Het was goed donderdag. Niet uitzonderlijk, niet wereldschokkend, maar gewoon goed. (The) Nits in de AB, bedoel ik natuurlijk. Ze hebben er hun nieuwe plaat “Doing the dishes” voorgesteld.

Het verraste me eigenlijk dat ze zoveel nummers speelden van die nieuwe worp. Eén voordeel: ik kende ze al en dat ligt toch wat gemakkelijker in het oor (trouwens, hier nog eens een recensie van de nieuwe schijf, die knappe commentaren krijgt overal).

Deze keer geen “Best of”, al passeerden toch enkele evergreens: “Cars & Cars”, “Nescio”, “Pelican & pinguin”, “In the Dutch mountains”, “Two skaters”… Maar een hoop klassiekers (zoals “JOS Days”, “The train”, “Adieu Sweet Bahnhof”) speelden ze niet. En ik vond dat geeneens erg.

Nog eens, een goed concertje van drie vijftigers die zich als jonge veulens blijven amuseren op het podium. Aandoenlijk om te zien, kijk maar eens naar het filmpje dat ik plukte van bij “De rode loper”.

Ik had trouwens een overeenkomst met zanger/held Henk Hofstede. Hij moest het hele concert zitten omdat ie al een tijdje sukkelt met een “voet als een olifant”. Wel, na twee uur rechtstaan was ik ook weer gekraakt en gebroken. Nog altijd trouwens. Die beesten in mijn lijf, ze blijven me toch geselen.