn studententijd. Zeker ook omdat ik in Gent ben blijven wonen en omdat ik op geregelde tijdstippen langs mijn gewezen koten passeer.

“Losing my religion”, één van de nummers van de soundtrack van mijn jeugd. De topplaat “Automatic for the people” van R.E.M. (daarna hebben ze nog enkele goede platen gemaakt en van toen af is het volgens mij bergaf gegaan met hen, te veel van hetzelfde). Het fenomeen Nirvana en alle groepjes die er rond cirkelden. Nooit mijn ding geweest, verre van, al kon ik Pearl Jam best verdragen. Het muzikale epicentrum dat Seattle toen was. Wist je dat Michael Stipe peter is van het kind van Kurt Cobain en zijn troela? En dat in de stereo van Cobain -toen ie dood werd aangetroffen- een plaatje stak van R.E.M.? En dat Stipe ooit wild haar had? (zie hieronder)

(foto: gearchange.org)

Over het enigma rond Michael Stipe ging het ook, de versmachtende roem tegen wil en dank die Cobain de dood in joeg. En wat is Nirvana-bassist Kris Novoselic oud geworden. Terwijl drummer Dave Grohl er nog altijd erg patent uitziet. Over hoe muziek uit de underground plots werd opgepikt door de majors. En “Where is my mind?” van The Pixies, wat een groots nummer toch.

Dat waren nog eens tijden? Bwah, toch liever de tachtiger jaren. Of nu. Neen, ik was toentertijd geen Stubru-fan en ik ben gestopt na “De afrekening, volume 6″. Volgende week de British wave. The Smiths, Arctic Monkeys… Mjammie.

Ik heb mijn eerste dagen gewerkt na mijn “gezondheidsavontuur”. Maandag en woensdag. Telkens ben ik stikkapot teruggekeerd naar huis. Precies of ik was afgebeuld in een of andere donkere mijngang, de benen volledig leeg en stijf. O wee als ik eens enkele dagen op rij moet werken (wat vanaf dit weekend weer het geval is), denk ik dan.

Ik heb nog eens raad gevraagd aan den doktoor. Die me zegt dat er in mijn lijfje heel wat is gebeurd de voorbije weken, heel wat reacties van het afweersysteem en zo. En antistoffen die zich tegen gezonde cellen hebben gekeerd. En dat heeft de vlotte werking van alles wat ondermijnd. Blijkbaar kan het zich nog een lange tijd laten gevoelen, maanden lang zelfs, dus moet ik er op letten dat ik rust, slaap, mijn agenda verlicht en zo meer.

God, en ik die steevast een energiebol ben geweest, die fysiek net iets meer kon dan een andere, zo leek het toch. Ik moet nu indijken en opletten. En reserves opbouwen. Word ik nu oud of heb ik de voorbije jaren net iets te hard en te snel geleefd? Of is het gewoon even een mindere periode? Ik heb een behoorlijk fantastische job, maar het is wel een continue aanslag op mijn bioritme (soms begin ik om 5 uur, soms om 10 uur, soms om 15.30 uur).

Tja, opletten dus maar, ik ga moeten snijden (verdorie, en ik ben nu net herverkozen als voorzitter van de Lunatic Comedy Club, mijn o zo geliefde vzw). Ergens. In der Beschränkung zeigt sich der Meister. Johann Wolfgang von Goethe. Nooit gedacht dat die mens nog eens mijn pad zou kruisen.

Geen erg, dat kleintje van net iets meer dan 5 maanden vult ook mijn dagen en het is zelfs behoorlijk rustgevend…

Gisteren trok ik naar de persconferentie van Silence-Lotto. De ploeg blikte vooruit op het Belgische openingsweekend in het wielrennen. Daar in de hotelruimte in Gent vielen me twee dingen op. Ten eerste dat die Robbie McEwen toch verdomd een klein ventje is, ik kijk hem op gelijke hoogte in de ogen als ik hem interview. Dat gebeurt niet zo vaak. Maar wat een spurtgeweld in die korte beentjes! En wat spreekt die mens toch perfect Vlaams, ook al is ie een Aussie, een Oost-Vlaamse kangoeroe.

Punt twee: op een of andere manier vervult de start van het wielerseizoen me altijd met een zekere warmte. Koers is zo typisch Vlaams, zo nostalgisch geladen, zo gelinkt aan mijn jeugd: kijken of luisteren naar de wedstrijd op een klein bankje, naast mijn grootvader die zowel Romain Maes, Rik Van Looy, Eddy Merckx als Johan Museeuw heeft weten rijden. Klein en gedrongen, in bewondering voor de helden van de pedalen.

Koers zal altijd een zeker warm gevoel met zich meebrengen. En dan zeker wedstrijden zoals de Ronde van Vlaanderen of (het door mij nog hoger geschatte) Parijs-Roubaix. Maar nu eerst Gent-Gent en Kuurne-Brussel-Kuurne dus.

Tijdens het douchen schoot het woord “mierzoet” door mijn hoofd. Om maar te zeggen dat dat eigenlijk een prachtig woord is (in het rijtje van “goesting”, “oubollig” en “wiedeweerga”). En vanwaar komt dat woordje eigenlijk? Hoe zoet zijn mieren? Straks van mierzoete taart smullen, feestje thuis, en petit comité…

Ten huize Croubelaar is het vaste kost. Enige vorm van variété, kitsch en camp is me niet vreemd, dus… “Eurosong” mag binnen, of toch de Vlaamsche preselectijnen daarvoor. Terwijl het nu “Kataklopt” is op tv (sorry, maar ik ben na enkele afleveringen afgehaakt, het scenario vond ik nog dunner dan Rani De Coninck na een soepdieet), is het moment gekomen om terug te blikken op de eerste halve finale. Avanti!

Het was weer eens de show van Bosmans Jos, met Bosmans Jos als Bart Peeters. Met twee Servische vrouwen van wie de gimmick er nu wel af is. En zowaar, de vorst en de vorstin in de zaal. Of toch een truukje? En van de week was Bertje Katarakt ook al op de VRT. Straf! De RTBf zal er wellicht de revolutie in zien. Goh, ik ben eerder republikein dan monarchist, maar ik mag de man precies wel. Ook al heeft ie gebrekkige nakomelingen verwekt. En dan heb ik het niet over Delphientje, dat blondje dat zo graag kleurtjes schildert.

En avant la musique, zoals dolce Paola zou zeggen. Eerst een Kempische nimf, genaamd Tanja Dexters. Voorzien van kleedsken, wapperende blonde lokskens, schminkskes en een kamerbrede glimlach. “Addicted to love”, tja. Kylie Minogue in de tachtiger jaren, Stock, Aitken & Waterman. Niet slecht gekweeld, maar ‘t raakt me niet. De meest jongensachtige Miss België ooit doet maar op. ‘t Stoort me niet, ‘t raakt me niet.

Daarna Nelson, de sympathieke kleurling met dienst. Iets met “love” in de titel én een witte piano… Goh, ik heb dat al duizend keer gezien en gehoord, originaliteit quasi nul. Goed geprobeerd, maar ik moet tegen de slaap vechten. Ik heb dergelijke ballads zooo enorm gehad, dat kun je niet geloven. Zo voorspelbaar als de dood van de oudste vrouw ter wereld.

(foto: VRT)

Dan The Paranoiacs. Ooit live gezien in JH Skalul in Lendelede, jaja. In zijn genre ook niet origineel, maar it rocks! Simpel, rechttoe, rechtaan, rechtdoor. Doet me denken aan de eerste platen van de Levellers, maar dan zonder viool. Dit wint nooit vanzeleven het grote festival, maar het is tenminste niet van plastiek. En ‘t is een oké nummer. Heren Paranoianen, sta bij het obligaat babbeltje vooraf wel eens stil, gaarne – trouwens, wat zijn die pre-prietpraatjes toch ingestudeerd zeg, ik word er ongemakkelijk van.

A Butterfly Mind: twee Veldegemse kwezelkens die eens een airelke zullen plengen. Het werkt op mijn nier, nàh. Mocht ik er twee hebben (zie vroeger) ‘t zou nog erger zijn. Het doet wat Dranouter aan, maar dan wel ultralight. Ik moest een kassei op mijn tv leggen of hij zweefde omhoog. Flauwen truut. Zweefteverij. Ik herinner me één ding, neen, twee. De ontboezemingen van de dames in kwestie. Letterlijk. Schonen televies. Vooral die kleinste van de twee mag me wel eens komen afdrogen als ik uit de douche stap.

En dan, Katy Satyn. Uit Merrrrrrelbeekse grrrrrond getrrrrokken. Schoon meisken, Ruslana-achtig, goeie act, typisch Eurosong. Oké, historisch vernieuwend is het allemaal niet, het meisje in kwestie zal zeker geen Wittgenstein citeren (dat doet mijn vrouw gelukkig ook niet), maar ik wil het wel nog eens zien. Finalegewijs bijvoorbeeld.

Marcel Vanthilt achterna dan maar (wat is die man trouwens altijd fantastisch getooid, ik meen het, een Vlaamse dandy, een dandijn dus; al was ie in vorige edities wel stukken scherper en agressiever)… The Paranoiacs en Katy Satyn door, de rest mag naar huis met een beker en een zak chips. Paprika.

Update, na de fruitsoap: Mogen naar de finale… Nelson en The Paranoiacs. Awoert en joehoe!

Volgende week meer. Met als multiple choice-vraag: welk dood dier zal Katrina van de jury dan op haar hoofd hebben?

a) een vermorzeld Guinees biggetje
b) een ontplofte hamster
c) een zelfrijzend doodgeboren katje

Niets is leuker dan een goeie plaat vlak voor of na een babbel “in de ether”. Vooral in “Vandaag” durft het al eens voorkomen.

Ik herinner me dat mijn sportief sermoen Beirut inleidde. Of nog beter: “Sketches of Spain” van Nits, dat jammer genoeg niet volledig kon uitspelen omdat het aan mij was. Maar de minuten ervoor hebben Lode Roels en ik toch de lofzang afgestoken over de versnelling halfweg het nummer. Ook Goya had het opgemerkt.

Daarom hier nog eens het nummer, op zijn zondags. Niet het beste clipje, maar wel met beelden uit de Spaanse burgeroorlog, waarover het nummer gaat.

Nog leuk: live verslag geven en na je interventie pakweg “Golden brown” of “Down Under” horen…

Is het u ook al opgevallen? De pest van de eerste jaren van het mailtijdperk is voorbij. Je wordt niet meer om de haverklap plat gemaild met mopjes en jokes allerhande. Enkel de erg goeie halen het nog wel eens.

Nu ja, nadien kwam de nieuwe terreur in de vorm van spam. Vooral op mijn VRT-mail had ik er last van: Viagra, penisverlengingen, dure uurwerken, illegale software, pillen… Het kon niet op! Onze IT-afdeling heeft nu blijkbaar -na jaren ellende- een goede bezweerder gevonden want ik krijg niet al te veel rommel meer binnen.

Maar nu begint zich toch in mijn privéleven op het internet iets nieuws voor te doen. Via last.fm word ik nu nogal direct uitgenodigd voor bijvoorbeeld een new wave-fuif. Neen, dank u, niet mijn wereld (nooit geweest eigenlijk).

Maar vooral: van de week kreeg ik een zogenaamd friend request van een of andere Wit-Russische. Duidelijk vermeld dat ze maar 18 jaar oud was, met een toch wel zinnenprikkelende foto erbij. Hm, ofwel vindt ze mijn muziekkeuze wel erg sympathiek ofwel zit er iets meer achter. Wat denk je? Goh, ik laat geen muziek door mijn laptopje stromen omdat ik een ferme stoot zoek. Ik ben bevredigd, dank u wel. Ook muzikaal, ja.

Donderdag was de Koning der Belgen in het Omroepcentrum. Ik heb de hele heisa dus gemist, ik was er niet. Geen royale momenten voor mij. De dag erna werd Albert II geopereerd aan zijn rechteroog. Wegens katarakt. En zondag is het de voorlaatste aflevering van de gelijknamige televisieserie. Op een VRT-zender. Me dunkt hebben enkele marketeers bij ons geweldig hun best gedaan om een en ander juist in te plannen. ‘t Is allemaal marketing, nietwaar Sire?

Zo, ik heb het UZ al op donderdagavond verlaten. Ik ga hier geen volledig medisch rapport geven, maar ‘t komt erop neer dat de bloedvatontsteking die werd vermeld ook effectief als diagnose geldt. Een of andere reactie op een virus dat heeft gewoekerd in mij ergens de voorbije tijd. Geen problemen met vitale organen, geen reuma of ander ongezonds. Oef. Besloten na veel onderzoeken, ik ben binnenstebuiten en buitenstebinnen gekeerd.

Ook ontdekt en ten huize van gecatalogeerd als dé verrassing van het jaar: ik blijk maar één nier te hebben. Ik viel uit de lucht. Nu ja, ik leef er al jaren mee, wat bewijst dat dat allemaal zo erg niet is. Volgens de dokter heb je genoeg aan 3/4 van één nier, dus kan je best voort met één exemplaar. Maar reserve is er niet meer, toch opletten dus. Maar kom, voor de rest toch gezond in hart en nier(en) – ik zal nooit meer kunnen zeggen dat ik om dit of dat te doen of te bereiken “wel een nier wil geven”. Tja, vreemd als ze je dat zeggen na een verschrikkelijk intern onderzoek via je lies. Juist, mijn aversie voor witte jassen, ziekenhuisbedden en naalden heeft gigantische proporties aangenomen.

Nog eens zeggen dat ik me enorm kon amuseren met de vele SMS’jes en telefoons van Jan en alleman en ik moet vooral ook J. loven, een Bruggeling van ongeveer mijn leeftijd met wie ik de kamer deelde. Een enorm toffe vent waarmee ik uren heb gepraat, waarmee ik Elgar, Tiersen, cellomuziek en Damien Rice heb zitten beluisteren en het had over jazz, boeken, films en nog een hoop gezever. Intens hebben we gepraat en we weten intussen een boel over elkaars leven. Een fijne compagnon de chambre, hij is een beetje als een medegevangene die ik nadien wil blijven zien. Het zorgde voor veel leuke momenten in de duistere en sombere sfeer van een ziekenhuis.

Dank ook nog eens aan de bloggende dokteres, die mijn klankbord én mijn informatiedienst was. Hopelijk moet ik ze niet weer lastig vallen want ik heb vandaag al enkele nieuwe puntjes ontdekt op mijn benen. Hopelijk begint het niet opnieuw. Want ik heb de wil én vooral de goesting om maandag weer richting Reyerslaan te trekken (zoniet ontploffen ze daar).

Zo, het hoofd stond even op andere zaken. Straks ga ik weer binnen (ik lijk wel een gevangene) om me enkele dagen op rij te laten proefkonijnen. Hopelijk valt er een oplossing/diagnose uit de bus. Dus het zal hier zeker opnieuw enkele dagen gesloten zijn.

Zo, ik ben eventjes thuis. Na drie dagen ziekenhuis hebben ze me daar buitengesmeten. Ik ben niet echt ziek, maar moet gewoon het ene na het andere onderzoek ondergaan. En zelfs in een UZ zijn weekends heilig, dus ga ik maandag weer binnen. Voor enkele dagen. Om dan enkele dagen later weer te werken. Da’s toch mijn plan.

Wat er nu precies scheelt? Ik weet het niet. Echt. De medici weten het ook nog niet, al hebben ze wel een vermoeden. Waarschijnlijk een of andere vorm van vasculitis. Maar welke variant of aan welk orgaan gelinkt, da’s onduidelijk. Wie weet is het zelfs nog iets anders. Hoe dan ook, best dat ik enkele dagen thuis ben of ik had zeker ook een of andere neurose of maanziekte opgelopen.

Het klinkt allemaal erger dan het is, maar zowel de dokters als ikzelf willen weten wat er precies scheelt. Om alle mogelijke vreemde gevolgen of verschijnselen te vermijden in de toekomst. Vandaar de lange reeks onderzoeken. Maar ‘t is eindig allemaal.

Weet je wat het beste medicijn is gebleken? De stortvloed (werkelijk) aan SMS’jes, telefoontjes en (bijwijlen verrassende) bezoekjes. Ik weet wel dat we thuis behoorlijk wat volk kennen, maar ‘k weet nu vooral ook dat velen met me inzitten. Deed veel plezier en ‘t zorgde er voor dat mijn dagen in het UZ zelfs druk-druk-druk waren, ha. En deugd dat dat deed als ik Janneke en die andere topvrouw zag binnenkomen in mijn kamertje, ge kunt dat niet geloven. Mottig worden van meligheid bijna.

Zeer veel dank ook aan de dokteres annex bloedbeheerseres met de romantisch-moederlijke blog die mij volgt als mijn schaduw. Sire, er zijn nog dokteressen.

Volgende week nog een ellendig parcours der proefkonijnen en er dan weer tegenaan zeker? Intussen wil ik me dit weekend toch wat onledig houden met het een en het ander, om me niet echt als een zieke te voelen. In het kader daarvan: proficiat aan de trotse ouders van drie zonen die de voorbije dagen in onze periferie kwamen: Linus, Corneel (die van de zomer hét speelkameraadje mag worden van ons Janne op vakantie) en Pepijn!