De Gentse onafhankelijkheid is uitgeroepen en keizer Hoet is gekroond. En ik ben (West-Vlaming van geboorte zijnde) niet uit mijn huis gejaagd. Het was mooie satire, een leuke parodie zelfs, het was nobel en het was goed. Nu weer voortbouwen aan de reputatie van Gent: een fantastische stad, ook al omdat de (meeste) mensen er tolerant zijn.

Ik ben geen wiskundig talent, maar toch claim ik de “wet van de tijdvliegerij”. In periodes waarin je elke minuut liever zou zien talmen of kruipen, vliegen de seconden voorbij. Wanneer je liever zou hebben dat de tijd erg snel voorbij vliedt, kruipen de seconden vaak met een slakkengang irritant voorbij. Concreter: als je vakantie hebt, gaat alles te snel. Zeker ook als de zaterdag op de zondag maar 23 uur inhoudt, omdat het blijkbaar weer eens nodig is om de zomertijd te lanceren. Maar wat is een uur in een mensenleven?

Van de week zijn plannen (in en rond het huis) uitgewerkt en zijn er ook plannen niet uitgewerkt. Om diverse redenen (die er niet toe doen eigenlijk). Maar kom, er is verricht, er is weer iets meer orde in de chaos, er is weer een ietsiepietsie meer overzicht, er kan weer voortgedaan worden. Maar toch, eigenlijk wil een mens veel meer doen. Maar door een of andere formule lukt dat nooit echt. Zoals bij mensen die een sabbatjaar nemen en zeggen dat ze er eigenlijk niet toe gekomen zijn te doen wat ze wilden doen.

Avondlijk waren er mooie dingen te beleven: de goeie “De geruchten” van Olympique Dramatique (scenografisch mooi, het Claus-universum ten top, goed acteerwerk van de hele compagnie, deze keer wel minder dolkomisch), een goede voorstelling van de impro-collega’s van Quicksilver én er is onderweg nog een vriend gefêteerd voor zijn nieuwe jaarring. En er zijn afleveringen van “Lewis” ingehaald. En uren gespendeerd met dat geweldig kind. En er is gekermd en geschreeuwd om zon. ‘t Is de tijd van het jaar en het zou goed zijn voor mijn lijf, dat nog altijd alle positieve prikkels kan gebruiken.

De opwarming van de aarde? Neen, eerder de verregening. En de vervlieging van de tijd.

Zondag is het zover! Dan roept de NGA Gent uit tot zelfstandige stadstaat. Mij allemaal goed, Gent is nu eenmaal de topper der Vlaamsche steden. Eén angstbeeld sluimert al de hele tijd in mijn Gents separatistisch denken: de West-Vlamingen worden niet langer getolereerd, worden beschimpt, uitgespuugd, verweten en zelfs gehaat. Daar komen nog doden van!

Voor mij is het allemaal moeilijk: ikzelf ben een West-Vlaming die zich in Gent heeft gevestigd (ik behoor dus tot de groep der geviseerden). Mijn vrouw is half West-Vlaams, half Oost-Vlaams, maar ze behoort wel tot de kaste die Gent bestuurt en zetelt daardoor in de gemeenteraad (wat mogelijk dus een parlement wordt als Gent een vrijstaat wordt). Krijg ik te maken met een burgeroorlog in mijn eigen huis? En mijn dochtertje dan? Voor drievierde gelinkt aan het West-Vlaamse ras dus, maar het arm bloedje is wel degelijk op Gents grondgebied geboren en brabbelt over afzienbare tijd de typische Gentse “rrrrr”.

Na het bekijken van het propaGANDAfilmpje hieronder stel ik me vragen: Moet ik me bedreigd voelen? Heb ik nog wel een toekomst? Is er nog hoop voor mij? Moet ik een inburgeringscursus volgen of is het radiofonisch taaltje dat ik af en toe pleeg te spreken voldoende? Ik heb wel wat vrienden die sympathiseren met de NGA, maar zullen zij me niet verraden? Is er iemand die mij eventueel asiel wil verlenen?

Die wijvenweek in de blogosfeer, is dat wel gezond allemaal? Ik smaak tegenwoordig oestrogenen op elke boterham en ik vrees dat ik eind deze week voor het eerst in mijn leven zal menstrueren. Al biedt het me toch extra inzichten in het wezen genaamd “vrouw”: schat van de schepping, maar zo ondoorgrondelijk als de wegen Gods. Mag ik nu mijn testosteronpilletjes?

‘t Was hier wat stil de voorbije dagen: ik had zo wel het een en het ander te doen. Nu ook, al is de combinatie van een week vakantie (om het huis weer op orde te krijgen) samen met enkele andere minder inspannende plannen ferm gewaagd. De ergernis is er vandaag al want een sputterende radiator boven (alhoewel sputteren, gewoon niets meer) werkt op mijn humeur. En zorgt vooral voor koude sferen. Het idee dat ik de loodgieter moet bellen, boezemt me al angst in. Taferelen van muren openkappen en leidingen genezen en zo. Brr.

Afijn, het is bijna een week geleden dat ik hoorde dat Hugo Claus niet meer is. Waar ik was toen de WTC-torens vreemd bezoek kregen, dat weet ik nog goed. Ook de dood van Koning Boudewijn of het vallen van de muur in Berlijn, dat roept nog beelden en herinneringen op. Net zoals enkele verkiezingsavonden. En enkele belangrijke voetbalmatchen, koersen en veel meer. Opvallend hoe je gebeurtenissen uit de geschiedenis kan linken aan mensen, sferen, gevoelens en zelfs geuren.

Nu, de daad en de dood van Claus kwam mij ter oge in een ordinaire garage. Nieuwe olie was het doel, een SMS’je verwarde mijn gedachten. Want je beseft direct dat een grote naam uit onze cultuurgeschiedenis er niet meer is. Op de weg naar het werk hoorde ik direct een hoop reacties op Radio 1. En ’s nachts, na de late dienst, liet ik me overspoelen met overzichten, terugblikken, programma’s vol meningen en beschouwingen. Remco Campert, Sylvia Kristel, de hopeloos ijdele Mulisch, Piet Piryns…

Vreemd dat Claus’ heengaan me iets deed. ik heb niet zoveel met hem, ik heb wel “De verwondering” gelezen, ik heb “Het verdriet van België” niet uitgelezen, ik heb wel enkele gedichten en theaterstukken geapprecieerd. En van de week ga ik naar de theaterbewerking van “De geruchten” kijken. Maar hoe dan ook blijft iemand als Tom Lanoye me meer aanspreken. Al moet ik nu toch eens herbeginnen met het magnum opus van Claus, het verhaal over Louis Seynhaeve.

Iets flitst in mijn gedachten: een avond – zowat 10 jaar geleden – in het legendarische Auditorium E op de Blandijnberg in Gent, met Frans Verleyen én Claus. Beiden leven al niet meer.

Ik heb me op Pasen dan ook maar moeten ergeren aan Kardinaal Danneels. Ik schatte hem al bij al behoorlijk modern in, maar zijn gratuite uithaal naar euthanasie was weer eens ferm katholiek. Bemin je naaste als jezelf. Euthanasie is een recht. De ethische reconquista heb ik echt niet nodig. Schrijnend en zielig allemaal.

Ach, gelukkig was er een goede vergadering over het financieel beleid van mijn clubje, was er een leuk verjaardagsfeestje voor een kind van 1, was er een impro-optreden voor een dolgedraaid jeugdhuis waardoor we achteraf ook maar bleven plakken.

Gisteren was dan een dag vol melancholie. Ik ben niet echt een familiemens, al kom ik met mijn dichtste familie goed overeen. Maar zij wonen in West-Vlaanderen, ik in Gent, vaak blijkt dat toch nogal ver. Zeker als je het met “het gezin” nog eens moet inpassen in de agenda. Maar gisteren was er toch nog eens tijd voor agrarische stilte en kleinstedelijke Stoa. Om dan -beladen met warm gevoel en massa’s melancholie- richting Brussel te rijden. Met de klanken van Jean-Michel Jarre door de boxen.

Ja, wellicht kan ik het nu volledig schudden bij mijn lezers wat mijn muzikale smaak betreft, maar ik was er gisteren in het Koninklijk Circus. De Oxygène-toernee kwam langs. Jarre zelf en drie andere synthesizertovenaars op het podium. Zowat 40 keyboards, honderden knopjes en LED-lampjes, een goeie lichtshow en heel wat kunst uit analoge synthesizers. Van sinussen over loops tot sequencers. Het universum van Jarre. Deze keer in een kleine zaal, niet voor een miljoenenpubliek. Je moet er een liefhebber van zijn, oké, maar ik ben het wel.

Mijn gezelschap bevatte iemand die zelf lange tijd met synthesizers heeft geëxperimenteerd en de man werd half gek. Wat ik vond van de show? Oké, veel te duur toch, bij momenten hermetisch, op andere momenten erg fascinerend, maar bovenal vind ik het vreemd om in te schatten of een concert met zoveel elektronisch geweld nu goed is of niet. Ook beseft: ik moet – als de kans zich ooit nog eens voordoet – toch Kraftwerk eens zien.

Gekeken naar de video hierboven? Die Jarre is dus bijna 60 hé. Zestig! Die ziet er minstens 15 jaar jonger uit. Zou dat ook synthetisch gemanipuleerd zijn? Of werkt elektronica in op je celstructuur?

Update: Ook mankementen met een radiator weet mijn schoonvader op te lossen. Die mens heeft toch een pak talenten die ik niet heb.

Ik ben meestal wat laat als het over technologietjes gaat. Dus als ik zeg dat ik nog maar net de moblog heb ontdekt, dan ben ik eigenlijk al een krasse knar. Maar geen erg.

Mijn GSM-provider heeft zo een handig systeempje ontwikkeld. Fotootje nemen, SMS-gewijs verzenden naar een bepaald nummer en hup… enkele seconden later prijkt dat op een persoonlijke site, een soortement blog. Waar enkel mijn geliefde en ik toegang toe hebben.

Niet dat ik nu constant fotootjes doorstuur. Daarvoor is de echte, moderne digitale fotografie té goed ontwikkeld. Die GSM-foto’s hebben wel een hele grove korrel. Maar ten huize ons -waar we al bij al weinig samen zijn met ons klein wonder- is het een ideaal procédé om Janne te “kieken” en om zo de wederhelft bijna in real time een blik te gunnen op het kind. Ideaal voor als ik late diensten heb. Of voor mijn vrouw, als ze weer eens op een of ander politiek conclaaf zit. Zo bijvoorbeeld…

Het sust het gemis een beetje. Ja, de moderne technologie hé. Vroeger was alles beter? Neen, toch? Zo’n moblog is bij momenten een vorm van troost. Leuk speledingetje, hartverwarmend. Meer niet.

Man man, wat kan een vaderlijk hart soms week zijn…

Gezien bij Huug: de presidentiële pief van la douce France is duidelijk een liefhebber van fijne vleeswaren. Let ook op zijn mimiek, die sowieso al opvallend is. Lachwekkend. Een gezonde vent is dat zeker? Waarmee ik me niet wil uitspreken over zijn politieke meningen…

Voor de liefhebbers: de dame in kwestie is Bar Refaeli, die haar comptoir al eens zou getoond hebben aan ene Leonardo DiCaprio.

Gisteren heb ik mijn babysitavond heerlijk kunnen vullen met Canvas: onder meer met “Days that shook the world”. Over de Sunday Times die in 1983 de dagboeken van het ongrijpbare monster Adolf Hitler publiceerde. Achteraf bleken ze vals te zijn. Razend interessant vanuit journalistiek opzicht: over omgaan met bronnen, met documenten, met Wahrheit en Dichtung. En over hoe gevaarlijk het kan zijn om met scoops uit te pakken.

Ik keek ook op een andere manier naar de al bij al korte reportage. Ik luisterde eigenlijk vooral. Naar de commentaarstem. Met een kleur die paste bij de beelden. Bij de dramatiek. Even dacht ik aan Peter Cremers. Een topstem is dat. Om jaloers op te zijn. Maar deze was van Björn Soenens, tegenwoordig een van de chefs journaal bij ons. Ook knap werk. Goeie stem. De juiste kleur bij de teneur. Vind ik trouwens ook van Lode Roels, die “China voor beginners” inleest.

Doet me eraan denken: ik ben eens benieuwd hoe de Expo ‘58-stukjes zullen klinken die ik heb ingelezen…

Daarna portretteerde “Belga Sport” Josip Weber. Een van de meest doeltreffende spitsen die de voorbije 20 jaar op de Belgische voetbalvelden rondliep. Een Kroaat die Belg werd. Die Rode Duivel werd in een ploeg met illustere namen: Marc Degryse, Luc Nilis, Michel Preud’homme, Enzo Scifo… Toen speelden we nog op het WK, tegenwoordig is dat verder af dan ooit. We halen zelfs al het EK niet meer. WK’s meebeleven, ik heb het meegemaakt. Misschien wel als laatste generatie?

Webers verhaal was er een dat in mineur eindigde. Een toptransfer naar Anderlecht die een langdurige blessure inluidde. En het einde van de carrière van een pure goalgetter. En dan de verhalen over de eeuwige twisten met Marc Degryse. Wahrheit of Dichtung? En wat een zure Marc Wilmots heb ik gezien.

Ook hier weer een opvallende commentaarstem: die van Carlos De Veene. Jarenlang één van dé namen van de sportredactie van de radio. Ooit heeft die man op de 3L12 op de VRT één van de stoelen bezet die ik later zelf mocht innemen. Ik vind zulke dingen nog altijd straf.

Dan nog een “Phara” met de altijd goede Jos Geysels en de interessante Josse De Pauw (en de toch wel irritant kwekkende Lulu Wang). Eerder op de avond was er al “Terzake” met de ook altijd nagels op de kop slaande Karel De Gucht. Over China, dat toch bezwaarlijk een land kan worden genoemd dat met een olympische gedachte leeft. Die van vrede en verdraagzaamheid.

En dan was er “Ainsi soit-il”. Een RTBf-reportage over een priester uit de Ardennen die zijn herdersstaf afgaf omdat ie nu eenmaal de liefde voor een vrouw had ontdekt. Ik geloof nog altijd niet, ik kan in allle rationaliteit niet bij het bestaan van een of andere god. Nu, ik discussieer daar nooit over. Wie gelooft en zich daar goed bij voelt, moet dat vooral doen. Wie niet gelooft en zich daar goed bij voelt, moet dat ook vooral doen.

Het verhaal van Abbé Jean was er eentje van stuiten tegen de hiërarchie, de enge visie en de bijwijlen onmenselijkheid van de katholieke kerk. Als dan bisschop Léonard nog eens zijn conservatieve zegje komt doen, tja, dan zijn we ver van huis af. En dat is dan dé kanshebber om Kardinaal Danneels op te volgen. Quo vadis? Het instituut Kerk als een anachronisme, de religie die meer en meer achter is op haar tijd, ingehaald door de loop van de wereld.

Geen speciale stem daarin, wel de heerlijke fleuve de mots van de priester. Dat Ardennees klinkt zo Frans, zo mooi. Bijna even mooi als het echte Frans. De mooiste taal ter wereld, op het Italiaans na dan.

Canvas een hele avond lang: het herinnert me er aan dat de VRT toch een topzender in huis heeft. Ver weg van alle troep die vaak wordt gemaakt. Nu ook daarin geldt: er is een knop om het bakje uit te zetten. Dan kun je bijvoorbeeld naar stemmen luisteren. Op de radio.

Dat het al zes maanden geleden is, zeg. Het was ook op een maandag. De avond ervoor waren mijn vrouw en ik in de herberg ingetrokken, zeg maar het ziekenhuis. En ’s nachts, zowat een kwartier na 4 uur, veranderde de wereld. Plots was ik vader. En zij moeder. En die andere zij was een nieuw wezentje op de wereld.

Zesentwintig weken later nu. Alle clichés hebben me overvallen. Ja, het verandert je zijn. Je denken. Je handelen. En het zet je wereld op zijn kop.

Ik heb ontdekt dat er in mij gevoelens zaten die jarenlang diep verscholen bleven. In een of andere lade, die ooit wel eens zou opengetrokken. Als de tijd eens rijp zou zijn daarvoor.

Voor die goeie 6 kilogram vlees en bloed zou je bijna alles doen. Het roept vrolijkheid op. En trots. En bezorgdheid. En twijfel over de toekomst.

Een halve taart, een half jaar! Voor het mooiste, liefste en grappigste kind op de aardkloot. Eigen kind, schoon kind. Natuurlijk. Proficiat, Janne. Een half jaar wezen. Een half jaar zijn. Een half jaar plezieren.

Weet je wat deugd doet? Improvisatietheater spelen in je favoriet comedycafé, met een bende mede-halfgekken, in een stomende, uitverkochte zaal, waar de hitte aan je ribben blijft kleven. Het was een maand geleden dat ik nog eens op een podium had gestaan, door hommeles met mijn lijf (al is dat nog niet volledig opgelost, maar dat komt wel). Nu snap ik voetballers die na een langdurige blessure de koning te rijk zijn als ze weer een topmatch mogen spelen.

O ja, natuurlijk zat ik te wachten om Lien Van de Kelder eens in hare puren te zien. En natuurlijk had ik zo het vermoeden dat haar belofte min of meer een reclamestunt was. En natuurlijk heb ik de blogosfeer direct geraadpleegd op de avond van de Pop Poll van HUMO, eerder van de week. Om te weten of de magnifieke meloenen de fruitmand hadden gevonden.

En natuurlijk was het “neen”. En natuurlijk was er wel een geweldig filmpje. En natuurlijk heeft Wim Helsen daarvan (weer eens) een amusant iets van gemaakt. En natuurlijk zit ik daarmee bij momenten onbedaarlijk te lachen. En natuurlijk kijk ik uit naar ’s mans talkshow die over twee weken al op Canvas zou worden geprogrammeerd. En natuurlijk is de ontdekking van het barokke woord “vagijn” een aparte vermelding waard. Vagijn!

Eén van mijn absolute favorieten van de voorbije weken, ongezond luid gezet in de auto en zo. Een goddelijke riff vanaf de eerste seconde, een goed uitgebouwd nummer en net vettig genoeg klinkend: “Old yellow bricks” van de nog altijd piepjonge Arctic Monkeys (in een fotomontage weliswaar).