Vanochtend heb ik nog eens een uurtje verbleven in de biotoop van Wim Helsen. Hij die met het programma dat naar hem is genoemd een toch wel opzienbarende show aan het maken is voor Canvas (met afgelopen vrijdag volgens hem de beste aflevering tot nu toe). Hij die wel enkele uren van zijn leven in een achterafzaaltje of een vuil bovenzaaltje heeft verbleven met mij, toen hij timmerde aan zijn carrière. En ik ook zoiets deed met Flegma.

Ik ben intussen al enkele jaren met cabarettoestanden gestopt, het werd me duidelijk dat mijn kunstencentrum, mijn Tuin van Eden elders lag. Wim is doorgegaan en is evenredig met zijn talent een grote meneer geworden op het podium. En voor de camera’s. En vanochtend zat ik dus in de nieuwe Woestijnvis-gebouwen te babbelen met hem (een opvallende plek trouwens daar in Vilvoorde, het doet me qua architectuur denken aan een gevangenis met een typische binnenkoer, omgeven door allerlei gaanderijnen; daar weliswaar met enkele peperdure lofts erboven en ernaast).

Eigenlijk was het een interview. Soort interview. In “Sporza” op zondag op Radio 1 hebben we wekelijks iemand die niets met sport te maken heeft, maar er wel over praat. Enkele minuutjes in elk uurblok. De sportactualiteit van de voorbij week eens anders bekeken. Van de week dus op zijn Helsens. Heel specifiek, maar ook met liefde, want Wim is een grote koersliefhebber. En weet er best veel over te vertellen.

En ‘t is juist, Wim: Eric Van Lancker had een snor intertijd. En Urs Freuler ook!