Ik hou niet zo van het krieken van de dag, van de ochtend, van de vroegte. Het is genetisch bepaald én het is nog eens verergerd sinds mijn studententijd: ik ben een avond- en nachtmens, ontegensprekelijk en definitief. Niet dat ik nooit vroeg uit mijn strozak kruip, een mens moet zijn boterham verdienen en mijn leverancier van brood in loonvorm verwacht me bijwijlen wel eens vroeg. Soms erg vroeg. Want een ochtenddienst begint al enkele uren voor de ochtendlijke nieuwsbulletins op de radio komen. Daar kan ik wel mee om, liever ontiegelijk vroeg dan gewoon vroeg. Noem me tegendraads, of nen aardigaard.

Tegenwoordig kan ik wat beter om met wat ik noem de “gewone ochtend”: zo rond 7 uur of 8 uur opstaan. Soms moet het als ik een dagdienst heb (jaja, journalistiek is werken in shifts), maar tegenwoordig doe ik het graag als ik een late dienst heb. Dan zit ik de hele ochtend bij mijn dochtertje en amuseer ik me: spelen, pamper verversen, eten geven, troosten, waken… De dingen des levens van een jonge vader, quoi.

Bovenal zorgt dat voor mijn portie zen, mijn dosis onthaasting, mijn pakket mentale rust. In de moderne tijden is het bon ton om af en toe te hunkeren naar de knop op nul, naar de batterijen opladen, naar tot jezelf komen (allemaal geweldige clichés uit de boekjes die dwepen met health, lifestyle en quality time). Wel, ik heb het op ochtenden met mijn eigen bloedje: je hebt geen tijd om structurele dingen te verrichten, er is enkel tijd om wat traag wakker te worden. Geen Wijf TV nodig daarvoor, geen Ingeborg of Brigitta “als ik te hoog aan het zweven ben, haal je me naar beneden?” Callens.

Me van de week nog eens onderdompelen in de welkome walmen van een sauna en de zielenrust is weer eens bereikt. Klaar om weer te razen, om de rat race mee te bevolken. Dertigers heden ten dage, het is me wat. Ideaal om er iets mee te doen in een televisiereeks. Of neen, zo zijn er al tientallen geproduceerd, da’s ook waar.