Wegens verblijf in het ziekenhuis…

Vreemde puntjes op mijn benen. Ik ben al een weekje wat ziekjes en blijkbaar heeft een of ander virus mijn bloed wat aangetast. Of allergie? Of iets giftigs? Het was hen allemaal niet duidelijk vannacht in de spoedafdeling. Iets met minuscule bloeduitstortinkjes. Geen erg, vrienden, ik spartel er wel door, maar ‘t is duidelijk: ik ben ooit gezonder geweest. Wedden dat een intredende lente veel zou kunnen veranderen? En een beetje rust? En een goed bad?

Waarom dit allemaal? Wel om te vermelden dat ik gisteren weer eens de voordelen van de verzorgingsstaat (letterlijk) aan den lijve heb ondervonden. Scheelt er iets? Een dokter. Weet ie het niet? Een ziekenhuis. En daar dan advies en diagnose. Voor een prikje (ook letterlijk bij momenten!). En dat ze over de grote plas niet eens hebben. En dat ze er daar aan denken om iedereen te verplichten (in “the land of the freedom”) een privéverzekering te nemen.

Hier is dat nog niet het geval. Willen we dat zo houden? Door progressief handelen conservatief blijven in zekere zin. De sociale zekerheid is mij dierbaar, jammer genoeg denken velen daar veel te weinig over na. Neen, hun eigen tuin, die vuile negers van iets verder, de prijs van de golfclublidkaarten, de spoilers op de nieuwe TDi, dat telt. Ja, ik ben dan maar een linkse rat. Liever dan een rechtse vlegel. Ratten kunnen wel eens bijten, weet je.

Gewoon omdat dit een goed nummer is: een geweldige riedel met een elektrische piano, een goed ondersteunende drumpartij en voor de rest wat rocky zoals in de beste Radiohead-traditie. Met een ietwat zagerig stemmetje, maar dat zijn we gewoon de voorbije jaren. En niet te vergeten, een gezonde portie bombast. Jaja, knap nummer, zonder meer. En een leuk clipje. Met toeters en bellen echt wel. “Starlight”. Uitvoerder: Muse. Ik wou dat ik zoiets kon schrijven. Helaas.

Ik ben een notoire comedyfan. Bijna 10 jaar ben ik al lid/medewerker/speler/presentator van The Lunatic Comedy Club en binnenkort wil ik wel weer eens doen in het bestuur ervan. Maar, maar, ik ben een gesel voor comedy die op me afkomt. Om een of andere reden lach ik blijkbaar niet snel luidop als een komiek zijn job doet.

De voorbije dagen is het me wél weer enkele keren overkomen, tijdens enkele televisiemomenten. Ricky Gervais die in “‘Extras” van de ene gêne in de andere schaamtelijke situatie rolt. “The worst week of my life” op één en net nog de eerste show van Alex Agnew, stond nog klaar op de harddisk. Luidop gelachen en gegierd. Agnew, Wim Helsen en Gunter Lamoot, drie absolute toppers die ik min of meer zag beginnen én zag groeien.

Doet me eraan denken dat ik van een paar kwieten nog hun nieuwste oogst appelen en peren moet zien. Van Henk Rijckaert bijvoorbeeld. Omdat we ook nog een nieuwjaarsdronk te goed hebben samen. Van Gunter toch ook weer, omdat ie dé koning van de timing blijft én vooral omdat ie een hoogst sympathieke en timide mens is. Van Alex, ik hoor niets dan energetisch goeds de laatste tijd.

Van Bart Cannaerts, omdat ie zo schattig ons kleintje vasthield. Van Ter Bescherming van de Jeugd. Omdat ik ze mag, omdat ik er veel goeds over hoor en omdat ik respect heb voor mensen die hun werk opgeven om te streven naar hun ideaal. Van Neveneffecten natuurlijk ook, al is het maar omdat minstens twee van de vier goede babysits zijn. Maar ‘k liet me vertellen dat ik nog eventjes moet wachten.

En vooral ook hoop ik dat veel Lunatics me blijven verrassen. Net als anderen. Zodat ik luidop kan lachen. Niets doet beter.

Al meer dan zes jaar werk ik voor de openbare omroep. Al meer dan zes jaar trek ik toch gemakkelijk 210 dagen op een jaar richting het zogenaamde Omroepcentrum. Adres: Auguste Reyerslaan in 1043 Brussel. Die postcode, da’s iets speciaals. Een code die niet zoals altijd is gelinkt aan een of andere welbepaalde stad of gemeente, maar wel degelijk direct geconnoteerd met de VRT. Een bedrijf met een eigen postcode, wie kan dat zeggen?

Maar wie is die Auguste Reyers eigenlijk? Dat schoot onlangs door mijn hoofd. Je zal het maar eens als vraag krijgen op een quiz, of als test van een overgeïnteresseerde luisteraar. Simpel, zo leert Wikipedia. De man was burgemeester van Schaarbeek, het grondgebied van mijn werkgever. In vervlogen tijden, want van 1909 tot 1921.

In het rijtje Schaarbeekse burgervaders toch nog minstens één bekende: Jean-Baptiste Meiser, die zich omdraait in zijn graf mocht ie weten welk ellendig plein naar hem is genoemd. Zo, mysterie opgelost. Reyers was dus geen mediapionier, integendeel zelfs. Van televisie was nog geen sprake in zijn tijd, van radiogolven natuurlijk wel. Maar toen bestond de NIR nog niet.

Het doet me eraan denken: enkele dagen geleden zag ik op mijn kilometerteller het getal 100.000 blinken. Twee en een half keer de wereld rondgereden dus. In zowat 28 maanden tijd. Da’s toch goed voor zowat 43.000 kilometer per jaar. Ronkend en rijdend. Slecht voor de portemonnee, voor de ecologische voetafdruk en voor de algemene mobiliteit.

Bij deze nog eens een oproep aan mijn werkgever om alles toch eens goed te bekijken. Tegenwoordig kunnen we thuis aan onze mail, aan de telexen, op het internet, er bestaan ISDN-lijnen én er zijn radiostudio’s op een boogscheut van mijn huis (Radio 2 Oost-Vlaanderen). Thuiswerk? Satellietkantoren? Moderne tijden? Moet toch kunnen? Oké, interviews bij mij thuis, dat lukt niet. En er zijn nog altijd nieuwslezers en presentatoren nodig. En mensen op de redactie. En verslaggevers ter plaatse. En af en toe eens overleg en vergaderingen. En sociaal contact. Maar toch… zeer één dag op vijf werkdagen zou ik integraal en even goed kunnen afwerken vanuit het “verre” Gent. En volgens mij zou dat voor alle partijen goedkoper uitkomen.

Ik hoor het al galmen: ga dan met het openbaar vervoer! Wel, onmogelijk in mijn geval – hoewel ik het erg graag zou doen. Ten eerste moet ik er dan een regelrechte fiets-trein-metro-tramdag van maken en ben ik zowat anderhalf uur onderweg. Maal twee dus op één dag. Weinig motiverend. En bovendien, ik klop vaak vroege en late diensten. Geraak er maar als je om 5 uur ‘s ochtends moet beginnen. Of als je na middernacht klaar bent. En voor interviews ben ik eigenlijk ook de hele tijd verondersteld standby.

Wie biedt de oplossing?

Vandaag is het Super Tuesday in de VS. Dan wordt bijna volledig duidelijk wie tegen wie zal staan in het gevecht om de opvolging van die zeer gebrekkig getalenteerde Bush. Bij De Standaard vond ik een testje. Wiens standpunten deel ik het meest?

Iemand van de Democraten, dat zeker. Zo blijkt ook: ik ben 61 procent Democratisch, 39 procent Conservatief. Hmm, toch nog behoorlijk rechts, me dunkt. Maar kom. Blijkbaar kom ik het meest overeen met Barack Obama (60 ten honderd). Hillary Clinton en John Edwards scoren 53 procent bij mij. En aan de rechterzijde heb ik duidelijk het meest links (53%) met de kansloze Ron Paul (naar ‘t schijnt is ‘t eigenlijk wel een halve gare).

Goh, Barack of Hillary, ‘t is mij gelijk eigenlijk. Mocht de winnaar/winnares van de strijd nu eens de andere als running mate meenemen? Maar andere belangen spelen zeker? En lijken ze daar over de grote plas niet allemaal erg veel op elkaar? Tja, ik loop nu eenmaal niet zo hoog op met het land van Uncle Sam. Toch zeker niet op politiek vlak.

In “Vlaanderen vakantieland”, op één, loopt sinds afgelopen zaterdag een serie over Cristobal Colón, beter bekend als ontdekkingsreiziger Columbus, Italiaan (jaja!) van geboorte. Genaamd: “Expeditie Columbus”.

De moeite om te bekijken, net als de site rond het programma. Een klikje en wat exploratie waard. Gemaakt trouwens door een wel erg goede bekende. Geef de man feedback!