Gisteren was er in mijn geliefde Lunatic Comedy Club een try-out voor een Canvas-programma. Humor dus. Meer zal ik niet vertellen, da’s bedrijfsgeheim uiteindelijk. Het is altijd interessant om te zien of het programma er dan echt van komt. En in welke vorm. En wie zijn dan de protagonisten? En hoe ziet het eruit in een studio, wat anders is dan een comedy café? En wanneer komt het er van? Of mogelijk komt het er zelfs niet van? Spannend altijd.

Het mag dan wel de Dag van de Arbeid zijn, ik moet morgen wel arbeiden. Nu, ik ben drie dagen thuis geweest, die job van mij, da’s toch altijd tegendraads. Op zich geen erg dat ik op een feestdag moet werken, maar nu is het wel jammer omdat de twee vrouwen van bij mij thuis opstappen in de stoet. Janneke natuurlijk voor het allereerst. In een rood pakje wellicht. Ik had graag de stoet gezien met dat kleintje erbij. En gefotografeerd. Ik zal het moeten laten doen door anderen nu. Spijtig.

Waarschuwing: deze post is gedoopt in een bad van melancholie!

Ik moest nog eens een plaatje kopen. Na mijn zoveelste passage bij de ortodontiste in “Operatie Tandjesrechtzetterij” moest ik mezelf troosten. Vooral omdat ze sprak over “elastiekjes”, “nog niet de laatste fase” en “we zijn nog een tijdje zoet” (terwijl ik in september al twee jaar zal bezig zijn).

Oké, naar de Bilbo dan maar. Eens kijken of er iets in de aanbieding lag. Niet echt want de winkel was één ravage, vol verschijnselen van totale uitverkoop. Ik vond niet de moed om in al die bakken te snuisteren. Juist ja, de zaak is verhuisd, naar ietsje verder in de stad. Maar ook daar werd ik ontgoocheld. Waar de Bilbo altijd mijn favoriete platenzaak was (in mijn studententijd konden “Rataplan”, “Vynilla” of “De Kaft” me ook nog wel charmeren), is het nu verworden tot een nette, propere, zelfs bijna afgelikte winkel. Met verdomd weinig platen in de rekken.

Even testen, dacht ik. “Waar vind ik platen van The Nits?”, hoorde ik mezelf prevelen. De man achter de toonbank (het Vlaams maar half machtig) keek me aan, monsterde me en plots leek ik een Marsmannetje. “The Nits?”, klonk er. “Pfoe, niets, niemand vraagt daar nog naar”. Lap! In de Bilbo van vroeger vond je alles: van Philip Glass tot John Coltrane, van Vlaamse zangers tot mainstream pop, van alternatief gitaargeweld tot Natalia. De intrede van de DVD’s vond ik sowieso al minder, maar het bleef een oord met allerlei muziekjes, met een hele brede keuze en geweldige koopjes.

Kijk, het is duidelijk niet meer de platenboer van vroeger. Ik vrees dat ik nu aangewezen ben op de zoektocht naar een nieuwe degelijke zaak, die wél alles in huis heeft. Maar ik vrees dat ik veroordeeld ben tot shoppen, tot ronddolen in ketens als FNAC en Mediamarkt. Het is niet meer wat het geweest is. En ‘t zal misschien nooit meer worden zoals het was.

Ontgoocheld. Als notoir muziekliefhebber en fervent koper van CD’s sta ik in de kou (downloaden is niet aan mij besteed, ik heb nog altijd liever het schijfje en het boekje). De toon in mineur. Wie weet waar ergens in Gent de muzikale redding huist?

Ik werd nog enigszins getroost door de lentezon, het gewriemel in de stad, de vele studenten op terrasjes (waar is die tijd gebleven?) en de vele in het oog springende exemplaren van de vrouwelijke kunne die nog twijfelden: tussen korte rokjes en blote benen of toch nog halfslachtig warm gekleed.

Enfin, toch nog iets van Editors (zoals altijd ben ik laat met mijn ontdekkingen, maar ze beroeren me), Creedence Clearwater Revival en Charlotte Gainsbourg meegegraaid. Maar vervlogen zijn de momenten van de Bilbo binnenstappen en de vinger op de knip moeten houden omdat er gewoonweg monstrueus veel interessants ligt te blinken.

Klanken van doem en deernis drammen. De trieste plaat blijft hangen.

Vraagje aan de last.fm-gebruikers…

Vorige week werd er gewerkt aan de site en sindsdien is het tellertje -dat vermeldt hoeveel songs je in totaal al hebt beluisterd- verdwenen. Bij jullie ook? Of heeft er iemand een oplossing?

Update: Intussen is het tellertje inderdaad teruggekeerd. Euvel verholpen.

Expo ‘58 staat weer volledig in de belangstelling. De VRT wijdt er DVD’s, een site, journaalstukken en documentaires aan. Hier en daar heb ik wat beeldfragmenten ingelezen (een honderdtal, samen met enkele collega’s én Pros Verbruggen) en die kun je onder meer beluisteren op de site en in de Expo-docu’s op Canvas.

Zo bijvoorbeeld een fragmentje over Koningin Elizabeth, over een logiesbureau of over een opgezette olifant. Ook Koning Boudewijn passeert natuurlijk de revue, zoals ze het in die tijd zouden hebben gezegd.

(foto: Simon Ward)
(dit jaar rusten er geen auteursrechten op afbeeldingen van de bollen, eens testen dus)

Wandel maar eens door de hele site www.canvas.be/expojaren, ‘t is een plezier om dat allemaal vijftig jaar na datum te bekijken. Het valt me trouwens enorm mee hoe alles maatschappelijk anders was vijf decennia geleden. We waren ietwat trendsetters, wat nu toch veranderd is, door de Europese harmonie. En alles was nog zeer verfranst, dat is nu toch ook anders.

Onvoorstelbaar toch ook dat dat Atomium eerst zou worden afgebroken. Het is toch een erg opzienbarend monument. Als ik terugkeer van mijn werk zie ik het altijd in de verte staan vlak voor ik de Ring opschiet en altijd overvalt de esthetiek van de bollen me. Zeker nu ze weer blinken als opgepoetst zilverwerk.

Standard is de nieuwe kampioen in het vaderlandse voetbal, dat zullen we intussen geweten hebben. Het was genoeg voor de Vurige Stede om volledig te ontploffen. Feest partout en terecht: overduidelijk de beste ploeg van het seizoen en na 25 jaar wachten moet het plezier enorm zijn geweest.

Vreugde alom en ook bij ene Michel Daerden, de vice-minister-president van de Waalse Gewestregering. Kijk maar hieronder hoe de mens de titel beleefde (op einde van het fragment). Weer hi-la-risch. Een politicus van het Belgiekske: amusement verzekerd. Trouwens, let erop hoe hij zichzelf politiek profileert in de vreugde, hij heeft zowaar last van presidentiële allures.

Als toegift nog twee filmpjes die geschiedenis hebben geschreven. En vergeet niet: de man is immens populair, je ziet maar hoe het soms loopt op de hoogste bestuurlijke niveaus.

Ik hou niet zo van het krieken van de dag, van de ochtend, van de vroegte. Het is genetisch bepaald én het is nog eens verergerd sinds mijn studententijd: ik ben een avond- en nachtmens, ontegensprekelijk en definitief. Niet dat ik nooit vroeg uit mijn strozak kruip, een mens moet zijn boterham verdienen en mijn leverancier van brood in loonvorm verwacht me bijwijlen wel eens vroeg. Soms erg vroeg. Want een ochtenddienst begint al enkele uren voor de ochtendlijke nieuwsbulletins op de radio komen. Daar kan ik wel mee om, liever ontiegelijk vroeg dan gewoon vroeg. Noem me tegendraads, of nen aardigaard.

Tegenwoordig kan ik wat beter om met wat ik noem de “gewone ochtend”: zo rond 7 uur of 8 uur opstaan. Soms moet het als ik een dagdienst heb (jaja, journalistiek is werken in shifts), maar tegenwoordig doe ik het graag als ik een late dienst heb. Dan zit ik de hele ochtend bij mijn dochtertje en amuseer ik me: spelen, pamper verversen, eten geven, troosten, waken… De dingen des levens van een jonge vader, quoi.

Bovenal zorgt dat voor mijn portie zen, mijn dosis onthaasting, mijn pakket mentale rust. In de moderne tijden is het bon ton om af en toe te hunkeren naar de knop op nul, naar de batterijen opladen, naar tot jezelf komen (allemaal geweldige clichés uit de boekjes die dwepen met health, lifestyle en quality time). Wel, ik heb het op ochtenden met mijn eigen bloedje: je hebt geen tijd om structurele dingen te verrichten, er is enkel tijd om wat traag wakker te worden. Geen Wijf TV nodig daarvoor, geen Ingeborg of Brigitta “als ik te hoog aan het zweven ben, haal je me naar beneden?” Callens.

Me van de week nog eens onderdompelen in de welkome walmen van een sauna en de zielenrust is weer eens bereikt. Klaar om weer te razen, om de rat race mee te bevolken. Dertigers heden ten dage, het is me wat. Ideaal om er iets mee te doen in een televisiereeks. Of neen, zo zijn er al tientallen geproduceerd, da’s ook waar.

Bruce Springsteen: een oerrocker, typisch Amerikaans, cliché bij momenten, maar wel geëngageerd en naar het schijnt sensationeel live. Ik ben geen harde fan, moet het in mijn discotheek stellen met een verzamelaar, maar ik mag zijn muziek wel. Dit is nooit een grote hit geweest, maar ik vind het wel één van de beste nummers van “The Boss”. Zeker wanneer het boeltje na bijna twee minuten volledig openbarst: “Human touch”.

Constant Vanden Stock is niet meer. De man die Anderlecht én zijn brouwerij Belle Vue groot heeft gemaakt is 93 geworden. Hij was al lange tijd ziek want ik herinner me nog dat we op de redactie al werkten aan overzichten, een bio en dergelijke meer. En da’s toch al een tijd geleden. De topper Standard-Anderlecht krijgt direct een andere teneur: Standard kan kampioen worden in het weekend waarin de wegbereider van paars-wit het leven liet.

Met Vanden Stock verdwijnt ook één van de grote en glorierijke figuren uit het Belgische voetbal. “Monsieur Constant” was ooit selectieheer van de nationale ploeg én was vooral de belichaming van de Europese topploeg die Anderlecht ooit is geweest. Hij stond aan het hoofd van de club toen er Europabekers werden gewonnen. Da’s al meer dan 20 jaar geleden en nu is het topvoetbal in ons land voor een deel (nog meer) dood gegaan.

Een grote figuur, dat zullen de talloze commentaren van vrienden, kenners en kennissen de komende dagen ook getuigen.

Vanochtend heb ik nog eens een uurtje verbleven in de biotoop van Wim Helsen. Hij die met het programma dat naar hem is genoemd een toch wel opzienbarende show aan het maken is voor Canvas (met afgelopen vrijdag volgens hem de beste aflevering tot nu toe). Hij die wel enkele uren van zijn leven in een achterafzaaltje of een vuil bovenzaaltje heeft verbleven met mij, toen hij timmerde aan zijn carrière. En ik ook zoiets deed met Flegma.

Ik ben intussen al enkele jaren met cabarettoestanden gestopt, het werd me duidelijk dat mijn kunstencentrum, mijn Tuin van Eden elders lag. Wim is doorgegaan en is evenredig met zijn talent een grote meneer geworden op het podium. En voor de camera’s. En vanochtend zat ik dus in de nieuwe Woestijnvis-gebouwen te babbelen met hem (een opvallende plek trouwens daar in Vilvoorde, het doet me qua architectuur denken aan een gevangenis met een typische binnenkoer, omgeven door allerlei gaanderijnen; daar weliswaar met enkele peperdure lofts erboven en ernaast).

Eigenlijk was het een interview. Soort interview. In “Sporza” op zondag op Radio 1 hebben we wekelijks iemand die niets met sport te maken heeft, maar er wel over praat. Enkele minuutjes in elk uurblok. De sportactualiteit van de voorbij week eens anders bekeken. Van de week dus op zijn Helsens. Heel specifiek, maar ook met liefde, want Wim is een grote koersliefhebber. En weet er best veel over te vertellen.

En ‘t is juist, Wim: Eric Van Lancker had een snor intertijd. En Urs Freuler ook!

Via Appelogen vond ik een lijstje: de 50 beste comedy sketches aller tijden. Ik ga het al direct vergallen en de nummer 1 verklappen: de “Dead Parrot” van Monthy Python.

Kan ik een beetje in komen al vind ik Cleese, Palin en compagnie toch stilaan gedateerd. Neen, dan liever het hilarische geweld (en ik ben nochtans weinig violent van aard) van de heren van Bottom, die er hun handelsmerk van hebben gemaakt. Zoals in de scène met de kookpan. Kijk, ik kan daar onbedaarlijk om lachen. Het is stilaan ook gedateerd, maar het was slapstick van de late twintigste eeuw. “Oh God, this is real”…